Bulalo Soup for the Pinoy Soul

Can't Buy Me Love

2012-01-01T23:05:00.005+08:00

Alam ko na kung bakit ako mahirap; bata pa ako'y nasabi ko sa aking sariling ayaw ko ang yumaman. Hindi pa man lumalabas ang The Secret ni Rhonda Byrne, umiral na agad sa akin ang Law of Attraction. Kaya, 'eto, kalahating century na ako sa mundong ito, mas malaki pa rin ang aking liabilities kesa assets, at, 'di tulad ni Mikey Arroyo, sigurado akong hindi mag-ta-taymes tuwenti ang aking assets sa loob lamang ng anim na taon.

Hindi ko alam kung nasabi ko 'yun dahil talagang ayaw kong yumaman, o isang kaso ito, ayon nga kay Bo Sanchez, ng romanticizing poverty. 'Yun bang inaakalang mas masaya ang buhay ng isang mahirap kesa buhay ng isang mayaman.

Well, hindi ko naman masasabi kung aling buhay ang mas masaya. Hindi ko naman na-experience ang maging mayaman.

Ang gusto ko lang naman sa maraming pera ay 'yung marami kang choices.

Mas gusto ko na may choice ako ngayong unang araw ng bagong taon kung ako'y pupunta sa SM Sucat, SM Alabang, o MOA, kesa wala akong choice kun'di mamasada ng taksi at dalhin ang mga pasahero sa SM Sucat, SM Alabang, o MOA.

Mas gusto ko na may choice ako kung kakain ako ng puto bumbong, bibingka, o banana cue, kesa wala akong choice kun'di ipagliban ko ang meryenda at hintayin na lang ang hapunan.

Mas gusto ko na may choice ako kung manonood ako ng "Enteng Ka Ng Ina Mo", "My House Husband - Ikaw Na", o "The Asiong Salonga Story", kesa wala akong choice kun'di panoorin ang "Segunda Mano" dahil 'yun agad ang mayroong pirated DVD.

Masaklap din kung ang aking Noche Buena ay kanin at asin lamang, kung ang aking anak ay nangangailangang dalhin sa ospital dahil tinamaan ng ligaw na bala, o kung ano pang pangangailangan ng pera sa buong taon at wala akong panggastos.

Hindi ko ikakaila: nagnais din ako na magkaroon ng maraming pera. Kaya marami rin akong sinunod na mga pamahiin, pero may tweaks, para mas maraming pera ang sa aki'y dumating.

Gaya dati, hindi ako nagsuot ng damit na may polka dots dahil baka mga barya lang ang aking makuha. Naghanap ako ng damit na may mga hugis rectangle. Ang problema, wala akong nakita, kaya pinag-gugupit ko na lang ang aking damit. Effective naman; n'ung taong 'yun, laging butas ang aking bulsa.

Nagsuot din ako ng kulay green, dahil simbolo daw 'yun ng kasaganaan, at para kumita rin ako ng dollars. Kaso, ang kinita ko ay panay limang piso. At nang ginawang barya ang limang piso, wala na ring umakyat na pera sa akin.

Hindi na rin ako naghanda at kumain ng tig-pi-pitong mansanas, dalandaan, chico, ubas, kiat-kiat, bayabas, at Sunkist. Ang inihanda't kinain ko ay iba't ibang klase ng pears. Sa pangalan na pangalan na lang, feeling ko'y yayaman na ako.

Pinag-bubuksan ko rin lahat ng aming mga bintana't pintuan noong magpalit ng taon, para maraming grasya ang pumasok sa amin. Sa halip na narumihan ang aming loob dahil sa sobrang usok mula sa mga paputok, luminis pa ang aming bahay; ninakaw ang lahat ng aming kagamitan.

Wa' epek ang mga 'yun. Kaya, kung minsan, gusto ko na ring tumaya sa Lotto. Malay mo, baka suwertehin.

Kaso, naisip ko rin, ano naman ang gagawin ko sa limpak-limpak na salaping mapapanalunan ko sa Grand Lotto?

Alam ko na, patatayuan ko ng bakod ang aming bahay. Mataas na bakod. Mas mataas pa sa aking bungalow. Para hindi makita ng mga tao ang aming looban. At hindi ko rin sila makikita.

Ipapa-bullet proof ang aking Model 1992 Mitsubishi Lancer, para kahit tutukan kami ng mga kidnapper, wala akong takot ipagpatuloy ang aking pagmamaneho.

Kakain ako sa mga mamahaling restoran, panay eat-all-you-can, tapos magpapatingin ako sa mga magagaling na espesyalista para magpagamot. Can afford ko na rin naman ang kanilang irereseta.

Mahirap nga ang maging mahirap, pero, naisip ko, mahirap din marahil ang maging mayaman. Lagi siguro akong takot sa safety naming mag-anak. At darami rin ang aking mga kamag-anak.

Hindi naman mabibili ng pera ang lahat. 'Ika nga ng The Beatles, "Money can't buy me love."

Siguro, tulad ng pag-inom ng San Mig Light, panonood ng CinemaOne, o pagkain ng dinuguan, ang pagkakaroon ng pera ay dapat ding in moderation.

Gaya nga ng dasal ni Agur, "Huwag Mo akong payamanin o paghirapin. Sapat na pagkain lamang ang ibigay Mo sa akin. Baka kung managana ako ay masabi kong hindi na Kita kailangan. Baka naman kung maghirap ako'y matutong magnakaw, at pangalan Mo'y malapastangan." (Proverbs 30: 8-9)

Tama na sa akin ang magkaroon ng sapat: upang makakain kami ng tatlong beses, at dalawang merienda, araw-araw; upang hindi na ako makipila sa maraming naghihintay ng taksi sa SM; upang makapagpalit kami ng wardrobe kada limang taon.

Kaya, ang unang dasal ko sa Diyos ay nawa'y bigyan N'ya kami ng sapat sa darating na bagong taon.

Ang ikalawang dasal ko'y nawa'y bigyan N'ya ako ng kaalaman upang matanto ko kung ano ang "sapat". Kung minsan kasi'y sobra-sobra na, pero ang pakiramdam ko'y kulang pa rin.

At ang huling dasal ko'y nawa'y bigyan N'ya ako ng isang generous heart upang makapagbigay ako sa mga taong nalalagay sa forced poverty. 'Yun, marahil, ang magandang paraan upang magpasalamat sa mga biyayang Kanyang ibinibigay.

Mula sa akin at sa aking pamilya, nawa'y mgakaroon kayo ng isang bagong taong mapayapa, maligaya, at punong-puno ng biyaya.

Pasko

2011-12-25T18:18:00.005+08:00

Sinabi ni Brother Eli na hindi siya naniniwala na ang birthday ni Hesus ay Dec 25. Kasi, 'ika n'ya, malamig ang panahon kapag Disyembre, kaya hindi maaaring ipag-utos ni Augusto Ceasar ang pagtatala ng mga tao. Maiisip ni Ceasar na dahil ma-yelo ang daan, malamang magkakadulas-dulas ang mga tao, o hayop, sa paglalakbay.

Dasalasanansens! Sino bang mananakop, lalo na noong unang panahon, ang naisip ang kapakanan ng kanyang nasasakupan? Basta, kung ano ang ginusto n'ya, dapat itong sundin, kesihoda pa kung ang mga tao'y manigas sa tag-lamig o mamatay ng uhaw sa tag-init, o kung ano pang inconvenience ang abutin nila sa gitna ng thermometer.

Sabi din ni Brother Eli na wala naman sa Bibliya na ipinanganak si Hesus noong Disyembre 25.

Siyempre, wala nga. Una, hindi naman ginagamit ng mga Hudyo ang Julian calendar noon, lalo na ng mga nagsusulat ng Bibliya. Ikalawa, hindi nakaugalian ng mga nagtitinda na magregalo ng kalendaryo sa kanilang mga suki. At ikatlo, hindi election year noong ipinangak si Hesus, kaya ang mga politiko'y hindi nag-aabot ng mga pocket calendar, kung saan nakalarawan sa kabilang side ang kanilang mukha, kahit sa sinong makasalubong nila.

Ayon sa mga historian, ang araw ng Kapaskuhan ay dating araw kung saan ipinagdiriwang ang isang paganong piyesta, gaya ng winter's solstice, kung saan magtatapos ang pinakamahabang gabi ng taon, o ang Saturnalia, bilang piyesta ng isang mahalagang diyos.

Marahil, kaya ginawa ng Simbahang Kristiyano ang pagpapalit ng piyesta ay upang mabago ang pag-iisip ng mga paganong ito at, sa halip, ay si Kristo ang kanilang ipagdiwang.

Ang problema, mukhang nababalik tayo sa pagiging pagano.

Sa halip na si Kristo ang ating ipagdiwang, nagiging si Santa Claus.

Sa halip na maging masaya tayo sa regalo ng Diyos sa atin, na ibinigay N'ya ang Kanyang kaisa-isang Anak, nagsasaya tayo sa mga regalong ibinigay sa atin ng ating mga kamag-anak, kaibigan, ka-opsina, kaklase, supplier, subordinate, estudyante, o iba pang sipsip.

Sa halip na kumakanta tayo ng "Alleluiah" bilang papuri at pasasalamat sa Diyos dahil binigyan muli tayo ng bagong buhay, kumakanta tayo ng "My Way" na nakamamatay.

Kaya marahil binibigyan ng emphasis ng Simbahan ang paghahanda sa Pasko: nariyan ang Adviento at ang Simbang Gabi. Marahil, dahil sa antisipasyong ito, lalong magiging religiously important ang piyestang ito.

Nawa'y kahit sa ginta ng ingay ng mundo - na punong-puno ng advertiesments para sa perpektong regalong Pamasko, ng gabi-gabing videoke ng kapitbahay, ng nagsisikipang mga mall - hindi natin malimutan ang tunay na dahilan kung bakit may specific na araw na idineklara ang Simbahan, kahit walang nakakasiguro sa eksaktong petsa, para ipagdiwang ang kapanakan ng ating Tagapag-ligtas.

Mula sa aking pamilya, nawa'y magkaroon kayo, at ng inyong pamilya, ng isang makabuluhang Pasko!

Pandinig

2011-12-22T01:02:00.001+08:00

Kung minsan, gusto ko na ang maging bingi, lalo na ngayong ala-una ng madaling araw at ang kapitbahay ko ay maingay na kumakanta ng "Bikining Itim". Okay lang sana kung Sabado o Linggo ngayon, pero Huwebes pa lang at gigising ako maya-maya ng alas-kwatro para mag-ayos at pumasok sa opisina.

Kung ako man ay maging bingi, hindi lang ang sintunadong kapitbahay ang hindi ko maririnig, kun'di pati na ang pagbubunganga ng isa pang kapitbahay na madalas mag-away, ang pagbubusina ng drayber sa aking likod pagkatapos na pagkatapos magpalit ang traffic light sa berde, at ang malakas na stereo ng nagdadaang motorsiklo, tricycle, o kotseng may drayber na nagpapapansin. Hindi ko na rin maririnig ang mga awitin ni Willie Revillame, ang pagsagot ni Manny Pacquiao sa nag-i-interview sa kanya pagkatapos ng kanyang panalo, ang mga pasabog ni Boy Abunda, at ang mga reklamo ni Miriam Defensor-Santiago.

'Ika nga ni Ka Freddie, "Mapalad ka o kaibigan, napakaingay ng mundo / Sa isang binging katulad mo, walang ingay, walang gulo."

Siyempre, malungkot din ang maging bingi. Hindi ko na rin maririnig ang halakhak ng isang sanggol, ang mga musika nina Bach, Beethoven, at Ryan Cayabyab, at ang "I love you" ng aking asawa't mga anak.

Ang pagkawala raw ng pandinig ang pinakamasaklap na pagkawala ng isa sa mga senses. Kung mabulag ang isang tao, magagamit pa n'ya ang sense of touch para "makakita". Kung mapipi nama'y makakapag-sign language pa siya. Pero, 'pag nabingi, ano ang kanyang ipapalit upang ma-enjoy n'ya ang theme song nilang mag-asawa?

Marahil, hindi na ko dapat magreklamo, kahit na ikatlong "My Way" na ang aking narinig buhat pa kanina. Pasalamat ako't nakakarinig pa ako. Tutal, paminsan-minsan lang naman magwala ang aking kapitbahay.

Ngayon, kung hindi sila nag-iisip o kaya'y wala silang pakialam na nakakabulahaw na sila, bahala na ang Diyos. Siguro, may lugar sa Impiyerno na kahit na mamaos-maos na sa lakas ng kanilang pagkanta, ang makukuha nilang iskor ay isa pa ring malaking itlog.

Basta ako, kailangan ko na'ng matulog at magpahinga, para makakuha ng sapat na lakas. Mamayang hapon, sa Christmas Party sa'ming opisina, babanat ako ng Hagibis.

Guro (Part 2)

2011-09-04T11:43:00.001+08:00

Kamakailan, pinapasok ng titser ni Panganay ang mga estudyante n'ya, isang Linggo ng gabi, sa may Makati. Mag-se-set up daw ng exhibit, bilang exam nila.

Pero, ang kuwento ni Panganay, wala naman daw silang ginawa. Sa halip, 'yung mga kasamahan ni titser ang nagtrabaho.

Tapos nito, pinapasok ulit sila noong Huwebes, para sa kanilang finals.

Alas-onse natapos ang isang finals ni Panganay. Alas-dos naman 'yung klase nitong nasabing titser. Kaya, mahaba-haba din ang hinintay ng aking anak. Napagastos pa tuloy ng pananghalian.

Dumating ang alas-dos, at naghintay ang klase. Late si titser, mga kinse minutos. 'Pag dating, nakipagkuwentuhan sa ilang mga estudyante.

So, si Panganay, nagtanong, "Sir, ano ang gagagawin natin?"

Tuloy si titser sa pakikipag-usap sa ibang estudyante. Na-isnab si Anak.

"Sir, ano ang gagawin natin?"

Wiz narinig si titser.

Hintay...hintay...hintay....

"Sir, ano ang gagawin natin?" Ngayon, hindi lang si Panganay ang nagtanong.

Aba, parang walang narinig ang titser.

Quarter to three....

"Sir, pwede na akong umalis? May klase pa ako ng three," sabi ng isa.

Tumingin si titser sa kanya.

"Yes, sir, aalis na rin ako. May klase rin ako," wika naman ng isa pa.

"Sige, kung umalis kayo, wala kayong finals."

Alas-tres....

"Sir, kailangan ko na talagang umalis. May pasok pa ako."

"Ako rin, sir."

"Okay," sabi ni titser. "Let's all leave."

Meralco Kilo-WHAT??? Ano ba namang titser ito? Mula alas-onse hanggang alas-tres, walang nangyari sa buhay ni Panganay. Apat na oras ang nasayang, at hindi na maibabalik pang muli.

Ewan ko ba, bakit merong mga gurong gan'un. Kung ano ang maisipang ipagawa sa mga mag-aaral, na wala namang katuturan.

Meron naman iba d'yan, pa-terror, na iniisip nila'y hindi sila magaling magturo kung maraming nakakapasa. Kaya't natutuwa sila kung maraming bumabagsak.

'Di ko alam kung ano ang gusto nilang palabasin. Parang, akala nila, sila ang hari sa mundong ito.

Well, sa tutuusin, sila nga ang hari sa classroom. Ang kaso, masyado nilang inaabuso ang kanilang authority.

Nalimutan na nilang mga titser nila. At sa lahat ng oras, sila'y nagtuturo.

'Di lamang sa kanilang mga lectures, pati na rin sa kanilang mga actions.

Guro (Part 1)

2011-09-03T09:55:00.005+08:00

And fit all thy sons with wings
To lend us flight with the sowing of our gifts.

- MPPA hymn

Nagkaroon ng parangal sa kanilang dating mga guro ang unang batch na aking tinuruan. Kaya, mula Pasay, tinahak ko ang EDSA, rush hour, at first Friday pa. Gumagalaw naman ang traffic, mga 5 kph ("Now, class, convert that to meters per second.") Ayun, dalawang oras ang aking naging biyahe.

Lagi akong naliligayahang makitang muli ang mga naging nakilala, mga naging kaibigan. Mga tanong, "Saan ka na ngayon?", "Kumusta?", na sinasagot naman ng "Manager sa isang multi-national corporation.", "May sariling negosyo.", "Lawyer.", "Doctor.", at iba pang kainggit-inggit.

Kaya nga ako umalis sa pagtuturo, naisip ko na 'pag dumating ang panahon at ako'y naghanap ng ibang trabaho, baka maging bossing ko pa ang mga ito.

Patay! Gagantihan ako ng mga 'yun dahil sa aking mga mahihirap na long exams, walang-patid na assignments, at mga surprise quizzes, na sa sobrang dalas ay hindi na sila surprising.

Pero, nakakasiya ding malaman ang kinalalagyan ng mga dati kong estudyante.

Merong isang duktor na sa kanilang probinsiya nag-pra-practice.

Merong isang Environmental Scientist, base sa Tate, at may research sa Los Baños.

Merong isang gumagawa ng mga pelikula, na nakakuha na ng dalawampu't isang (21) karangalan locally, at dalawampu't isang karangalan abroad.

Nakaka-aliw.

Naisip ko: sila ang mga tunay na successful sa buhay, mga taong masaya sa kanilang ginagawa. Sila na napayabong ang kanilang mga talento't kakayahan, at ngayo'y "ibinabalik" sa bansa at sa mundo, sa pamamagitan ng kanilang pagsisilbi.

Naisip ko rin: hindi nasayang sa kanila ang ginastos ng bayan.

Ang Noli Bilang Isang Blog

2011-06-26T11:57:00.007+08:00

Sinimulan kong basahin ang Noli Me Tangere na-download ko sa Project Gutenberg. Buti na lang at may epub format, kun'di'y maloloka ka sa kababasa ng txt format; mahirap na ngang basahin 'yung Tagalog n'ya (isinalin ni G. Pascual H. Poblete mula sa "wicang Castila" noong taong 1909, mahigit isang daang taon na ang nakakaraan), magbabasa ka pa tulad ng "...cagagawán n~g m~ga lindól at m~ga bagyó..."

Unang binasa ko ang nobelang ito noong ako'y nasa-High School pa, mahigit tatlumpong taon na ngayon (nagpaghahalata ang aking edad). At tulad ng lahat ng mga Pinoy, maliban na lang marahil sa mga titser ng Filipino, ay ito rin ang huli kong pagbasa nito.

Nakakalungkot, pero may dahilan ako. 'Yung kasing librong aking ginamit noon ay na-publish bago pa nagkaroon ng WWII (World War Two, at hindi World Wide II), siguro mga taong 1930's. 'Yun ang hinahanap kong translation, na dati'y mabibili lamang sa National Library, pero hindi na rin available ngayon doon.

Ayaw ko kasi 'yung mga nasa-bookstore ngayon; mas para silang textbook kesa nobela, 'yun meron pang "MGA TULONG SA PAG-AARAL" kada dulo ng bawat chapter. Bakit, 'yun bang mga katha nina Stephen King at Nicolas Sparks ay may kasamang "GLOSSARY"?

Abridged na rin 'yung mga librong binabasa ng mga High School students ngayon. Marahil, dahil na ngang mahirap nang basahin ang nobela sa wikang Tagalog, tinanggal na ang ilang mga nakasulat sa orihinal, mga ilang paglalarawan o descriptions ng noong panahon na 'yun, o kaya'y mga paniniwala ni Rizal, lalo na 'yung tungkol sa relihiyon. Nag-concentrate na lang ang mga kasalukuyang libro sa main story ng Noli.

Na sayang din naman. Maraming nawawawala dahil sa abridgment.

Kaya sinimulan ko muling basahin ang Noli, sa edition na luma na ang pagkaka-translate.

Siguro, kung nabubuhay si Rizal ngayon, isang blog ang kanyang isusulat, sa halip na isang libro. Mas marami kasing nagbabasa ngayon ng blog kesa libro. Ang isa pa, ang tema ng libro ay pasok na pasok sa blog. Mga komentaryo tungkol sa mga nangyayari noon, na parang si Professional Heckler sa ngayon.

Umpisa pa lang, tawang-tawa na ako. Inilarawan ni Rizal kung paano ang naging reaksyon ng mga tao tungkol sa biglaang paghahanda ng isang hapunan ni Kapitang Tiago:

"Cawangis ng kisláp ng lintíc ang cadalîan ng pagcalaganap ng balítà sa daigdigan ng mga dápò, mga langaw ó mga 'colado' (mga taong nagpupunta sa mga handaan kahit hindi imbitado - B.), na kinapal ng Dios sa canyang waláng hanggang cabaitan, at canyang pinararami ng boong pag-irog sa Maynílà."

Pinakita n'ya ang bahay ng Kapitan, na "natatayô sa pampang ng ilog na sangá ng ilog Pasig, na cung tawaguin ng iba'y "ría" (ilat) ng Binundóc, at gumáganap, na gaya rin ng lahát ng ilog sa Maynílà, ng maraming capacanang pagcapaliguan, agusán ng dumí, labahan, pinangingisdâan, daanan ng bangcang nagdádala ng sarisaring bagay, at cung magcabihirà pa'y cucunán ng tubig na inumín, cung minamagalíng ng tagaiguib na insíc."

Ganito naman niya ipinakita ang sala:

"Nasasalas ang mangagsisicain, sa guitnâ ng lubháng malalakíng mga
salamín at na ngagníningning na mga araña: at doon sa ibabaw ng
isáng tarimang pino ay may isáng mainam na "piano de cola",
na ang halaga'y camalácmalác, at lalò ng mahalagá ng gabíng itó, sa
pagca't sino ma'y walang tumútugtog. Doo'y may isáng larawang "al
óleo" ng isáng lalaking makisig, nacafrac, unát, matuwíd, timbáng
na tulad sa bastóng may borlas na tagláy sa mga matitigás na daliring
puspós ng mga sinsíng: wari'y sinasabi ng larawan:

--¡Ehem! ¡masdán ninyó cung gaano carami ang suot co at aco'y hindî
tumatawa!"

Tungkol naman kay Kapitan Tiago, may isang mahigpit na karibal ang ginoo, si Donya Patrocinio, sa pagyayabang sa pagpapakita kung gaano sila ka-relihiyoso. Kung ang Kapitan ay nag-alay sa isang imaheng Birhen ng isang bastong gawa sa pilak at may mga esmeralda't topacio, ang Donya nama'y magbibigay ng isang bastong gawa sa ginto na may mga brilyante. Ganoon na lamang ang pataasan ng dalawa hanggang sa huli'y tinalo ng babae ang lalaki at "umaasa ang mmga cacampí ni Doña Patrociniong pagcamatáy nito'y maguiguing 'canonizada', at si Capitang Tiago ma'y sásamba sa canyá sa mga altar, bagay na sinasang-ayunan ni Capitang Tiago at canyáng ipinangangaco, mamatáy lamang agád."

Alam din naman natin ang kwento ni Maria Clara, na ang tunay na ama ay si Padre Damaso. Kaya, nang ipinanganak ang babae, ito'y mas mukhang Kastila kesa Pinoy. Malayo ang pagkakahawig ni Maria Clara kay Kapitan Tiago, pero, "anáng mga nahihibáng na mga camag-anac, na caniláng nakikita ang bacás ng pagcâ si Capitang Tiago ang amá, sa maliliit at magandáng pagcacaanyô ng mga tainga ni María Clara."

May mga romantikong sandali rin ang nobela. Isa na rito ay ang usapan nina Maria Clara at Ibarra sa azotea, na parang ligawan nina Romeo at Juliet sa balkonahe. Tinanong ni Maria Clara kung hindi siya nalimutan ni Ibarra habang ang lalaki'y nasa ibang bayan, at kayraming magagandang babae ang naroroon, na isinagot naman ni Ibarra na, "cung minsa'y náliligaw acó sa mga landás ng mga cabunducan, at ang gabíng doo'y untîuntì ang pagdatíng ay naráratnan acóng naglácad pa't hinahanap co ang aking daan sa guitnâ ng mga 'pino', ng mga 'haya' at ang mga 'encina'; cung nagcácagayón, cung nacalúlusot ang iláng mga sínag ng buwán sa mga puáng ng masinsíng mga sangá, wari'y nakikinikinita co icáw sa sinapupunan ng gubat, tulad sa isáng nagpapagalagalang aninong gágalawgaláw at nagpapacabicabilâ sa liwanag at sa mga carilimán ng malagóng caparangan, at sacâ ipinarírinig ng 'ruiseñor' ang canyáng ibá't ibáng cawiliwiling huni, inaacálà cong dahil sa icáw ay nakikita't icáw ng siyáng sa canyá'y nacaaakit."

Marahil, isang dahilan ang pagka-ban nito sa maraming Catholic schools ay hindi lamang 'yung pagpapakita ni Rizal sa mga pagmamalabis ng mga Kastilang pari, kun'di pati na rin sa mga pananaw ni Rizal tungkol sa Simbahan sa Pilipinas noong panahon na 'yun. Isang masakit, nguni't makatotohanang pananalita ang sinabi ni Rizal:

"At icáw, Religióng ilinaganap na talagáng úcol sa sangcataohang nagdaralità, ¿nalimutan mo na cayâ ang catungculan mong umalíw sa naaapi sa canyáng carukhâan, at humiyâ sa macapangyarihan sa canyáng capalalûan, at ngayó'y may laan ca lamang na mga pangácò sa mga mayayaman, sa mga táong sa iyó'y macapagbabayad?"

Ang nobela'y nagsisimula nang maging dark pagkatpos malaman ni Ibarra na ang bangkay ng kanyang ama ay ipinahukay ni P. Damaso upang ilibing sa libingan ng mga Insik. Subali't ang nautusa'y palibhasa'y tinatamad, kesyo umuulan noong araw na 'yun, kesyo malayo pa ang libingan ng mg Insik, kesyo mas mabuti pa ang malunod kaysa malibing kasama ng mga Insik, minabuti ng nautusan na itapon na lang ang bangkay sa ilog. Tapos rin nito'y ang kuwento nina Crispin at Basilio, na pinagbintangang nagnakaw ng mga "onsa". Sumunod din ang kuwento ni Sisa, na minalas sa kanyang asawa.

Wala pa ako sa one-fourth ng libro. Pero, tatapusin ko ito, at aking i-e-enjoy na parang nagbabasa ng isang New York Times bestseller. Nakakalungkot kung ang nobelang ito ay hindi ko mabasa ng walang kinakatakutang recitation o quiz.

At least, para naman sa isang-daa't limampung birthday ng ating bayani, isa na itong handog ko sa kanya, ang ma-appreciate at matuto sa isa sa pinaka-mahusay na work of literature na naisulat kailan man.

Ang Pentecoste ng Ating Bayan

2011-06-12T18:44:00.008+08:00

Atin ngayong ipinagdiriwang ang ika-isang daa't labintatlong taon ng ating kalayaan (2011 minus 1898 equals 113. Medyo naaalala ko pa ang aking History.)

Ang ibig sabihin noon, mahigit isang daang taon na nang may sumigaw ng "Mabuhay ang Pilipinas!" Dati kasi, ang isinisigaw ay "Mabuhay ang Katipunan!", "Mabuhay ang mga Ilocano/Tagalog/Cebuano o ano pang rehiyon", o kaya'y "Mabuhay tayong lahat! (at "Mamatay ang mga Kastila!")

Walang takot na iniwagayway ang bandila na ginawa pa sa Hongkong. Dito rin narinig ang Marcha Nacional Filipino, na ngayo'y ating kinakanta tuwing Lunes ng umaga sa mga eskuwelahan o kaya'y tuwing last full show sa sinhehan, although ang balita ko'y ang asawa ni Julian Felipe ang talagang nakapag-compose nito. Hindi ko naman ito pinaniniwalaan, kasi'y bastos na tao ang nagkuwento sa akin nito (Di-di-di-jan, di-jan.....).

Mula sa araw na 'yun, isang bandila, na naka-pattern sa bandila ng Cuba, ang sumagisag sa isang bansa. Kaya, magmula noon, ang lahat ng Grade School students, mula Aparri hanggang Jolo (Isang libo't isang tuwa....este, iba pala 'yun), sa tuwing malalapit ang June 12, ay pinagdadala ng kanilang mga guro ng isang bond paper at mga Crayola na kulay red, blue, at yellow. (Siyempre, hindi na 'yung puti; puti na kasi ang kulay ng bond paper.) Samahan pa ng isang barbecue stick.

Dati'y kanya-kanya ang mga rebolusyon. May kay Diego't Gabriela, may kay Hermano, at iba't iba pang mga namumo ng kani-kanilang himagsikan. 'Yun nga lang, ang ipinaglalaban ay pansarili lamang; masyado na silang nahihirapan sa pamamalakad ng mga Kastila, kaya't nagsabi sila ng "Tama na! Sobra na! Palitan na!" (Akala n'yo, unang narinig n'yo 'yun noong taong 1986, 'no?)

Pero, nang malauna'y nagkaroon na rin ng kamalayang Pilipino, gaya ng pagkakaroon ng kamalayang ito ni Christopher de Leon. (Kung hindi mo ito naintindihan, ang ibig sabihin lang ay hindi ka na Martial Law baby.)

Kaya, noong ika-12 ng Hunyo, mahigit isang daang taon ang nakakaraan, nadagdagan ang mundo ng isang bansa, na matapang na sumisigaw ng "May presidente na kami! At Pilipino pa!"

At mula noo'y ipinagdiriwang natin, sa petsang ito, ang kaarawan ng ating bansang Pilipinas.

Sakto namang ipinagdiriwang din ngayon ng Simbahang Katolika ang Pentecost Sunday, kung saan bumaba ang Espirito Santo sa mga disipulo ni Kristo.

Ito raw ang bertdey ng Simbahan, nguni't walang nakakaalam kung ano na ang edad nito. Wala naman kasing makapagsabi kung kelan talaga ipinanganak si Hesus. Hindi naman Siya iniluwal ni Maria ng saktong 0 B.C. o 0 A.D. Basta, kung anong taon nangyari ang pagbaba ng Espiritu Santo, nasisiguro kong mahigit dalawang libong taon na ang nakakalipas.

Bago pa rito, nag-aaway-away ang mga disipulo para malaman kung sino ang pinaka-astig sa kanila, kung sino ang uupo sa kanan at sa kaliwa ni Hesus, pagdating ng araw.

Tapos, nang hulihin si Hesus, ang lahat naman ng mga ito, maliban sa isa, ay nagsipagtakbuhan.

Kaya, maraming linggo ring nag-TNT ang mga ito, sa upper room, kahit na nga ba nagpakita sa kanila si Hesus, kahit na nga ba sinabi sa kanila na "Ako'y lagi ninyong kasama hanggang sa wakas ng panahon", at kahit na ilang ulit na sabihan sila ng "ang kapayapaa'y sumainyo." (Marahil, sa takot ng mga disipulo, hindi na sila nakasagot ng "At sumainyo rin.")

Pero, nang dumating ang araw na ito, nawala na ang pagiging makasarili ng mga disipulong ito. Nawala na rin ang kanilang takot, at, sa halip, ay sila'y naging matapang upang ipinahayag, hindi ang kanilang sarili, nguni't, sa mas mataas na antas (nag-level up na sila), ang kadakilaan ng Diyos.

At simula noong araw na 'yun, sila'y naging isa, sa ngalan ng Diyos.

Nagkaroon pa rin ng mga pag-aaway. Marahil ay hindi maiiwasan 'yan. Nguni't kung malaman na nila ang kagustuhan ng Diyos, ang lahat ay sumasang-ayon. Walang nag-pro-protesta sa COMELEC. Walang dinadala sa Bundok Buntis. Walang tumatambang sa Maguindanao.

Sana nga, maging gayon din ang Pilipinas. 'Wag na tayong matakot sa ibang bansa, na lagi nating iniisip ay mas magaling sila kesa sa atin. Tama na 'yung TNT, 'di lamang sa ibang bayan, kun'di pati na rin sa ating sarili.

Tama na 'yung mga pansariling pag-iisip. Sa halip, itaas natin ang ating kamalayan, na ang ating pag-isipan at gawin ay kung paano mapapabuti ang ating bayan.

Ating ideklara sa buong mundo ang kagalingan ng Pilipino at ng Pilipinas.

Na kung matanto natin ang ikabubuti ng bansa, sana'y lahat ay umayon, at gawin ang mga ito nang "walang pag-iimbot at nang buong katapatan."

Nang sa gayon, pagkaraan pa ng 1,887 pang taon, ipinagdiriwang pa rin natin ang ating Kalayaan sa petsang ito.

MABUHAY ANG PILIPINAS!!!!

Hoax

2011-03-15T05:16:00.002+08:00

Sayang at isa lamang hoax ang nagkalat na text message kahapon na nagsasabing kung uulan ngayon ay magsuot ng kapote, magpayong, o, dili kaya'y manatili na lang sa loob ng isang building. Ang warning ay dahil may sumabog na nuclear plant sa Fukumi, Japan. Delikado raw maulanan, kasi'y maaring kang masunugan ng balat, makalbo, magkaroon ng cancer o kung ano pang sakit, na, marahil, ay sanhi ng radioactive particles na dala ng ulan.

Kung naging totoo sana ito at biglang umulan, maghahanap agad ako ng isang gagamba, magpapaulan, at magpapakagat sa gagamba. Pag nagkagayon, ako'y magiging isa nang Spiderman.

Meron akong kakilalang naniwala. Gayon din ang kanyang nasa-isip. Kaya't dali-dali s'yang naghanap ng gagamba at nagpakagat. Kaso, hindi umulan.

Nayon, isa na s'yang tanga.

Beleyted Hapi Balentayms Dey

2011-02-15T06:03:00.001+08:00

Natanggap ko kahapon itong text message mula sa isang kaibigan:

"Lord, and asawa ko ang ka-date ko tonite...sana ganon din sa mga kaibigan ko para patas...!"

Natawa ako sa unang pagbasa. Naisip ko tuloy ang mga kakilala kong may mga ka-Valentine's na hindi naman nila asawa.

Pero, napag-isip-isip ko: kung ang ka-date ko sa Valentine's Day ay ang aking Misis, at ang ka-date naman ng aking kaibigan ay 'yung hindi n'ya asawa, tingin ko, mas lamang ako.

Tumatanda Ka Na, Frend

2011-02-04T20:50:00.003+08:00

Isang email ang ipinadala sa akin ng aking ka-opisina. Nakakatuwa s'ya, although may parinig.

Sa mga kapwa kong matatanda na magbabasa nito, nawa'y tamaan kayo.

At sa mga nakakabata naman, may araw rin kayo.

Hehehe.

>> Tumatanda ka na, frend.
>>
>> Nasa Friday Magic Madness na
>> 'yung mga paborito mong kanta.
>> Nakaka-relate ka na sa Classic MTV.
>> Lesbiana na yung
>> kinaaaliwan mong child star dati.
>> Nanay o Tatay na lagi
>> ang role ng crush na crush mong
>> matinee idol noon.
>>
>> Dati, 'pag may panot,
>> sisigaw ka agad ng "PENDONG!".
>> Ngayon, 'pag may sumisigaw nu'n,
>> ikaw na 'yung napapraning.
>> Parang botika na ang cabinet mo.
>> May multivitamins, vitamin E,
>> vitamin C, royal jelly,
>> 'tsaka ginko biloba.
>>
>> Dati, laging may inuman.
>> Sa inuman, may lechon, sisig,
>> kaldereta, inihaw na liempo, pusit,
>> at kung anu-ano pa.
>> Ngayon, nagkukumpulan na lang kayo
>> ng mga kasama mo
>> sa Starbucks
>> at o-order ng tea.
>>
>> Wala na ang mga kaibigan mo noon.
>>
>> Ang dating masasayang tawanan
>> ng barkada sa canteen,
>> napalitan na
>> ng walang katapusang pagrereklamo
>> tungkol sa kumpanya ninyo.
>> Wala na ang best friend mo
>> na lagi mong pinupuntahan
>> kapag may problema ka.
>> Ang lagi mo na lang kausap ngayon
>> eh ang ka-opisina mong
>> hindi ka sigurado
>> kung binebenta ka sa iba
>> pag nakatalikod ka.
>>
>> Ang hirap na'ng magtiwala.
>>
>> Mahirap na'ng makahanap
>> ng totoong kaibigan.
>> Hindi mo kayang pagkatiwalaan
>> ang kasama mo araw-araw
>> sa opisina.
>> Kung sabagay,
>> nagkakilala lang kayo
>> dahil gusto ninyong kumita ng pera
>> at umakyat sa
>> tinatawag nilang
>> "corporate ladder".
>> Anumang pagkakaibigang umusbong
>> galing sa pera at ambisyon
>> ay hindi talaga totoong pagkakaibigan.
>> Pera din at ambisyon
>> ang sisira sa inyong dalawa.
>>
>> Pera.
>> Pera na ang nagpapatakbo ng buhay mo.
>>
>> Alipin ka na ng Meralco, PLDT, SkyCable,
>> Globe, Smart, at Sun.
>> Alipin ka ng Midnight Madness.
>> Alipin ka ng tollgate sa expressway.
>> Alipin ka ng credit card mo.
>> Alipin ka ng ATM.
>> Alipin ka ng BIR.
>>
>> Dati-rati masaya ka na
>> sa isang platong instant pancit canton.
>> Ngayon, dapat may kasamang Italian chicken
>> ang fettucine alfredo mo.
>> Masaya ka na noon 'pag
>> nakakapag-ober-da-bakod kayo
>> para makapag-swimming.
>> Ngayon, ayaw mong lumangoy
>> kung hindi Boracay o
>> Puerto Galera ang lugar.
>> Dati, sulit na sulit na sa 'yo
>> ang gin pomelo.
>> Ngayon, pagkatapos ng ilang bote ng red wine,
>> maghahanap ka ng San Mig Light o
>> Vodka Cruiser.
>>
>> Wala ka nang magawa.
>> Sumasabay ang lifestyle mo
>> sa income mo.
>> Nagtataka ka kung bakit
>> hindi ka pa rin nakakaipon
>> kahit tumataas ang sweldo mo.
>> Yung mga bagay na gusto mong bilhin dati,
>> na sinasabi mong hindi mo kailangan,
>> abot-kamay mo na.
>> Pero kahit nasa iyo na
>> ang mga gusto mong bilhin,
>> hindi ka pa rin makuntento.
>>
>> Frend, gumising ka.
>>
>> Hindi ka nabuhay sa mundong ito
>> para maging isa lang
>> sa mga baterya ng mga machines
>> sa Matrix.
>> Hanapin mo ang dahilan
>> kung bakit nilagay ka rito.
>> Kung ang buhay mo ngayon ay
>> uulit-ulit lang
>> hanggang maging singkwenta anyos ka na,
>> magsisisi ka.
>> Lumingon ka kung paano ka nagsimula,
>> isipin ang mga tao
>> at mga bagay
>> na nagpasaya sa yo.
>> Balikan mo sila.
>>
>> Ikaw ang nagbago,
>> hindi ang mundo.

Paskong Pangaral ng Pelikulang "Babe"

2010-12-25T10:47:00.007+08:00

Isang paborito kong pelikula ay ang "Babe", tungkol sa isang biik na umarteng aso. Nominated s'ya sa Oscars bilang Best Picture noong taong 1995. Hindi nakakawasang panoorin; nakakapagpatulo pa rin sa akin ng luha kahit maka-ilang beses ko na s'yang napanood.

Bakit ko ba nabanggit ang pelikulang ito? Naalala ko lang kasi ito dahil sa homily ng pari kanina sa misang pinuntahan namin. Naalala ko 'yung dalawang eksena sa pelikula.

Stupid flock

Ang una'y nang ikinuwento ni Fly, 'yung babaeng aso, kay Babe tungkol sa pagkabingi ng asawa n'yang si Rex, isang sheepdog na malaki sana ang pag-asang maging national champion.

Kuwento ni Fly, isang gabi'y may dumating na malakas na ulan, na s'yang ikinataas ng tubig sa lugar nila. Si Rex at ang kanyang amo'y sinagip ang karamihan sa mga tupa, nguni't may mga naiwan. Binalikan ni Rex ang mga ito.

Pinilit ni Rex na iahon ang mga tupa, iakyat sa mataas na lugar. Tinahulan n'ya ng tinahulan ang mga ito upang sumunod sa kanya. Sa kasamaang palad, hindi s'ya pinakinggan ng mga naiwan at ang mga ito'y nalunod at namatay.

Paki-usap ni Maa

Ang ikalawang eksena nama'y nang si Babe ay nagtangkang maging "sheepdog", at ipastol ang mga tupa.

Noong una'y pinagtatawanan lang ng mga tupa si Babe, pero, naki-usap ang biik sa parang lider ng mga tupa, si Maa, na sana'y sumunod sa kanyang pagpapastol. Kinausap ni Maa ang ibang mga tupa, at sumunod ang mga ito kay Babe.

Parang may-aral ang mga ito

Ang naisip ko agad ay parang ang tao ay tulad ng mga tupang iyon. Una, kahit na para sa ating kapakanan, ayaw nating makinig. Ikaliligtas na natin sa ating kamatayan pero kay tigas pa rin ng ating mga ulo't hindi tayo sumusunod. Lalo na nga't ang nagsasabi ay hindi "katulad natin".

Pero, ang ikalawa, kung ang magsasabi naman sa ati'y isang kaibigan, katoto, o kakampi, tiwalang-tiwala tayo sa kan'ya.

Eh, kung ikaw kaya ang maging tupa?

Kunwari, gusto ng magsasaka na kung maulit ang baha, ang pag-aari n'yang mga tupa ay makakapag-isip at makakatakas.

Biglaan, kinausap s'ya ng Diyos.

"Kung gusto mo talagang silang tulungan, kailangang maging tulad ka nila upang sila'y makinig sa 'yo.

"Ipapanganak ka na bilang tupa, lalaki at tatanda. Matututunan mo ang kanilang mga ugali, ang kanilang pananalita, at paraan ng kanilang pag-iisip. Tapos, kakausapin mo sila upang huwag silang manatili sa mababang lugar kapag tumaas ang tubig. Sasabihan mo silang maliligtas sila kung pakikinggan nila ikaw. At ang sinumang makinig sa'yo ay mabubuhay."

"Sige, game ako d'yan!" sagot ng may-ari.

"Pero, may isang problema," wika ng Diyos.

"Ano po 'yun?"

"Mananatili ang iyong kamalayan bilang tao kahit na ang iyong anyo ay tupa."

"Ano po ang ibig N'yong sabihin?"

"Na sa magiging buong buhay mo bilang tupa, alam mo na ikaw ay tao talaga. Ang isip mo'y tulad ng tao, pero ang kilos mo ay tupa. At makakasalamuha mo ang mga kapwa mo tupa, samantalang ang mga tao'y tratratuhin kang isa ring tupa."

"Makikinig po ba ang mga tupa sa akin?" tanong ng may-ari.

"Nasasa-iyo na 'yan. Kaya ka magiging tupa ay upang makumbinsi mo sila na maaari silang makaligtas."

"Magiging tao po ba muli ako?"

"Oo, pero, bago noon, ikaw muna ay pipiliin mula sa ilang daang tupa, kakatayin, at iaalay bilang isang sakripisyo."

"Masakit po ba ang aking kamatayan?"

"Malungkot dahil nag-iisa ka lamang sa altar, at iiwan ka ng mga kaibigan mong tupa. Masakit dahil dahan-dahan ang iyong pagkamatay. At pagkatapos noo'y maaaring malimutan ka na."

Kung ikaw kaya 'yung magsasaka, papayag ka sa ganitong arrangement?

Siguro, kung talagang mahal na mahal mo ang iyong mga tupa, papayag ka. Isipin mo, iwan mo ang anyong tao at magpalit ng anyong tupa. At gagawin mo 'yun para lang makaligtas ang iyong mga alaga.

Eh, kung tutuusin, kung mamatay man ang mga iyon, madali namang bumili ng kapalit. O kaya'y maghintay ka na lang na may manganak.

And the Word was made flesh.

Parang ganyan ang sermon ng pari kanina.

Ang Anak ng Amang Diyos ay nagkatawang tao upang mayroon, na katulad nating tao, na magsasabi na maaari tayong maligtas mula sa kamatayan.

Palagay ko, 'yan ang diwa ng Pasko: na sa sobrang pagmamahal ng Diyos sa atin, pumayag S'yang maging tao, at, sa kalaunan, maging isang sakripisyo para sa atin.

Kung minsan, ang hirap isipin. Kahit magkaroon na tayo ng isang example para maintindihan natin ang ginawa nito ng Diyos, ang hirap pa rin i-take. Pero, 'yan ang katotohanan. Nagkatawang tao S'ya para mai-akay N'ya tayo sa mas "mataas na lugar", at nang sa gayon, hindi tayo malunod at mamatay.

Ang tanong, pinakikinggan ba natin S'ya?

Mula sa akin at sampu ng aking pamilya, isang Maligayang Pasko sa inyong lahat!!!!

NaNoWriMo 2010 - Day 30 + 1

2010-12-01T19:21:00.003+08:00

Tapos na ang National Novel Writing Month. Nakapagsulat ako ng limampung libong mga salita, na s'yang target sa mga sumali rito. Noong ika-29 ng Nob ko pa s'ya naabot, kaya may isang araw pa akong naging palugit.

Ngyon, tawag na nila sa akin "novelist".

Para 'atang 'di ko matanggap 'yun.

'Di pa kasi tapos ang aking nobela. At ang siste pa, matapos kong maabot ang aking target, hindi na ako nakapagsulat ulit.

Sayang naman. Nag-i-imagine pa naman ako na 'pag natapos ko ang nobela, i-se-self-publish ko s'ya sa Lulu. Tapos, may dalawampung libo na ang bumibili ng aking aklat. At sa expected net ko na US$ 5.60 kada benta, may halos US$ 120k na ako. Tay-mis 45, aba! Fayb po-int por milyon pesoses din 'yun! Tama na pambili ng bahay at bagong kotse.

At naiisip ko rin na may magkakagusto na Hollywood producer sa aking nobela at bibilhin n'ya ito. May paunang bayad na wan milyon dolyares, US, na tumataginting. Tapos, hihingin ko na ang aking royalty sa pelikula ay 10% ng gross, kasama na rito ang mga benta sa DVD (kaya sisiguraduhin kong walang DVD ng pelikula ang maibebenta sa Quiapo).

Eh, kumita s'ya ng US$ 500M. "M", hindi "k". Kaya, 10% noon, eh...pipti milyon dolyares, US!

Talo ko pa si Pacman!

Mukhang magandang pangitain 'yun, ah. Sige, pag-iigihan ko ang aking pag-imagine. Baka makuha ko s'ya sa Law of Attraction.

Kaso, kailangang matapos ko muna 'yung nobela.

NaNoWriMo 2010 - Day 30 ; Lessons Learned

2010-11-30T18:04:00.001+08:00

Sa pagsali sa NaNoWriMo 2010, may mga natutunan din naman ako:

1. Never over-estimate week-ends and holidays. If you plan on writing 10k words on each of those days, chances are life will have other plans for you.

2. Even if you're using the Internet, such as Wordpress, to write your novel so you can write anywhere in the world, it is still a good practice to often click the "Save" button. The "automatic save" setting does not work. If it did, it will save your work only after you clicked Ctrl-A, then mistakenly clicked Ctrl-V (instead of Ctrl-C), replacing your 2,500-word chapter with a short paragraph on Ecology.

3. Your MLs are there to help you, not to intimidate you. Participate in the activities!

4. Write whatever that comes into you mind. Thus, it is best that a paper and pen is always handy, even if you only have a bus ticket and a Bensia pencil. Just don't write while you drive.

5. It is better to write than to play Solitaire. It is not true that if you win a game your crush also has a crush on you.

6. Scheduling is important. Never watch Harry Potter and My Amnesia Girl both on the same day.

7. Don't sweat the small stuff. There are things less important than NaNoWriMo. And one of them is 'work'.

8. Writing 50 words in 3 minutes is easy. Writing 50k words in 30 days is difficult.

9. It is okay to be down by 12k words. Just be sure you are still in the second week of the month.

10. You don't have to be perfect; you only have to enjoy.

Looking forward na ako sa susunod na taon! Sana, sumali rin kayo.

NaNoWriMo 2010 - Day 29

2010-11-29T23:19:00.004+08:00

"I won! I won!"

Umabot ako ng 50,248 words sa nobelang aking isinusulat, although hindi pa talaga s'ya tapos. Mga mahigit two-thirds na ng nobela ang aking nasusulat, o, to be exact nasa 41 / 57th na ako.

Ngayon, may bragging rights na ako para makapagyabang na nakapagsulat ako ng isang nobela.

Ay, hindi pa nga pa pala. Kailangan ko pang isulat 'yung 16 / 57th part.

NaNoWriMo 2010 - Day 24 ; Good News, Bad News

2010-11-24T19:24:00.002+08:00

Bad News: Nag-overheat ang aking sasakyan.
Good News: Magagamit ko ulit ang aking Wheelers' Club. Sulit!

Bad News: Leave ako ngayon sa trabaho.
Good News: Leave ako ngayon sa trabaho.

Bad News: Sa Sta. Ana pa ang aking talyer.
Good News: Malapit ang talyer sa Robinson's Manila.

Bad News: Kailangang hintayin ko na maayos ang kotse dahil kailangan ko siya bukas.
Good News: Malapit ang talyer sa Robinson's Manila.

Bad News: Hindi ko nakain ang aking baon dahil wala akong magamit na microwave oven sa mall.
Good News: May napaligaya ako dahil ipinamigay ko na lang ang aking baon.
Prayer: Sana, hindi sumakit ang kanilang tiyan.

Good News: May Netopia sa mall.
Good News: Nakapagsulat ako ng 4,985 words.
Good News: Off ako ng less than two days na lang sa aking target.
Bad News: Gumastos ako ng P 192.

Good News: Natapos na ang pagpapaayos ng kotse.
Bad News: Natigil na ang aking pagsusulat.
Good News: Natigil na rin ang aking paggastos sa Netopia.

Over-all, kahit malaki-laki ang gastos ko, sa pagbigay ng tip sa drayber ng Wheeler's, sa pagkain ng pananghalian sa labas, sa paggamit ng PC sa Netopia, at sa pagpapaayos ng kotse, naging maganda ang takbo ng aking araw.

Prayer: Thank You, Lord, for this day!

NaNoWriMo 2010 - Day 21

2010-11-21T23:53:00.006+08:00

Total count as of today: 32,660

Waw! Mahigit pitong libong salita ang naisulat ko ngayong weekend. Nakahabol ako! Bago sumapit ang Sabado, nahuhuli ako ng limang araw, o mga 8,500 na salita. Nakakapanglumo. Kung minsan, iniisip ko kung kaya ko pang ipagpatuloy ang ginagawa ko.

Ang sinasabi nga nila, mga sira lang ang ulo ang mga sumasali sa NaNoWriMo. At mga luko-luko ang nananatiling magsulat hanggang katapusan ng buwan.

Maganda nga lang ang support system, lalo na kung sasali ka sa isang region. Siyempre, sa Philippine region ako kasapi.

Merong dalawang Municipal Liasons o MLs, na siyang tumutulong sa mga Pinoy Wrimos makatapos ng kanilang mga nobela. Mahirap din ang trabaho nila bilang MLs. Nagususlat na sila ng kani-kanilang nobela, nag-pla-plano pa ng mga parties, write-ins,at kung ano-ano pang pakulo na kanila ring pinupuntahan, nagpapadala ng mga emails sa mga miyembro ng rehiyon, nagsusulat at sumasagot sa forum, at meron ding mga pa-contest para lang makatulong sa ibang mga kasali na makapagsulat ng marami. Galing nila!

Kaya, hats off ako sa kanila: sina Tina at Liana.

Salamat sa inyong dalawa. Kun'di dahil sa inyo, baka nag-give up na ako noong isang linggo pa.

NaNoWriMo 2010 - Day 14

2010-11-14T12:42:00.002+08:00

I am down by 12,000 words. Sobrang dami!

Ang hirap kasi 'yung alam mong may piyesta opisyal, 'yung isang araw na walang pasok. Magpapabaya ka kasi alam mo namang may panahon ka upang makahabol.

Kaso, sobrang dami na ang araw na hindi ako nakakapagsulat.

Kaya, ngayon, iniisip ko na makakapagsulat ako ng 5,000 words itong Sunday, dalawang libo bukas, at walong libo sa Martes.

Iniisip ng mabuti, 'yung vivid at realistic. Isama pa ang lahat ng senses habang ini-imagine ko 'yung dami ng salitang aking isusulat ngayon at sa mga susunod na araw.

"Law of Attraction," 'ika nga.

Ang kaso, hindi pala epektib ang Law na ito kung wala ka ring gagawin.

Hindi awtomatikong magkakaroon ako ng labing-apat na salita kung hindi ko ito isusulat. Dapat umaksyon din ako.

Yup, at least, may natututunan ako sa kalokohang kong ito.

NaNoWriMo 2010 - Day 07

2010-11-07T23:04:00.003+08:00

Total word count as of Day 07: 11,290.

Yes!!!

Halos apat na libong salita rin ang naisulat ko ngayon. Kahit papano, medyo nakahabol ako. Kulang pa ako ng mga anim na raang salita para sa aking target, pero okay na rin. At least, hindi masyado akong malayo.

Akala ko talaga bibigay na ako. Mga alas-otso na rin ako nagsimulang magsulat. Alas-onse na.

Masyado akong busy this week. Kaya, malamang, puyatan ito araw-araw.

Para na naman akong nasa-college nito, ah.

NaNoWriMo 2010 - Day 06

2010-11-06T23:01:00.002+08:00

Patay, nanganganib na ang nobela ko.

Kahapon, wala akong naisulat.

Ngayon, tatlong daang salita lamang.

Kapag hindi ako nakapagsulat ng limang libong salita bukas, mahuhuli na talaga ako.

Tagos, sisingit pa itong blog na ito.

Yari!!!!

NaNoWriMo 2010 - Day 03

2010-11-03T22:13:00.004+08:00

Alam ko na. Para madaling mag-compute ng target number of words, ang aking i-e-aim ay makapagsulat ng 1,700 words per day. Mas madali 'yun kesa ang isipin ko'y makapagsulat ako ng 1,666.67 words per day. Paano ko naman gagawin 'yun? Siguro, ang huling isusulat ko sa isang araw o writing session ay "import" sa halip na "important" , o kaya'y "te" sa halip na "ten".

Bitin lagi, pero dapat 2/3 lang ng salita ang aking isusulat. Ibig sabihin, ang huling salitang isusulat ko ay may bilang ng titik na divisible by 3. Kung hindi, mas mahirap makuha 'yung 0.67 words.

Halimbawa, ano ang 67% ng salitang "antagonized". Hindi lang alanganin ang bilang ng letra ng salitang iyon, ang hirap pang magbilang, kasi napakahaba. Buti sana kung ang huling salitang isusulat ko ay "me". Alanganin pa rin, pero, ngayon, mas madali na'ng magbilang.

Kaya, kung gagamitin ko 'yung bilang na 1,700, matapos ang tatlong araw, dapat ay nakapagsulat ako ng 1,700 words per day x 3 days = 5,100 words.

The good news, nakaka-mahigit 5,200 na salita na ang naisusulat ko.

Kaya't 44,800 na lang ang kailangan kong isulat sa loob ng dalawampu't pitong araw na nalalabi sa buwan ng Nobiyembre.

Kaya ko kaya ito?

Kakayanin ko! Todo na ito!!!!

NaNoWriMo 2010 - Day 01

2010-11-01T22:45:00.002+08:00

Sabi nila sira ulo lang ang mga sumasali sa NaNoWriMo. Mahigit isang taon din akong naghintay para makasali, at, ngayon, 'eto, kasali na ako.

Ang ibig sabihin ng NaNoWriMo ay National Novel Writing Month. Tuwing buwan ng Nobiyembre ginaganap ang "pagligsahang" ito. Sa loob ng tatlumpung araw, ang mga kasali ay kailangang makapagsulat ng isang nobela na binubuo ng limam-pung libong (50k) salita. Kung ito'y iyong magagawa, ikaw ay "mananalo" ng isang certificate at web badge. Aba, bragging rights din 'yun.

Upang manalo, kailangang ko'ng magsulat ng 1,667 words per day.

Buti na lang at piyesta opisyal ngayon, kaya't may isang araw ako para magsulat.

2290 words ang aking naisulat.

Hah! Lamang pa ako!

Kaso, paano 'pag may pasok na sa opisina?

Abangan na lang ang susunod na kabanata.

Kailangan Nga Ba Ng Homework? (No Homework On Fridays, Part 2)

2010-10-05T20:10:00.005+08:00

Nabanggit ko na noong ako'y nagtuturo pa, hindi ako nagbibigay ng homework tuwing Biyernes. Hindi ko ginawa ito para magkaroon ng bonding ang mga bata't magulang. Kaya ko ito i-nim-plement ay upang mahayaan kong "maging bata ang mga bata".

Kamakailan lang, tumawag ang aking tiyahin dahil hindi n'ya masagot ang homework ng kanyang apo. Lumalabas na ang tanong ay isang Math word problem na kailangang ng Algebraic expression. 'Yung let x equals, at solve for x. Tinanong ko kung anong grade na ng aking pamangkin. Grade 4 pa lang daw.

Waaaattttt!!!! Greyd por? 'Yun na ang assignment nila?

Hindi ako kumuha ng Child Psychology o may credits sa Teaching, pero, sa aking experience, kailangan ng maturity ng isang tao upang mas maintindihan n'ya ang mga konsepto sa Math.

At hindi isolated case ang aking pamangkin. Marami pa, sa pag-aakala ng mga guro na makaka-advance ang kanilang mga estudyante kung bibigyan nila ng mga lesson na maraming grade ang angat sa kanila.

Tama ba naman 'yun?

Trained Teachers

'Ika ng ilang guro, trained daw sila, at hindi nila sasadyaing pahirapan ang mga bata.

Sabihin nila kaya 'yan sa mga guro ng aking anak, na magpapadala ng clay sa araw ng Huwebes, at sasabihin sa kanila ng guro sa araw ng Martes.

O sa titser ng aking pamangkin na nabanggit ko kanina.

Kung minsan kasi, ang mga guro'y nagbibigay ng mga mahahaba't mahihirap na mga gawaing-bahay kung Biyernes. Ang dahilan, may mas maraming oras ang bata upang gawin 'yun.

Kaso, in the end, ang mga magulang na ang gumagawa ng mga homework na 'to. Kung minsan kasi, sobra na s'yang hirap na hindi na kayang gawin ng bata mag-isa.

Dapat Nga Bang May Homework?

Ayon kay TDC spokesperson Emmalyn Policarpio, ang homework ay kinakailangan upang hindi malimutan ang lesson.

Ewan ko kung bakit n'ya nasabi 'yun. Meron kaya s'yang pagsusuring ginawa? Kasi, noong nag-aaral ako, hindi homework ang nakatulong sa akin, kun'di practice. Pinagtiyagaan kong sagutin ang mga tanong sa libro kahit hindi ito naka-assign sa amin. Nagkataon lang na marami akong oras ng mga panahong iyon.

Sa ngayon nga, kay dali-dali nang gumawa ng homework. Punta ka lang sa Google, ilagay ang ilang key words, tapos, cut and paste na lang.

Matututo ba ang mga bata ng ganoon? Mapipigilan ba ng titser 'yun?

Ang kaso, paano kung walang access ang bata sa Internet? Paano kung walang librong mababasa? Paano kung hindi naintindihan ng estudyante ang lesson? Paano kung ang mga magulang nila'y hindi alam kung paano tutulungan ang kanilang anak sa kanilang homework? May saysay pa ba ang pagbibigay ng homework kung nagkaganito?

Sa aking palagay, kung mahuhusay magturo ang mga titser, kung mailalahad nila ang mga lesson na very interesting para sa mga bata, kung maipapakita nila ang kahalagahan ng bawa't lesson sa buhay ng mga estudyante, madali nang maaalala ng mga mag-aaral ang mga itinuro nila.

Kung magkagayon, baka hindi na nila kailangang pang magbigay ng homework.

Bonding (No Homework On Fridays, Part 1)

2010-10-01T18:26:00.006+08:00

Isang announcement ng DepEd kamakailanman, at naging kontrobersiyal, ay ang pagbabawal ng pagbibigay ng homework sa mga estudyante kapag Biyernes. Ito raw ay para magkaroon ng bonding sa pagitan ng mga bata't kanilang mga magulang.

Para sa akin, laudible ang patakarang ito. Sa katunayan, noong ako'y nagtuturo ng Grade 7, ang rule ko ay "No assignment on a Friday, no exam on a Monday."

Hindi ko ito ginawa para magkaroon ng bonding ang mga bata't magulang. Sa katunayan, kung gustong may bonding sa bahay, ang paggawa ng assignments ay isang epektibong paraan.

'Yan ang aking experience. Gabi-gabi'y tinutulungan ko ang aking anak sa kanyang assignment. Wala siyang tutor dahil, una, hindi ko kayang magbayad, at, ikalawa, ayaw din ni Anak.

Sa pagtulong ko sa aking anak, marami rin akong natututunan, hindi tungkol sa kanyang mga lessons, kun'di tungkol sa kanya at sa aking sarili na rin.

Napansin kong honest s'ya; gusto n'yang ang mga sagot n'ya'y "in her own words." Kahit hindi s'ya mahusay mag-drawing, pinag-aaralan n'ya ito, at masasabi kong napakalaki na ng kanyang improvement dito. Mas may confidence s'ya sa Math, resulta marahil sa pagpasok n'ya ng ilang taon sa Kumon.

Ang sa akin naman, napansin kong kahit ganito na ako katanda, madali pa ring mag-init ang aking ulo; mabilis pa rin akong mawalan ng pasens'ya. Saka, feeling ko, makakagawa ako ng magandang textbook. Kung ang mga librong ginagamit ni Anak na may mga mali, o hindi malinaw, o halos imposibleng sagutin ang mga tanong, ay lumulusot sa isang pribadong paaralan, kaya ko ring gumawa ng ganoon. Siyempre, wala nang mali, maliwanag ang mga eksplanasyon, at kayang sagutin ng mga bata...pati na rin ng mga magulang.

Hindi nangangailangang magpunta ang pamilya sa mall upang makapag-bonding. Hindi kailangang gumastos upang maging close sa isa't isa ang pamilya. Ang kailangan lang ay ang simpleng pagsasama, pagtulungan ang isang gawaing-bahay, at siguraduhing ina-acknowledge ang presensiya ng bawa't isa.

Ang importante lamang ay ang magkaroon ng oras sa bawa't miyembro ng pamilya.

Brain Rule Number One

2010-09-26T09:03:00.008+08:00

Ang mahirap 'yung babangon ka ng maaga, mga alas-singko, lalo na't malamig ang hanging nanggagaling sa electric fan habang katabi mo ang mahal mo sa buhay.

Hindi ang pagbangon sa umaga upang pumasok sa trabaho ang aking ibig sabihin. Ang aking tinutukoy ay ang paggising ng maaga upang mag-exercise.

Although, mahirap rin naman talagang bumangon ng maaga upang pumasok sa opisina. Daragdagan mo pa ng pag-e-ehersisyo. Kaya ang karamihan sa ati'y ipinagpapaliban na lang ang pag-e-exercise upang madagdagan ng ilang minuto sa higaan.

Naiintindihan ko 'yun.

Sa kaso ko nga, lagi akong naghahanap ng dahilan upang manatili pang nakahiga:

"Tanghali na, mataas na ang araw. Marami nang taong nasa daan at ayaw kong makita nila akong tumatakbo."

"Masyado pang maaga, wala pang araw. Delikado, baka hindi ako makita ng mga nagmamaneho't masagasaan pa ako."

"Madilim sa labas, mukhang uulan." (Kahit alam kong hindi pa sumisikat ang araw.)

"Puyat ako. Mas importante ang tulog kesa exercise."

At kung ano-ano pang pumapasok sa isip ko para lang manatiling nakadikit ang aking ulo sa unan.

Kelan lang ay narinig ko sa isang audiobook, Brain Rules, kung saan ang unang "batas" ng utak ay nakaka-boost ng brain power ang pag-e-exercise.

Ang ibig sabihin lang, kung gusto mong maka-Dean's Lister o makapagbigay ng intelihenteng sagot kapag tinanong ka ng iyong bossing, makakatulong ng malaki kung ika'y nag-e-ehersisyo.

Nakakabawas din daw ang ehersisyo, by as much as 50%, sa risk na magkaron ang isang tao ng dementia.

Talagang kailangang kong mag-exercise, lalo na nga't ako'y mahirap makatanda ng mga mukha. Madali na rin akong makalimot ng mga bagay-bagay. Biruan nga sa opisina, 1 MB na lang ang aming RAM sa utak. Kaya nga nagtataka ako kung bakit sa gobyerno ng Hongkong unang ibinigay ang ulat ng IIRC, at hindi sa ating mga Pilipino. Kaya tuloy....

Teka, tungkol saan nga ba 'yung isinusulat ko?

Ah, oo nga pala, tungkol sa ilang benepisyo ng exercise.

At pagtitiyagaan ko na ang gumising ng maaga para tumakbo. Sa dami ng benepisyo, and isang taong hindi nag-e-ehersisyo lamang ang hindi makakakuha nito.

Lotto

2010-09-18T05:24:00.004+08:00

Nangangailangan ako ng malaking pera ngayon. Kay laki na ng utang ko sa credit cards. Ibinebenta rin ang bahay na aming inuupahan, at gusto ko itong bilhin.

Kaya, naman, minsang nagpunta kami ni Bunso sa SM, naisip kong tumaya kami sa lotto.

Alam n'yo, malakas si Bunso sa Itaas. Kapag kami'y naghahanap ng mapaparadahan, sasabihin ko s'yang magdasal s'ya para makahanap kami. Sure enough, makakakita kami agad, at sa magandang pwesto pa.

Madasalin at malakas ang faith ni Bunso sa Diyos. Sa katunayan, may pamantayan na siya sa lalaking mapapangasawa n'ya: dapat ay may pananalig ang lalaki sa Diyos.

Kaya naman naisip kong tumaya sa Lotto at s'ya ang pipili ng mga numero. Baka sakaling manalo kami't matanggal na ang lahat ng aking mga problema.

Kaya't nang sinabi kong tataya kami sa Lotto, sumagot s'ya na aking ikinabigla.

"When did you start doing that?"

Siyempre, hindi ako nakasagot. Kay tagal na rin nang tumaya ako sa Lotto, at 'yun at isang numero lang. Alam ko rin namang hindi mananalo 'yun kasi panay petsa ng aming mga birthdays, kaya't walang numerong lalampas sa trenta'y uno.

Ang ginawa ko na lang ay tanungin s'ya kung gusto n'yang tumaya. Tumanggi s'ya. Kaya naisip ko na sa ibang paraan na lang ako hahanap ng pera.

Napag-isip-isip ko, ano kaya kung pinilit kong tumaya noong araw na 'yun? Tapos matalo. Eh, 'di, na-reinforce lang na hindi talaga wise ang magsugal. Kaso, alam na n'ya 'yun. Bakit kailangan pang ipakita sa kanya?

Ang iniisip ko ngayon ay paano kung manalo ako? Maganda ba 'yun?

Parang hindi. Kasi, anong value ang maiituro ko sa aking anak kung sakali ngang manalo ako? Na ang tagumpay ay isang tsamba lamang, na kailangan mo lang maging masuwerte upang makuha mo ang iyong gusto, at hindi mo na kailangang pagtrabahuhan ito? Na pera ang makaka-solve ng lahat ng iyong problema? Na OK lang magsugal kahit na alam mong ang iyong tsansang manalo ay mas maliit pa kesa tamaan ka ng kidlat maka-limang beses, sa iisang lugar?

Buti na lang at kasama ko si Bunso noong araw na 'yun. Siya ang aking anghel para ipaalala sa akin na hindi maganda, at hindi tama, ang tumaya sa Lotto.

Sayang din naman 'yung isandaang pisong balak ko sanang gastusin. Isang linggong meryenda na rin 'yun.

Major, Major Mistake (Part 2)

2010-09-01T20:57:00.004+08:00

Nakakalungkot talaga ang nangyaring pang-ho-hostage ni Rolando Mendoza noong nakaraang linggo. Nakaka-disappoint din na hindi nanalo si Venus Raj sa Ms. Universe, ang haka-haka'y isang major, major mistake ang kanyang sagot.

Ang kaso, mas nakakalungkot at mas nakakadismaya ang mga reaksyon ng ating mga kabababayan sa mga nangyari. Para bang sila ang magaling.

Naalala ko tuloy ang sinabi ni Jesus, "Ang panukat na ipinansukat mo ang s'yang ipangsusukat sa'yo." At, "Bakit mo tinatanggal ang puwing mula sa iyong kapatid samantalang may troso naman sa iyong mga mata?"

Marahil nga, ako naman ang humuhusga sa kanila ngayon. Kaso, naaasar talaga ako.

"I'm ashamed of being a Filipino."

"Only in the Philippines will you see such bumbling cops."

"We have voted a retarded president."

"Her answer was a major, major mistake."

Hindi ko rin maintindihan 'yang mga Tsino na galit na galit sa ating mga Pilipino. Siguro, dahil tinanggihan nating inumin ang kanilang melamine, o kaya dahil hindi natin pinapasok sa 'Pinas ang kanilang SARS kaya gumaganti sila sa galit ngayon.

Hindi naman natin isinisi sa bawa't Tsino ang mga pangyayaring iyon. Sana nama'y mali akong isiping isinisisi nila sa bawa't 'Pinoy ang nangyari sa hostage-taking.

Well, kung kayo'y Pinoy at ikinahihiya n'yo ang maging Pilipino, inaasahan kong wala na kayo dito sa 'Pinas, sampu ng inyong kamag-anak. Kahit magsalita ng Pilipino, o Tagalog, o Cebuano, o anumang lengguwahe ng 'Pinas ay hindi n'yo gagawin. Mag-i-Inggles, mag-i-Intsik, mag-a-Arabo, o anumang banyagang salita ang inyong gamitin. Kayo't tumira na lang sa US of A, o sa Yuropa, o, mas mabuti, sa Hong Kong. At siguraduhin ninyong uminom kayo ng katakot-takot na glutathione pills at oras-oras ay gumamit kayo ng papaya soap, para magmukha na kayong forenjer, at mawala na ang bahid ng inyong pagka-Pinoy.

And if you're a non-Pilipino who hates our country, our leader, and our people very much, I hope you will never set foot in our beautiful islands. For if you do, you just might wet your pants.

Major, Major Mistake (Part 1)

2010-08-31T16:17:00.007+08:00

Dalawang balitang ikinasikat (naging notorious?) ang 'Pinas ay ang pag-hostage ni Rolando Mendoza at ang pagpwesto ni Venus Raj sa Ms. Universe.

Hindi ko na dadagdagan ang mga usapin tungkol sa mga nangyari, kung ano ang mga dapat ginawa ng pulis at ni Venus. Una, wala ako roon noong nangyayari ang mga ito. Hindi ko kayang magdesisyon sa buhay (o pagkamatay) ng mga tao. Wala rin ako sa entablado upang sagutin ang hinayupak na tanong ni William Baldwin.

At ikalawa, hindi ako isang heneral na sanay magplano kung paano atakihin ang isang kalaban, at lalong-lalo nang hindi ako isang beauty contestant.

Ang reklamo ko lang ay ang naging reaksyon ng mga tao, lalo na ng ating kapwa-Pilipino. Para kasing ang huhusay nila, na alam nila ang gagawin kung sila ang nasa katayuan ng mga pulis o ni Venus.

"We elected a retarded president." My golay! Please, move on! Walang halong salamankang tinambakan ni Noynoy ang inyong kandidato. Walang daya 'yan, 'di tulad noong 2004.

"Major, major mistake 'yung sagot n'ya." Kayo kaya sumagot noon, sa harap ng maraming tao, and with very limited time. Extemporaneous. Eh, kung 'yung mga job applicants, alam na nila na itatanong sa kanila 'yun, hindi pa rin nila masagot ng maayos, 'yun pa kayang biglaang itatatanong sa'yo at biglaan mo ring sasagutin. Biruin mo, dalawampu't dalawang taon ang kanyang gugunitain para makasagot ng maayos.

Ngayong iniisip ko ang sagot ni Venus, lalo na sa mga interviews, nakita ko ang wisdom ng kanang sagot. Marahil, hindi nga lang n'ya naipaliwanag o maipaliwanag ng maayos.

Noong baguhan pa ako sa kumpanyang pinagtratrabahuhan ko ngayon, may isang senior engineer ang nagsabi sa akin, "Kung magkamali ka, ok lang. Kung uulitin mo ang iyong pagkakamali, iumpog mo ang ulo mo sa pader."

Throughout the years, natutunan ko na ang isang pagkakamali ay hindi pagkakamali kung may natutunan ka dito at hindi mo na uulitin. Ang tawag na dito, "learning experience".

'Yan din ang sinasabi ko sa aking staff. Feeling ko, mas empowered sila dahil doon.

Kaya nagtataka ako sa ibang managers na may patakarang "Do it right the first time." Tuloy, ang mga tauhan nila'y parang takot kumuha ng responsibilidad. Ayaw gumalaw kung walang payak na utos. At kung ano lang ang sabihin sa kanila, 'yun ang gagawin nila.

Walang initiative kumbaga.

Marahil, 'yun ang ibig sabihin ni Venus. Kung meron mang "pagkakamali" s'yang nagawa, dahil may natutunan s'ya't hindi na n'ya inulit 'yun, at sa halip ay naitama n'ya, hindi n'ya itinuturing na isang pagkakamali ang kanyang nagawa. Sa halip, isa itong challenge sa kanya.

Marahil, 'yun din ang ating isipin sa nangyaring pang-ho-hostage ni Mendoza. 'Di ba't lalo nating nakita ang kakulangan ng ating pulisya? Hindi ba "learning experience" sa atin lahat ito?

Kung nakinig kayo sa sinabi ni Noynoy noong kanyang inagurasyon, sinabi n'yang "[p]alalakasin at palalaguin natin ang bilang ng ating kasundaluhan at kapulisan."

Ang kaso, s'ya'y na-overcome of events na.

Dalawang buwan laban sa ilang taong pagkaka-pabaya sa ating pulisya. Hindi fair.

At least, may dahilan na kung bakit kailangang gumastos ng malaki para sa ating mga sundalo't pulis.

Kaya, sa mga kapwa ko Pinoy na bumabatikos kay Noynoy, sa ating kapulisan, at kay Venus, nawa'y 'wag kayong malagay sa sitwastyong kailangan n'yong gawin ang kanilang ginawa.

"Enzo...Santo" the play

2010-08-23T19:15:00.009+08:00

Required si Panganay manood ng "Enzo...Santo" para sa isa n'yang subject. Dahil ito'y isang musical, at maganda naman ang tema, ipinas'ya naming mag-asawa na sumabit sa panonood.

May discount ang nabili naming mga ticket; sa school ito binili. Kaso, walang nakasulat kung kelan ang play at kung anong oras ito ipapalabas. Sinabi na lang ng titser sa Aug 22 ang palabas. Noong una'y alas-dos daw, pero nabago ito't sinabing alas-kwatro na. Maaga na lang kaming nagpunta sa SM North Mall, para rin hindi ako mahirapang mag-park.

Mga alas-tres pa lang nang magsimulang magkaroon ng pila, kaya sugod agad ako para makapuwesto na. Ang kaso, bigla kaming pinababa. Sa labas ng mall ang pila. Takaw-singit ang gagawin nilang ito.

Anyway, maganda-ganda rin naman ang naupuan naming mag-anak. Malapit sa stage, kaya naman kitang-kita namin, kahit malalabo ang aming mga mata, ang bawat kilos, facial expression, at galaw ng bibig ng mga aktor. Importante sa akin ang huli dahil bukod sa mahina ang aking mga mata, mahina na rin ang aking tenga.

Ang dula ay sinimulan ng isang narrator, o Saksi. S'ya ang isa sa mga major characters, naroon sa bawa't eksena, nagpapaliwanag, o 'di kaya'y sumasama sa aksyon. Isinalaysay n'ya ang kuwento ni San Lorenzo Ruiz, mula nang siya ay ipinanganak, sa kanyang paglaki, sa kanyang pag-fall in love, sa pagkakaroon ng pamilya, sa pagpaparatang sa kanya na isa s'yang kriminal, sa kanyang pagsama sa misyon sa bansang Hapon, sa kanyang pagpapakasakit at pagkamatay, at hanggang sa kanyang pagiging santo.

Hindi ko naman masasabing perpekto ang play. May mga "germs" din ito. Ang una'y masyadong na-highlight ang pagka-Pilipino ni Enzo, na, sa feeling ko, nag-bo-border na s'ya sa racism. Pero, may dahilan naman ito, na malalaman sa katapusan ng dula.

Malaking parte ng dula ay komedya. Maraming beses din akong natawa. Kaso, maraming beses din na ang basehan ng pagpapatawa ay ang pag-aarteng bakla ng ilang aktor, lalo na't pari ang karakter. Hindi 'yung pagpapakitang baklang pari ang aking kinaaayawan; ang hindi ko gusto ay 'yung gawing katawa-tawa ang pagiging bakla. Isang form of bigotry din 'yun, 'di ba?

Isa pang basehan ng pagpapatawa ay ang slapstick. Hindi siguro talaga mawawala sa ating Pilipino 'yun.

Hindi rin masyadong convincing ang pagsama ni Enzo sa bansang Hapon. Alam ng lahat na lubhang mapanganib ang pagputa doon, at mas nakasisigurong magdurusa't mamamatay ang mga pupunta. Si Enzo ay may asawa't tatlong anak, kaya, bakit n'ya gustong makasama? Hindi naman dahil sa pagpaparatang sa kanya, dahil hindi naman napatunayan na s'ya nga ang pumatay sa kanyang pinsan. Sa aking palagay, dapat pa lalong naipaliwanag ang desisyon ni Enzo tungkol dito.

Maliban sa mga ito, masasabi kong napakaganda, nakatutuwa, at kapupulutan ng aral ang palabas. Ang mga aktor ay mahuhusay kumanta, wala akong narinig na sintunado. Ang mga kanta, although hindi sila tumiim sa aking isipan, hindi dahil sa kakulangan ng kumpositor kun'di sa akin na ring kahinaang makaalala ng simpleng bagay, lalo pa ang kumplikadong mga kanta, ay lalong nakakapagbigay damdamin sa mga eksena.

Ang isang awit ay nakatulong magbigay tension sa eksena kung saan ang mga Intsik ay pinaghuhuli ng mga Kastila dahil sa balak na mag-aklas ang mga nauna.

May kantang tungkol sa pag-iibigan nina Enzo at Rosario, samantalang, in contrast, ay kinanta rin ng sawing pag-iibigan ni Lazaro, isang Hapong nagkaroon ng sakit na ketong at ipinatapon dito sa 'Pinas, at ng kanyang asawa na si Aikira. Pagpapalit lang ng ilang wordings ang kanta'y nagiging romantic o tragic.

Mayroon namang kanta, na matapos mapagbintangan si Enzo, ay ipinakita ang kanyang pagdurusa.

Gustong-gusto ko rin ang mga numerong kung saan may mga duweto. May point at counterpoint ang mga kanta, na parang nakikinig ka ng dalawang awit. Nguni't, sa halip na mag-clash ang mga ito, lalo pang na-e-enhance ang musika.

Kahit ang setting ay panahon ng Kastila, hindi naman naging makaluma ang dula; may mga makabago ring galaw o jokes, tulad ng jejemon, 'pag banggit kay Angelica Panganiban, at galaw ng isang anime character. Meron ding katutubong sayaw, ang Sayaw Sa Banko, na sinaliwan ng makabagong moves.

Sa huli'y kinanta ng Saksi ang dalawang moral lessons ng dula. Ang una'y sinabi n'yang nasaksihan n'ya ang buong buhay ni Enzo. Bilang audience ng dula, kami ay naging saksi na rin sa buhay ni Enzo, kung kaya't alam na rin namin ang kanyang pagkatao, at ang mga aral sa kanyang buhay.

Ang isa pa'y si Enzo ay Pilipino at ordinaryong tao. Hindi n'ya plinanong maging santo; ito ay sadyang dumating na lamang. Ang audience, bilang mga tao't Pilipino, kaya rin namin (natin) ang kanyang nagawa. Tayo rin ay maaaring maging mga santo, marahil hindi sa paraan na ma-torture at mamatay dahil sa ating pananampalataya, kun'di sa araw-araw na buhay, tayo rin ay maaaring mamatay, piliin lamang ang Diyos kesa sa sariling kapakanan.

Gusto ni Bunso na panoorin ulit ang palabas. Ako rin. Hanggang Disyembre ngayong taon pa naman ito ipinapalabas. May panahon pa tayong panoorin ito.

Kaya, tayo na!

Sex Education Program

2010-07-11T18:59:00.003+08:00

"Nay, paano ako ginawa?", tanong ng pitong gulang na si Totoy.

"Ha? Ah, eh, itanong mo sa tatay mo."

"Tay, paano ako ginawa?"

"Ha? Ah, eh, isang ibon ang nagdala sa'yo sa amin."

"Hindi naman ganyan ang nakita ko sa magazine na nakaipit sa kama n'yo, eh."

Isa sa pinakamainit na isyu ngayon ay ang pagtuturo ng Sex Education sa paaralan.

Sang-ayon naman ako dito, para naman malaman ni Totoy na hindi lang ang mga stork ang marunong gumawa ng babies. Baka kasi hindi marunong magpaliwanag ng maayos ang mga magulang.

Pero, hindi naman dapat ipaubaya lahat ng pagtuturo sa titser. Malay mo, single pa si Miss.

Sa aking palagay, ang Sex Education ay 'di lamang tungkol sa pagtatalik, o sa mga paraang hindi mabubuntis si babae.

Sino nga ba ang nagsabi noon, parang si James Dobson, isang author ng maraming libro tungkol sa pamilya. Nasabi na ang pagtuturo ng Sex Education sa mga bata na walang kasamang pagtuturo ng moralidad at values ay parang binibigyan mo sila ng baril, may bala, nakakasa, at hindi mo itinuturo ang tamang paggamit nito.

Kaya, bilang isang ama ng dalawang dalagita, 'eto ang limang kursong nais kong makita sa programa ng gobyerno, at limang kursong ayaw ko.

Five Sex Education Courses I'd Like To See

Course No. 5:
S. E. 101: Body Anatomy

Course No. 4:
S. E. 102: Look What's Happening To My Body (Females only)

S. E. 102: Look What's Happening To My Body (Males only)

Course No. 3:
S. E. 221: Responsible Parenthood

Course No. 2:
S. E. 401: Basic Sexual Intercourse

At ang pinakagusto kong makita sa programa:
S. E. 201: Morals and Values

Five Sex Education Courses I'll Hate To See

Course No. 5:
S. E. 112: How To Have A Sexy Body
Instructor: Dr. Vicki Belo

Course No. 4:
S. E. 321: Paano Makaiwas Magkaroon Ng Anak Sa Labas
(Taught in Filipino)

Course No. 3:
S. E. 320: When Love Cannot Wait

Course No. 2:
S. E. 421: Advanced Sexual Intercouse
Textbook: "How to Drive Your Man Wild in Bed"

At ang pinakaayaw kong makitang kurso:
S. E. 422: Advanced Sexual Intercourse
(laboratory)
Fridays, 1 - 6 pm
Room: Sampaguita Room, Victoria Court, Baclaran (Behind Heritage Hotel)

Top Ten Punishments To Those Who Will Abuse Their Wang-Wangs

2010-07-05T05:27:00.001+08:00

Isang malaking usap-usapan noong nakaraang linggo ay ang pahayag ni P-Noy na "walang wang-wang" na dapat gamitin para lang makasingit sa trapiko. Paano naman kung may mahuling nang-aabuso ng kanilang wang-wang? 'Eto ang aking mungkahing mga parusa para sa mga abusadong ito:

Punishment Number 10
Pababalikin s'ya sa hulihan ng trapiko.

Punishment Number 9
Ipapasok ang kan'yang ulo sa hood ng kotse at tapos ay paiingayin ang wang-wang.

Punishment Number 8
Pasusunurin s'ya sa prosisyon ng patay, at pagbabawalang mag-overtake.

Punishment Number 7
Papanoorin sa kanya ng isan-daang beses ang pinakasikat na karera na naisapelikula - Ben Hur. At huwag s'yang bibigyan ng popcorn.

Punishment Number 6
Pahuhugasan sa kan'ya ang lahat ng windshields ng mga kotseng naiipit sa trapiko.

Punishment Number 5
Sa loob ng isang linggo, paiingayin ang kan'yang wang-wang sa loob ng kan'yang kwarto. Walang katiyakan kung anong oras o ilang beses ito patutugtugin kada gabi.

Ilalagay ang wang-wang sa ulunan ng kan'yang kama, at ang control upang ito'y mapatay ay ilalagay sa kanyang kotse.

Punishment Number 4
Pakakantahin s'ya ng My Way sa isang karaoke bar, nguni't ang gagamitin n'yang lyrics ay pawang "wang-wang" lamang ("Wang-wang, wang-wang wang-wang....")

S'yanga pala, ang mga customers ng nasabing bar ay walang pasensya sa mga taong binababoy ang kanilang paboritong kanta.

Punishment Number 3
Isasakay s'ya sa hood ng ambulansya o trak ng bumbero at sisigaw s'ya ng "WANG! WANG! WANG! WANG...!"

Punishment Number 2
Tatakpan ng mga 'di-matatanggal na stickers ang kan'yang kotse na nagsasabing "Inabuso ko ang aking wang-wang!"

At ang pinakamalupit na parusa para sa mga umaabuso ng kanilang wang-wang:
Puputulin ang kan'yang wang-wang.

Walang Wang-Wang (Driving in Metro Manila, Part 6

2010-07-03T16:07:00.005+08:00

Ang kagandahan na ang ang isang lider ay galing "from the ranks" ay naiintindihan n'ya ang damdamin ng mga nasa ilalim n'ya dahil naranasan din n'ya ang mga nararanasan ng mga ito. 'Di tulad ng mga taong pinalad sa "gene pool lottery" at ipinanganak na mayaman; ang mga ito'y binigyan ng mga leadership positions nguni't masyadong out-of-touch sa kanilang pinamumunuan. Ang kanilang pamamalakad ay napaka-insensitibo sa nakararami.

S'yempre, meron din namang mga galing sa ibaba na super-ambisyoso. Sila 'yung tulad ng mga langaw na nakatuntong lang sa kalabaw ay akala nila na nakahihigit sila sa iba, na natapos na ang mga araw na s'ya ay naninilbihan kaya't dapat s'ya naman ang pagsilbihan.

Kaya naman nakakatuwa ang mga binanggit ni P-Noy noong nakaraang katapusan.

"Kayo ba ay nagtiis na sa trapiko para lamang masingitan ng isang naghahari-hariang de-wang-wang sa kalsada? Ako rin," wika ni P-Noy. "Walang lamangan, walang padrino at walang pagnanakaw. Walang wang-wang, walang counterflow, walang tong. Panahon na upang tayo ay muling magkawanggawa."

Ilang beses marahil na s'ya'y naipit sa trapiko sa Quezon Blvd patungong Senado, tapos may isang aide ng isang congressman ang biglang pa-i-ingayin ang kanyang sirena na parang nagsasabing "humabi kayo d'yan at may isang importanteng tao ang daraan".

O kaya'y naka-abang s'ya sa Tandang Sora, tapos may mga naglalakihang SUV na nag-counter flow dahil maluwang naman ang kabilang lane. Pagdating n'ya sa kanto ng Visayas Ave, 'yung mga nag-ka-counter flow ay bumabalik sa dapat n'yang lane, at pagkataos ng intersection ay maluwag na. Marahil naisip ni P-Noy na kung hindi nag-counter flow ang mga ito, hindi makakabuhol-buhol ang trapiko sa intersection.

Hindi rin naman s'ya isang ambisyosong tao; hindi s'ya nag-apply bilang standard bearer ng LP. Sa halip, ito'y inialok sa kanya, at ilang araw pa n'yang pinagdasal bago s'ya pumayag.

Kaya ang kanyang pahayag na walang wang-wang ay mula sa isang taong tunay na nagdusa, at ngayong may oportunidad na s'ya, nais n'yang mabago ang pag-aabuso ng mga taong nakatataas, o ng mga langaw na nakatuntong sa taas.

Mababaw para sa isang presidente? Hindi po, dahil sa mga maliliit na bagay na ito, na malaki para sa aming mga maliliit na tao, nagsisimula ang malalaking maaari pang gawin ni P-Noy.

Kaya naman nagtataka ako ay Binay kung ano ang ikinaiinis n'ya sa pahayag nito ni P-Noy. Dapat, tinignan n'ya kung ano ang konteksto nang sinabi ni P-Noy na walang wang-wang. Hindi ang paggamit ng wang-wang, per se, ang pinupuntirya ni P-Noy, kun'di ang pang-aabuso ng mga nasa itaas, na, sa halip manilbihan ay sila pa ang nag-de-demand na pagsilbihan.

Siyempre naman, kung may dalang naghihingalong pasyente ang isang ambulansya, hindi ba dapat gumamit ng wang-wang?

Kung may sunog at nag-re-responde ang isang bumbero, hindi ba dapat gumamit ng wang-wang?

At kung may nagbabarilan sa isang bar sa Makati at nais pumunta ni meyor, hindi ba dapat gumamit ng wang-wang?

Tuloy, naging parang wang-wang si Binay -- hindi dapat patunugin dahil wala namang emergency. Ingay lang ang lumabas.

Top Ten Reasons Why Father's Day Should Be Celebrated

2010-06-20T16:16:00.003+08:00

May nabasa ako na ang pinaka-popular na greeting card daw sa US of A ay ang sa Father's Day. Siyempre nga naman, kasi 'yun lang ang ibinibigay ng mga anak sa kanilang ama. At sa aking palagay, ang mga greeting cards na ito ay binili pa't sinulatan ng ina, at ipinalabas na lang na galing sa bulsa ng mga anak ang ipinambili, at galing sa kanilang mga puso ang isinulat.

Ngayon, kung ganu'ng sapilitan pala ang pag-celebrate ng Father's Day, bakit pa natin pinagdiriwang? 'Eto, sa tingin ko, ang sampung dahilan kung bakit:

Reason Number 10:
Kailangang kumita ang Hallmark.

Reason Number 9:
Kailangang kumita ang Globe, Smart, Sun, at iba pang network mobile operators.

Reason Number 8:
Kinaawaan ang mga tatay.

Reason Number 7:
Sa US, ito ang panahon ng bakasyon. Sino pa nga ba ang magbibigay sa kanila ng pera lalo na't wala silang allowance?

Reason Number 6:
Ngayon din ang panahon ng pagpapalit ng style ng neckties.

Reason Number 5:
Muli, sa US, walang special occasion sa buwan ng June.

Reason Number 4:
Kung wala ang mga tatay, wala rin tayo. At hindi naman pwedeng ang ating mga ina'y mag-ampon na lang.

Reason Number 3:
Lumalabas ang insecurity ng mga tatay t'wing Mother's Day.

Reason Number 2:
Ang gusto talagang ipagdiwang ng mga tao ay Grandfather's Day, kasi, mas malapit sila sa kanilang mga lolo kesa sa kanilang tatay. Ang kaso, ang mga grand papa ay inilagay sa mga retirement homes ng kanilang mga anak na lalaki, kaya hindi makapag-celebrate ang mag-lolo.

And the number 1 reason why we celebrate Father's Day:
Walang magbabayad sa kinain ng pamilya sa restoran upang ipagdiwang ang Father's Day.

Sabi nga ni Fr. Jerry Orbos, SVD, sa kanyang column sa Philippine Daily Inquirer, "A father is one who used to have money in his wallet, but now only has pictures of his loved ones."

Sa lahat ng mga ama, "Happy Father's Day"!!!!

Disenfranchised! (Musing)

2010-06-13T20:34:00.007+08:00

Nasa BDO kami kaninang hapon. Kahit Linggo, bukas ito sa SM.

May karatula na nagsasabing sarado sila bukas dahil sa selebrasyon ng "Independence Day". Opo, may quotations sa kanilang karatula.

Alam n'yo naman marahil kung ano ang ibig sabihin ng may quotations -- hindi literal ang ibig sabihin ng nasa loob ng quotes.

Kaya, parang sinasabi ng BDO na wala naman talaga tayong Independence. Lokohan lang ang pagdiriwang na ito.

Napag-isip-isip ko ito, lalo na 'yung araw ng eleks'yon. Halos lahat ng nakausap ko ay walang authority para gumawa ng desisyon. Kung ano lang ang sinabi sa kanila, 'yun lang ang gagawin nila.

Kaya inis na inis ako. Panay lang sila satsat, kulang naman sa gawa. Pawang mga walang "b".

Pero, kasalanan ba nila 'yun? Is it just a matter of attitude? O, baka naman, gan'un ang turo o utos sa kanila?

Baka naman hindi lang isolated case ang nangyari sa paaralang iyon, kun'di sa buong 'Pinas. Na walang maglalakas-loob gumawa ng desisyon; lahat ipapasa sa mas nakakataas sa kanila.

Kawawa naman tayo, kung gan'un. Parang wala na tayong kapangyarihan para pagandahin ang ating buhay. Aasa na lang tayo sa kung sino ang nakaupo sa gobyerno.

At kung hindi tayo pagsisilbihan ng maayos, hihintayin na lang nating matapos ang kan'yang termino at iboboto ang kalaban.

Napaka-passive naman. Hindi naman siguro 'yun ang ibig sabihin ni Kristo nang sinabi N'yang "Blessed are the meek, for they shall inherit the earth." Kasi, kung gan'un, tayo na sana ang nagma-may-ari ng mundo.

Sabagay, sa daming Pinoy na nagkalat sa balat ng lupa, baka nga ma-angkin na natin na daigdig.

Pero, mabalik tayo sa eleks'yon.

Ngayon, alam ko na kung sino ang iboboto ko sa darating na halalan -- 'yun 'yung taong makakapag-empower sa ating mga Pinoy. 'Yung makakatulong sa ating magkaroon tayo ng tiwala sa ating sarili. 'Yung s'ya mismo'y naniniwala sa atin.

Kaya, buti na lang at hindi nanalo si Villar. S'ya raw ang tatapos sa kahirapan. Parang knight in shining armor. Parang hero. Parang X-men.

At ang mga kababayan naman nati'y naniniwala sa kanya. At paano n'ya tatapusin ang kahirapan? Ang akala ng mga tao'y mamimigay s'ya ng limpak-limpak na pera.

Ayun! Ginagawa lang tayong pulubi.

Actually, tingin ko maraming taong naging empowered; sila 'yung mga umaalis ng bansa. At dahil doon, kita mo naman ang resulta -- very productive sila. Asenso na rin ang kanilang buhay.

Kung may maimumungkahi ako kay PE Noy (President-Elect Noy), ang sasabihin ko'y gumawa s'ya ng hakbang para ma-empower tayong mga Pilipino sa araw-araw nating buhay.

Gaya ng ginawa ng kanyang ina, lalo na noong tapos na ang kanyang termino.

At kung magawa ni Noynoy 'yun, mas magiging makabuluhan ang pagdiriwang ng ating Independence Day.

Disenfranchised! (Election Day Diary) - Part 4

2010-05-10T21:43:00.006+08:00

11:50 am
Isang babae ang lumapit sa amin.

"Paki-tignan nga ang problema nito?"

Ah, s'ya 'yung taga-COMELEC.

Kaso, bakit ganoon? Naka-T-shirt at jeans lang s'ya. Mukhang wala rin s'yang kapangyarihang magdesisyon.

"Miss," sabi ko. "Wala 'yung pangalan ko sa listahan kaya nagpunta ako sa COMELEC upang tignan kung maaari akong makaboto. 'Eto, binigyan nila ako ng papel na nagsasabing pinapayagan akong makaboto."

Actually, hindi ko maintindihan 'yung nakasulat sa papel. Panay mga letra lang. Assumption ko lang 'yun.

Sigurado akong 'yung ibang nakakita sa sulat ay hindi rin naintindihan ang ibig sabihin. At dahil sinabi kong pinapayagan akong makaboto, nag-assume din marahil sila na 'yun ang ibig sabihin ng nakasulat sa papel ko.

"Taga-bantay lang po ako dito."

Sabi ko na nga ba, eh. Wala rin itong magagawa.

"Wala bang p'wedeng magdesisyon?"

"Samahan ko po kayo."

Ngayon naintindihan ko na kung bakit sila matulungin. Naghahanap sila ng mapapasahan ng aking problema.

Lumipat kami sa ibang building at may hinanap s'yang kasamahan. Isang bading na naka-sando ang kanyang kinausap.

Patay, ito ba ang pinaka-bossing ng COMELEC watchers dito? Hindi ko s'ya minamaliit dahil s'ya ay bading, pero hinuhusgahan ko s'ya dahil napaka-casual ng kanyang suot.

"Wala kasi ang pangalan ko sa listahan...." Dapat pala nag-record na lang ako ng aking kuwento at patutugtugin tuwing may bagong tao akong nakakausap.

"Itanong mo na lang kay Ate...." Hindi ko maalala ang pangalang sinabi n'ya. Pero, at least, ate ang tawag n'ya. Ibig sabihin, mas may ranggo sa kanya.

12:05 pm
Lumabas kami at lumapit sa isang tent, kung saan mukhang central HQ ng mga titser.

May isang nilapitang babae ang kasama kong taga-COMELEC. Lapit din ako.

"Wala po ang pangalan ko sa listahan...." Kung nasa-1970's lang kayo, maiintindihan n'yo ang kasabihang "parang sirang plaka".

May pumapel na namang lalaki.

"Hindi ka talaga makakaboto kung wala ka sa listahan. Tinanggal na ang pangalan mo."

"Maaari n'yo po bang isulat n'yo na hindi ako nakaboto dahil wala ang pangalan ko sa listahan, tapos ay inyong pirmahan?"

"Hindi kami authorized gawin 'yun."

Kung may anak lang ako sa paaralang ito baka na-i-pull out ko na.

"Ang hinihingi ko lang po ay isulat n'yo ang inyong sinabi at pirmahan."

Nanginging na ang mga tuhod ko dahil sa inis at gutom. Pero, nangingibabaw ang gutom.

"Halika, sumama ka sa akin," sabi ni Ate Something.

12:15 pm
Umakyat kami, kasama 'yung taga-COMELEC, sa isang hagdan at nagtungo sa isang opisina. Naka-air con! Sarap ng lamig.

"May problema po ito," sabi ng titser sa isang babaeng may edad na.

S'ya ang principal ng school. Sa wakas, a person of authority.

"Kasi po wala ang pangalan ko sa listahan...." Siguro naman ito na ang huling pagkakataong ikukuwento ko ito.

Kinuha n'ya ang papel ko at may inutusan. "Paki-dala nga ito sa PPCRV."

Meron pala noon dito? Sana, doon agad ako nagkonsulta.

Pinapasok n'ya ako sa kanyang opisina at pinaupo sa silya. Samantala, nagpaalam na 'yung taga-COMELEC, dala ang packed lunch nila ng kaibigang badaf. At least, hindi n'ya ako iniwan.

Bumalik 'yung taong inutusan n'ya.

"Wala na nga raw po ang pangalan n'ya sa listahan. Ang ibig sabihin ng nakasulat sa papel ay 'failed to vote'."

So, 'yun pala ang ibig sabihin noon. Parang hindi ko 'yun mahuhulan dahil hindi naman tugma sa initials noong nakasulat as against sa mga katagang "failed to vote".

Sabi ko nga ba. Kung dumiretso ako sa PPCRV naintindihan ko 'yung nakasulat, at nalaman ko ang aking gagawin. Nasa bahay na sana ako ngayon, nag-i-Internet.

"Naiintindihan ko naman po na hindi ako makakaboto dahil 'sakto lang ang mga balota. Ang hinihingi ko lang po ay 'yung may magsulat sa isang papel ang dahilan na hindi ako makakaboto at pirmahan."

"Kailangan mo ba 'yun?"

"Opo."

"Sige, gagawa ako ng kasulatan."

Kaya siguro s'ya ang principal, at 'yung iba'y mga guro lang, kasi may "b" s'ya. 'Yung kasabihang "the buck stops here" ay buhay na buhay sa kanya.

Sa wakas ay hindi ko na uulit-ulitin ang aking kwento.

Kinuha ko ang papel, nagpasalamat at umuwi na.

Tatapucn

Disenfranchised! (Election Day Diary) - Part 3

2010-05-10T20:19:00.011+08:00

11:05 am
Pumila na rin ako, bahala na kung saang kuwarto ako makarating. Bigla kong naisip, tanggapin kaya ng titser itong munti kong papel? Buti pa itanong ko muna.

"Miss," tawag ko sa babaeng nakausap ko kanina, 'yung tumutulong sa mga boboto. "Wala kasi 'yung pangalan ko sa listahan, tapos nagpunta ako sa COMELEC sa munisipyo, at binigyan ako ng papel na pinapayagan akong bumoto. Tanggapin kaya sa loob itong papel ko?", sabay pakita sa maliit kong papel.

"Hindi ko po alam. Paki-tanong na lang sa loob."

"Eh, miss, paano kung 'di n'ya tanggapin? Nasayang lang ang oras ko sa pagpila."

"Oo nga po. Sandali lang po't ipapatanong ko."

Kinuha n'ya 'yung papel ko at pinatanong sa isa n'yang kasamahan.

Mabilis-bilis din ang takbo ng aming pila, pero mabagal ang pagbalik ng may hawak ng aking papel. S'yempre, concerned na ako.

"Miss, may balita na?"

"Sandali lang po."

Lumabas din ang taong pumasok.

"Hindi raw po kayo makakaboto. 'Sakto lang daw ang balota sa mga taong nakalista."

"Paano na ngayon 'yan? Sabi ng COMELEC p'wede akong bumoto."

"Tanong n'yo na lang po sa baba."

"Galing na ako kanina doon, wala 'yung pangalan ko sa Master's List, nagpunta ako sa COMELEC, at, 'eto, pinapayagan akong bumoto."

"Hindi ko kayo masasagot d'yan. Mabuti pa magtanong na lang po kayo sa baba."

Tumutulong naman s'ya kaya 'di ko na s'ya inaway.

"Miss, 'pag balik ko, dito ulit ako sa pila, ha?"

11:15 am
Nakarating muli ako sa mahabang mesa sa may gate. Nakita ko 'yung titser na sumama sa amin papuntang COMELEC. Hindi naman s'ya nagalit dahil iniwanan ko sila kanina.

"Pano po ito, hindi raw ako p'wedeng bumoto kasi wala ang pangalan ko. Nagpunta na po ako kanina sa COMELEC at ok naman daw akong bumoto."

"Paki-tignan nga ang pangalan nito sa Master's List," utos ng parang bossing nila sa isang guro.

"Tinignan ko na po kanina 'yan at wala ang pangalan ko po d'yan. Kaya nga po nagpunta ako sa COMELEC, at pinayagan naman akong bumoto. Siya nga po ang kasama namin kanina," sabay turo sa titser sa sumama sa amin.

"Oo nga, kasama namin 'yan," pero ayaw n'yang tumingin sa akin, na parang sinasabing, "tapos na ang trabaho ko sa'yo; sinamahan na kita. Iba naman ang mamroblema sa'yo."

Pinakita ko ang kaprasong papel galing sa COMELEC. Panic sila.

"Ano ang sabi sa taas?", tanong ni bossing.

"Pinapunta po ako dito sa inyo. Tapos, 'sakto lang daw po ang balota nila. Pa'no na po 'yan?"

May isang lalaking pumapel. "Hindi ka nga nila pabobotohin kasi, kung wala ang pangalan mo sa listahan, wala kang balota."

"Ok," sabi ko. Kung talagang hindi puwede, bakit ko pa ipagpipilitan ang sarili ko.

"Paki-sulat na lang po dito sa papel 'yung sinabi n'yo, at paki-pirmahan," sabi ko sa lalaki.

"Hindi ko gagawin 'yan!"

"Bakit po? Ang hinihiling ko lang ay isulat n'yo lang po ang sinabi n'yo at inyong pirmahan."

"Hindi kami authorized gawin 'yan!?

Hah? Eh, sino naman kaya ang nag-authorize na pumapel s'ya?

Mukhang naawa naman sa akin si bossing at may tinawag s'yang lalaki. "Paki-samahan na nga s'ya sa itaas."

11:30 am
Pumunta ako sa dating pwesto ko sa pila. Wala namang umangal. 'Yung lalaking sinamahan ako'y pumasok sa kuwarto upang kausapin ang nagbabantay na guro.

Maya-maya'y lumabas s'ya.

"Halika po kayo," sabi n'ya.

Pumasok ako sa kuwarto't pinalapit sa taga-bantay.

May bumoboto pa kaya hindi ko ginagambala 'yung titser. Matagal-tagal ding nag-thumb mark, naglinis ng mga daliri, at pumirma 'yung hinihintay ko. May isang mama, nakaupo sa isang desk, ang nagreklamo sa nagbabantay ng pinto. Nilapitan naman ako ng huli.

"Boboto po ba kayo?"

"Hindi, may itatanong lang ako dito." Kung sa kalye, inis na inis ako sa mga drayber na sumisingit, gagawin ko pa kaya ang laktawan ang pila?

"Makakaboto po ba ako?" tanong sa titser, nang umalis na 'yung taong kakaboto lamang.

"Nasa listahan po ba ang pangalan n'yo?"

"Wala po. At wala din po sa Master's List sa baba. Kaya po pumunta kami sa COMELEC at, 'eto," sabay pakita sa papel, "pinayagan nila akong bumoto."

Teka, parang nabasa ko na itong ganitong scenario sa email. 'Yung kwento ng kawawang taong gustong kumuha ng TIN, at kung saan-saan s'ya pinapunta. Tawang-tawa ako habang binabasa ko 'yun.

Pero, ngayon, hindi ako natatawa.

"Paki-tignan d'yan sa folder kung nad'yan ang pangalan mo."

Iba ito. Nakalagay ang orihinal na form na pi-ni-fill-up kapag nagpaparehistro. Baka sakali, dito ako makakita ng pag-asa.

Hanap. Hanap. Hanap.

Kaso, wala rin.

"Wala po, eh."

"Kelan ka huling bumoto."

"Noon pong 2001."

Hindi ako bumoto noong 2004. Sino ba naman ang pipiliin mo? Si GMA o si FPJ? Tapos, noong 2007, wala rin akong mapili.

"Ah, tinanggal na ang pangalan mo. Kaya, hindi ka makakaboto."

"Eh, bakit sinabi ng COMELEC na pu-pwede akong bumoto."

"'Di ko alam."

"Pwede po ba paki-sulat na lang dito sa papel na hindi ako nakaboto kasi wala ang pangalan ko sa listahan?"

"Hindi kami authorized gawin 'yan."

Bakit hindi? Ang hinihingi ko lang ay i-dokumento ang kanilang pinagsasasabi. Bawal ba 'yun?

"Teka, nasaan ba 'yung taga-COMELEC?" sabi ni Ma'm.

Aba, may big shot pala dito. Baka, ito, makakapag-desisyon.

Hindi ko naman ipagpipilitan na ako'y makaboto. Kung makaboto man ako, paano naman 'yung taong "kinunan" ko ng balota? Problema din 'yun. Ang hinihingi ko lang ay 'yung magkaroon sana ng lakas ng loob ang mga tao na panindigan nila ang kanilang sinabi.

Ang problema, parang walang "b" ang mga ito. 'Yan ba ang gusto nilang ituro sa kanilang mga mag-aaral?

E-2-2-loy

Disenfranchised! (Election Day Diary) - Part 2

2010-05-10T20:15:00.012+08:00

9:15 am
Sa wakas ay nakita ko rin ang pangalang "Baltazar". Lima pala ang nakarehistro doon. Kaso, walang "Danilo". Problema yan!

Ilang beses naming tinignan ang listahan. Pati na nga sa listahang may markang D-E-F-G ay tinignan na rin namin, baka may "Danilo" doon. Pero wala talaga ang pangalan ko.

Marami ring ganoon ang sitwasyon. May isang guro doon na nagsabing magpunta raw kami sa COMELEC, sa munisipyo, at doon magtanong kung may record kami.

Ayan, mukha talagang uuwi na ako.

"Sasamahan ko kayo doon," sabi ng isang titser na nagprisinta.

Parang ayaw pa akong pauwiin.

Pumunta kami sa Barangay Hall upang magpalista bago sumakay sa sasakyan ng barangay.

9:30 am
Sumakay kami sa isang sasakyan ng pulis, 'yung open na open sa likod, at nakaupo kami sa magkabilang bench.

"Ano ba namang sasakyan ito. Nakakahiya! Sana, walang makakita sa akin sa opisina," wika ng isang babae. 'Di ko naman nakita kung sino 'yung nagsasalita, pero, alam ko, wala kaming nakasabay na maganda. Feeling n'ya siguro'y para s'yang isang kriminal na nahuli.

Hindi ko naman problema 'yun. Ang inaalala ko lang, baka isipin ng mga kalaban ni meyor na mga supporters n'ya kami at kami'y ma-ambush.

9:40 am
Nakarating kami sa munisipyo ng Las Piñas. Marami-rami na ring tao ang naroon.

May isang mesa sa labas ng opisina ang inuupuan ng ilang tao. Sa mesa ay may mga maliliit na papel kung saan doon mo isusulat ang iyong pangalan, prisinto, cluster, at polling place. Siyempre, hindi ko matandaan 'yung huling dalawa.

Pagka-fill up ng papel, ibibigay ito sa COMELEC, na nasa loob ng isang maliit na kwarto.

Pero, sa totoo lang, naisip ko lang ito. Wala naman kasing nagsasabi kung ano ang dapat namin gawin. Buti na lang nga't tama ang naisip ko.

Maraming nais magbigay ng papel at nagsisiksikan sa pintuan ng opisina.

Meron na ring mga nauna sa amin at naghihintay na lang ng resulta. Pero, naroon pa rin sila sa bungad, kaya kumpulan sa pinto.

"Gumawa po tayo ng dalawang pila para maging maayos ang pag-asikaso sa inyo," sigaw ng isang pulis, mula sa loob ng kwarto.

Kaso, maraming ayaw makinig. Palibhasa, naroon na sila sa may pinto, at kung pipila pa sila ay malalayo sila.

Meron namang mga gumawa na ng pila, at kasama ako doon. 'Yun nga lang, iisang pila lang ang nagawa.

"Dalawang pila lang po," sabi muli ng pulis.

Hindi na nadagdagan 'yung isang pila; ayaw tuminag ng mga taong malapit sa pinto.

"Dalawang pila po. Hindi po kayo maaasikaso hangga't hindi kayo nakapila."

"Unahin n'yo na kaming nakapila para mapilitang pumila rin ang iba," sagot ko naman.

"Gumawa po tayo ng dalawang pila," sigaw pa rin ng pulis.

Hindi ko alam kung hindi n'ya ako narinig o hindi n'ya naintindihan ang logic ng sinabi ko.

Sa medyo malayong lugar, may mga pulis na nakaupo lamang, tinitignan kami. Siguro, hindi nakatiis 'yung isa't lumapit sa amin.

"Pila lang po tayo," sabi n'ya.

"Kayo na lang po ang mag-ayos ng pila. Wala kasing gagawa n'yan kung hahayaan n'yo na kami-kami lang," sabi ko naman.

Lumakad-lakad ang pulis. "Pila lang po tayo."

Bingi ba ang mga pulis sa Las Piñas? Mahina ba ang boses ko? O ayaw lang nilang umaksyon?

Kung hindi lang ako mahiyain, ako na ang mag-aayos ng pila.

"Dapat kasi kunin na lang nila 'yung mga papel, tapos tatawagin na lang 'pag tapos na, para hindi nagkakagulo d'yan sa may pinto," wika ng isang nakatayong naghihintay na lang. Maaga s'ya kaya't naipasa na n'ya ang kanyang papel. 'Yun nga lang, medyo matagal na s'yang naghihintay.

Siguro, may nakarinig sa kanya. Isang nakapila ang itinaas ang kamay at maya-maya'y ipinasa na ng iba ang kanilang papel sa kanya. S'yempre, may I abot na rin ako. Tapos, kanyang ibinigay sa loob ang mga ito.

Ayan, eh, 'di, nakaalis din ako sa pila at nakapaghanap ng mauupuan.

Mangilan-ngilan lang ay may mga taong tinawag na. May isang lalaking pumunta sa pinto, tapos umalis, umiiling-iling.

"'Di raw ako pwedeng bumoto," sabi n'ya sa walang partikular na kausap.

"Bakit daw?" tanong ng isang babae.

"Wala daw ang record ko."

"Bakit daw wala?"

"Walang sinabi."

"Aba, dapat sabihin nila! Karapatan mo ang bumoto." Siguro, kung sa babae nangyari ito, nilusob na n'ya 'yung taga-COMELEC.

"Kelan kayo huling bumoto?" Tanong ni girl.

"Noong para sa Barangay Chairman." (Kelan kaya 'yun?) May ipinakita pa s'yang voter's ID.

"Uuwi na lang ako," sabi n'ya.

Dapat 'ata sinundan ko na lang s'ya.

10:05 am
"Baltazar!" sigaw ng pulis na nagpapapila sa amin.

"Baltazar!" sigaw ko, patakbong palapit sa kanya. Baka kung kanino pa mapapunta ang aking papel.

"Pwede ka na raw bumoto."

Ibinigay n'ya ang munti kong papel na may nakasulat na hindi ko maintindihan ang ibig sabihin.

Ganoon lang ba 'yun? Ni walang pirma.

Naisip ko, kung mandadaya ako, maaari ko lang palang mag-fill up ng maraming papel, tapos sulatan ko ng tulad ng nakasulat ng sa akin. Tapos, ipakita ko lang ito sa prisinto at makakaboto na ako.

Parang may mali.

Nakita ko 'yung gurong sinamahan kami, at sinabing hintayin na namin ang iba pa naming kasamahan.

10:45 am
Kay tagal ko na ring naghihintay. Baka abutin pa ako ng pananghalian, kaya ipinasya ko nang umalis sa munisipyo. Hindi ko makita 'yung gurong kasama namin kanina para magpaalam.

Madali lang naman bumalik sa eskuwelahang aking pagbobotohan. Pitong piso lang ang pasahe. Pero, hindi rin ako nakasakay agad. Kakaunti lang ang nag-bi-biyahe patungog Pulang-Lupa.

11:00 am
Nakarating din ako sa paaralan. Nagpunta ako sa aking prisinto at pumila.

Dalawang pintuan ang kuwarto ng prisinto. May nakatayong poll watcher sa tig-isang pinto.

"Saan po ba ang pila para sa prisintong ito?", aking tanong.

"Hindi ko po alam."

"Para saan itong pilang ito?", sabay turo sa pila sa harapan n'ya.

"Yan siguro."

"Eh, 'yung pila sa kabilang kuwarto, saan ang pila?"

"Hindi ko rin alam."

Teka, teka, teka. Hindi n'ya 'ata gusto ang mga sagot n'ya. Para saan ba s'ya? Display? Hindi naman s'ya gwapo.

Tinanong ko 'yung nasa kabilang pinto, "Saan po 'yung pila para sa prisintong ito?"

"'Yan," sabay turo sa pilang nasa harapan n'ya.

"Saan 'yung pila para sa kabilang kuwarto?"

"Yan din."

"Paano malalaman noong nakapila kung papasok na s'ya sa kuwartong ito o hihintayin pa n'ya ang nasa harap n'ya kung saan ito papasok?"

Hindi na s'ya sumagot. Marahil, hindi n'ya naintindihan ang tanong ko. Tumalikod na lang s'ya na wari'y busy.

Iisa nga lang ang pila ng dalawang kuwarto. Hindi mo alam kung saang kuwarto ang iyong sinusundan. Maluwag pa naman 'yung aming prisinto at sa kabila'y masikip. Paano ko malalaman na pwede na pala akong pumasok sa aming kuwarto kung 'yung kasunod ko ay nasa labas pa?

Hirap initindihin. 'Ika nga ni Yul Brynner sa The King And I, "It's a puzzlement!"

E-2-2-loy

Disenfranchised! (Election Day Diary) - Part 1

2010-05-10T19:47:00.007+08:00

09 May 2010, 10:00 pm
Sabi ko na nga ba dapat noon pa ako gumawa ng listahang iboboto ko bukas. Ayan, wala nang isip-isip tuloy.

S'yempre, Noy-Mar ako.

Bakit s'yempre?

Kasi, ayaw ko kay Villar. Lalo na kay Erap. Si Gibo? Ayaw ko rin. Si JC sana, hindi dahil relihiyoso ako, na hindi naman talaga, pero parang napakabata pa n'ya. Saka, lalamunin lang s'ya sa gobiyerno kung wala pa s'yang pondo "sa loob".

Saka, noon pa, paborito ko na ang LP. Parang, kung ang laban ay Crispa versus Toyota, lagi akong kampi sa Tanduay.

Limang taga-LP ang inilista ko sa pagka-Senado. Ang mga ito'y malamang matatalo.

'Di ko naman maintindihan sa mga tao. Gusto nila si Noynoy, dahil daw para mawala ang korapsiyon. Eh, isang bahagi lang ng gobiyerno si Noynoy. Isang bahagi pa, na malaki rin ang pangungurakot, ay ang Senado.

Paanong mapapaayos ni Noynoy ang takbo ng bansa kung wala naman s'yang magiging katulong sa Senado?

Kaya, nakaka-inis lang. Siguradong Revilla, Estrada, Defensor, Enrile, at kung sino-sinong wala namang naitutulong ang mananalo.

'Yung pitong iba ay taga-Kapatiran. Hindi ko kilala sila pero alam ko namang, kahit papano, may integridad ang mga ito, kesa sa mga kandidatong iboboto ng karamihan.

Sa Las Piñas ako boboto, kahit sa Parañaque ako nakatira, kaya wala akong iboboto sa pagka-konggresista at mga konsehal. Wala naman akong kilala sa kanila. Pero, baka si Nene Aguilar at ang kanyang bise pa rin ang iboto ko. Mahusay naman ang kanilang pamamalakad.

Balak kong maagang magising para maaga rin sa prisinto. Sana, bago pa mag-alas-otso, naroon na ako.

10 May 2010, 5:00 am
Tinugtog ng aking cellphone ang "Sweet Jamming" ring tone. Maaga siya para nga maaga akong makarating sa prisinto.

Kaso, tinatamad pa akong bumangon kaya't pinindot ko ang snooze.

5:05 am
Tumugtog ulit ang aking cellphone. Pinindot ko muli ang snooze.

5:10 am
Muling tumunog ang aking cellphone. In-adjust ko ang oras ng pag-alarm; mamayang alas-sais na lang ako babangon.

6:00 am
Tumunog ang aking cellphone. Kung may balak akong bumoto, dapat ay bumangon na ako. Ayaw kong abutin ng gabi sa prisinto.

7:30 am
Umalis na ako ng bahay. Malayu-layo pa ang aking biyahe.

8:15 am
Dumaan muna ako sa opisina upang iwan ang aking kotse. Baka mahirapan akong pumarada sa prisinto. Madali lang namang sumakay papunta doon.

8:20 am
Walang dumadaan na jeep patungong Baclaran. Panay may karatulang "COMELEC" ang mga dumadaan. Mukhang inarkila ng COMELEC ang mga ito, marahil upang gawing libreng sasakyan ng mga bumoboto.

Meron din namang mga jeep na may markang "Bernabe".

'Di ba bawal 'yun?

8:45 am
Hindi naman trapik patungong Pulang-Lupa, kun'saan naroon ang eskuwelahang aking pagbobotohan.

Pagdating ko sa paaralan kay haba na ng pila, lampas gate. Pero, hopeful ako na sa aking prisinto'y maikli lang ang pila. Ganoon naman madalas 'yun kaya kahit hindi na ako nakatira sa Las Piñas ay dito pa rin ako bumoboto. Ang isa pa, hindi rin ako nakapagparehistro noong nakaraang Disyembre.

9:00 am
Hinanap-hanap ko ang aking pangalan nguni't wala doon. May isang babae, mukhang poll watcher, ang lumapit sa akin.

"Ano po ang kailangan n'yo?"

"Miss, wala ang pangalan ko dito sa listahan."

"Paki-tingin n'yo na lang po sa baba, may isang mesa malapit sa gate. May Master's List po doon at baka makita n'yo ang pangalan n'yo doon."

Akala n'ya siguro naliligaw ako ng prisinto.

9:05 am
May mga nagkukumpulan sa isang mahabang mesa. Sa aking palagay 'yun na ang dapat kong pagtanungan.

May nakita akong mga gurong nakaupo doon at tinanong ko kung naroon sa Master's List ang aking pangalan.

Hindi lang iisang listahan 'yun. Naka-staple ang mga papel, at sa unang pahina ay may mga letra (A-B-C, D-E-F-G, etc.), na ang ibig sabihi'y 'yun ang mga unang letra ng apelyidong nasa listahan nila.

Nilapitan ko ang titser na may hawak ng listahang may nakasulat ng A-B-C. Ibinigay ko ang aking pangalan.

"Paki-tingin nga d'yan 'yung 'Danilo'," sabi ng isang titser.

"Hindi po," singit ko. "'Baltazar' po ang apelyido ko. 'Danilo' ang first name."

Wala s'yang nagawa. Binuksan n'ya ang kanyang listahan.

Ang kaso, hindi pala nakaayos ang mga pahina. Kumbaga, kung ang huling pangalan sa isang papel ay Andaya, ang unang pangalan naman sa susunod na papel ay Borsoto. At walang page number ang mga pahina.

Patay! Iisa-isahin din pala ang mga papel upang hanapin ang aking pangalan. Mukhang matatagalan ako bago makaboto.

Gusto ko na sanang umuwi. Tutal, sigurado na naman si Noynoy. At 'yung mga iboboto ko sa Senado ay sigurado rin...siguradong matatalo.

Pero, naisip ko, karapatan at tungkulin ko ang bumoto. At least, nakapamili ako kung sino ang gusto kong manungkulan. Tutal, konting tiyaga lang ito. Malamang, bago mag-alas-onse tapos na ako. By twelve, nasa bahay na ako.

E-2-2-loy

Mother Song

2010-05-09T21:46:00.007+08:00

Linggo ng hapon. Kay rami ko pang dapat gawin para sa aking buhay, kaso, tinatamad ako. Siguro bukas na lang. Tutal, araw naman ngayon ng pahinga.

Maggigitara muna ako at baka sakaling gumaling ako't maging habulin ng chicks.

Pero, 'wag kayong mag-alala; hindi na ako umaasa pa. Sa tanda kong ito, alam ko namang hinding-hindi na ako huhusay pa sa paggigitara.

Nasa harapan ko ngayon ang isang lumang kopya ng Jingle Songbook-Magazine. Ito 'ata ang kanilang unang labas -- Chapter 1 daw ito, at nalathala noong 1970. Pero re-issued lang s'ya, kaya hindi orihinal na luma.

Maraming kanta ng Beatles ang kasama sa magazine na ito. Meron din mula sa Sly and the Family, Spiral Staircase, The Lettermen, at kay Tom Jones, mga mangangantang dinadala dito ni Steve O'neal at pinanonood ng mga taong walang oras noon makinig dahil busy sila sa pakikibaka.

Meron ding mga kanta ng aking peyborit -- si Ate Guy. At isa rito ay ang kantang "Mother Song", na naaalala ko pa.

Ito ang kanta ng aking lola (pinsan ng nanay ng aking mommy) na nagpalaki sa akin. Lagi n'ya itong kinakanta sa akin bago s'ya matulog. Marahil, dahil maaga s'yang naulila sa ina kaya ito ang kanyang panghele.

Naalala ko rin na kinanta namin ito sa aming Music class noong nasa elementarya pa ako.

Kaya naman laking tuwa ko nang makita ko ang kanta sa magazine. Maaari ko na naman siyang awitin.

Naaaliw ako sa unang stanza, although, medyo corny:

I once had a dear old mother
Who loves me tenderly
For when I was a baby
She took good care of me.

Kaso, malungkot 'yung kanta. Namatay kasi ang kanyang nanay. Kaya, sa huli, ito ang kanyang payo:

So children obey your mother
Obey her faithfully
For if you lose your mother
You lost the best of all.

Siyempre, napaka-preachy n'ya. Sabit pa sa rhyming.

Pero, may katwiran.

Ako, maswerte pa dahil meron pa akong inang nababati ng "Happy Mother's Day". Merong iba d'yan, ang binabati na lang ay ang asawa, mga kaibiga't mga kamag-anak na nanay. Wala na ang sarili nilang ina.

Pero, sa mga meron pa, pakinggan n'yo 'yung sinsasabi ng kanta, habang buhay pa, maririnig at ma-a-appreciate pa nila ang sasabihin n'yo.

Dahil kung hahayaan n'yo ang pagkakataon, ayon sa kanta, "you lost the best of all".

Happy Mother's Day sa lahat ng ina!

The Power of Three

2010-04-18T21:55:00.007+08:00

Sa mga how to's sa pagsusulat ng humor laging ine-emphasize ang power of three kung saan laging gagamit ng tatlong karakter, bagay, o event sa kwento. Kaya, madalas, ang mga kasama sa ating kwento ay isang Amerkano, isang Hapon, at isang Pilipino.

Hindi lang sa comedy ginagamit ang power of three, maging sa ibang bagay din. Sinasabing kung gagamit ng listahan ng mga ehemplo, maganda kung tatlong bagay ang iyong ibibigay. At sa ginagawa naming IT Policies sa opisina, kung meron lang dalawang items sa isang entry, hindi na dapat i-bullet ang mga ito. Kailangan, at least tatlo ang items.

Pati sa relihiyon, pumapasok din ang tatlo: Ang Ama, ang Anak at ang Espirito Santo.

Ano nga ba ang espesyal sa bilang na tatlo?

Kasi, nagtataka ako sa Gospel reading sa misa ngayon.

'Eto sina Pedro at ibang kasamahan, na tila malungkot pa rin sa mga pangyayaring ipinako sa krus si Kristo. At ano ang "gamot" sa pagkalungkot? Ang magtrabaho. Kaya, pati ang mga ibang apostoles ay sumama kay Pedro upang mangisda.

Tapos, umaga na, at walang nahuli, biglang nagpakita sa kanila si Hesus. Ito ang ikatlong pagkakataong magpakita si Hesus sa kanyang mga alagad.

Nang malaman ni Pedro na si Hesus 'yung nasa pampang, dali-dali itong nagbihis at lumusong sa tubig.

Ang hindi ko maintindihan ay ang mga ito:

1. Bakit malungkot pa rin ang mga apostoles sa pagkamatay ni Hesus?
2. Hindi ba sila naniniwala na nabuhay S'ya kahit na dalawang beses nang magpakita sa kanila si Hesus?
3. At bakit nagtatakbo si Pedro kay Hesus, na parang batang sinabihang may uwing pasalubong para sa kanya?

Ayan, tatlong katanungan din ang inilagay ko. Actually, pinilit ko lang na magkaroon ng tatlong tanong.

Eniweys, bakit nga ba parang bale-wala 'yung unang pagpapakita ni Hesus sa Kanyang mga alagad? At bakit, ngayong ikatlong pagkakataon, parang sigurado na si Pedro na si Hesus nga ay muling nabuhay.

Parang 'yung una, hindi nakakasiguro si Pedro na totoo ang kanyang nakita. 'Yung ikalawa nama'y tsamba lang. Pero, sa ikatlong ulit, wala nang duda, at 100% sure si Pedro na tmuling nabuhay si Hesus.

Balikan natin 'yung gabing itinakwil ni Pedro si Hesus ng tatlong beses. Noong una'y mahina pa ang kanyang boses. Sa ikalawa'y medyo lumalakas na. At sa ikatlong pagkakataon may conviction na si Pedro na hindi n'ya kilala si Hesus.

Kaso, tumilaok ang tandang. At ipinaalala kay Pedro na mali ang kanyang ginawa.

Kumbaga, may kasabihan nga na ang isang kasinungalingan, 'pag inulit-ulit, napapaniwalaang totoo.

Kaya nga, sa pagkakataong 'yun, nagkaroon ng reminder si Pedro na isang kasinungalingan ang kanyang pinagsasabi, paulit-ulit man n'ya itong sabihin.

Kaya naman, tatlong beses ding tinanong ni Hesus si Pedro, "Pedro, mahal mo ba Ako?" At tatlong beses ding sumagot si Pedro ng, "Alam N'yo namang mahal ko Kayo."

Alam naman talaga ni Hesus na mahal S'ya ni Pedro. Siguro, ang pagtatanong ni Hesus ay hindi naman para sa Kanya, kun'di para kay Pedro. Baka sa unang tanong, naisip ni Pedro na hindi s'ya karapat-dapat magmahal kay, at mahalin ni, Hesus. Sa ikalawang tanong, guilty pa rin si Pedro sa ginawa n'yang pagtatakwil. Pero, sa ikatlong tanong, may conviction na si Pedro. Parang "it's now or never". Kung ano ang naging sagot ni Pedro sa million dollar question 'yun na ang final answer.

Siguro nga, kailangang ulit-ulitin ang isang bagay upang makasanayan. Parang, pagdating ng January 3 doon mo pa lang tamang isusulat ang taong '2010'.

Ako, alam ko kulang ang tatlong tanong sa akin. 'Pag Linggo, tatanungin ako ng Diyos kung mahal ko S'ya, at sasabihin kong "Opo, mahal ko Kayo."

Kaso, pag dating ng Lunes hanggang Sabado, natatakpan ko ang aking tenga sa Kanyang pagtatanong.

Mali tuloy ang aking sagot.

Diary of a Pharisee (Part 4)

2010-04-05T20:43:00.003+08:00

Saturday, 3 Apr, 10:02 am
Tumawag ako sa opisina at na-postpone daw ang dating ng shipment. Kasi, alam ng magdadala na walang tao sa opisina, dahil holiday, at walang tatanggap ng delivery.

Anak ng #%&@! Buti pa 'yung messenger nag-iisip. 'Di tulad ng aking bossing...! Talaga naman. Kung mamumura ko lang 'yung bossing ko sa harapan n'ya, ginawa ko na.

Kaso, 'eto namang magdadala, wala naman palang balak mag-deliver hindi agad nagsabi. Sana'y nasa Hongkong na kami ngayon.

Sana'y hindi nalaman ni Misis ang lugar na ito.

Saturday, 3 Apr, 3:38 pm
Bad trip ako sa araw na ito. Pero, aking pinag-iisipan, at least, hindi ako tinawag ng opisina upang biglaang bumalik ng Maynila.

Naisip ko tuloy ang mga blessings naming pamilya. Dati, 'pag ganitong Mahal na Araw, masyadong malungkot. Wala kang mapapanood sa TV o mapapakinggan sa radyo. 'Pag dating ng tanghali ng Biyernes Santo, 'yung Seven Last Words lang ang iyong mapapanood o mapapakinggan. Ang theater ay ang senakulo, kung saan mga amateur ang gumaganap.

At kung minalas-malas ka, sa tapat ng inyong bahay ay walang tigil na Pabasa.

Ngayon, may cable TV na, kaya't marami ka nang mapapanood. Meron na ring mga PS2, Wii, at Xbox. May iPod at kung ano-anong mp3 players. May PSP, at maging cell phone ay p'wede ring mapaglaruan o taga-tugtog ng mga kanta. At ngayon, sa halip na Pasyon na iyong kinakanta, makakapili ka na ng iyong kakantahin sa videoke.

Kaya naman, ang mga kabataan ngayon, blessed talaga sila. Kailangang magpasalamat sa mga ganitong dulot ng teknolohiya.

Masabihan nga ang mga anak ko mam'ya kung gaano sila ka-swerte.

Sunday, 04 Apr, 9:36 am
Ito na ang pinakamalungkot na araw sa buong taon. Kasi, tapos na ang maliligayang araw ng bakasyon, at bukas ay papasok ulit ako sa trabaho.

Saan ba 'yun, sa Canada, kung saan wala pang pasok ang Easter Monday? Buti pa sila.

P'wede naman akong magbakasyon, pero, iniipon ko ang aking bakasyon. Balak kasi naming magpunta sa US sa Pasko.

Sunday, 04 Apr, 11:52 pm
Grabe ang trapik pauwi! Ala-singko na ng hapon kami umalis ng Batangas, ngayon lang kami nakarating ng bahay. Kasi naman, sabay-sabay nagsi-uwian ang mga nagbakasyon. Dapat, 'yung iba, bukas na lang umuwi, o kaya kahapon sila umuwi. 'Di sana gan'un kasikip ang daan. May iba talagang hindi nag-iisip.

Kung natuloy lang sana kami sa Hongkong hindi ko aabutin ang ganitong trapik.

Late na, may pasok pa bukas. Asar talaga!

Monday, 05 Apr, 5:17 am
Naaalala ko ang tatay ko, 'pag ganitong panahon, sasabihin sa amin, "Pasukan na namaaaaaaaaan!" Asar na asar ako 'pag sinasabi n'ya 'yun.

Maaga akong papasok sa opisina. Sigurado akong maraming ma-le-late sa amin ngayon. Kahit si bossing uunahan ko sa pagpasok.

Pero, nakakatamad talagang bumangon.

Bwiset!

Kahit Sa Papa Sikat Tayong Mga Pinoy

2010-04-04T21:37:00.005+08:00

Katatapos ko lang mapanood ang misa ni Papa Benedicto XVI sa EWTN, cable TV. Patapos na nang ito'y abutan ko, kaya't hinintay ko na lang ang pagbati ng Papa sa iba't ibang lengguwahe. Siyempre, inabangan ko ang pagbati n'ya sa wikang Filipino.

Maraming tao ang nasa Piazza de Pietro upang magmisa't pakinggan ang Easter message ng Papa. Kahit umuulan, marami pa rin ang naroroon.

Galing sa iba't ibang bansa ang mga tao, at may mga dala-dalang bandila, na kanilang iniwagawayway. At 'pag binaggit ng Papa ang wika na kanyang gagamitin sa pagbati, nagsisigawan ang mga taong galing sa bansa ng wikang iyon.

Mga dalawang beses tumingin ang Papa sa mga taong pinagmumulan ng sigawan, nguni't patuloy ang kanyang pagbasa't pagbati na parang walang nangyari.

Nang sinabi n'ya ang "Filipineso" (or something like that), s'yempre, sigawan ang mga Pinoy na naroroon. Biglang napahinto ang Papa, tumingin sa pinanggalingan ng tao, tapos ngumiti. Binasa n'ya ang kanyang pagbati sa wikang Filipino, tapos ay tumingin ulit sa mga tao, at kumaway.

Imagine, sa dami ng mga taong naroon mula sa iba't ibang bansa, sa ating Pinoy lang s'ya huminto sa pagbasa, ngumiti, at kumaway. Ewan kung guni-guni ko lang ito, kaya nga gusto ko ulit mapanood ang mga pangyayari. 'Di naman kaya bumugaw lang s'ya ng langaw? Ano kaya ang pinaggagagawa ng mga Pinoy doon at napangiti s'ya? I'm sure hindi si GMA ang kinawayan n'ya.

Bakit kaya gan'un? Kaya naman nating magpasikat, famously, at hindi notoriously. Sa Earth Hour, tayo ang nangunguna sa partisipasyon, na, ang ibig sabihin lang, tayo rin ang may pinakamalaking natipid na kuryente sa oras na 'yun.

Sabi nila, ang Pinoy na lang daw ang nagpupuno ng mga simbahan sa Italy. At kung tayo lang ang pinansin ng Papa, marahil tama lang ang ginagawa ng ating mga kababayan sa Italy.

At gaya nga ng isang kumalat na Q&A, sa ating mga Pinoy ipinagkakatiwala ng ibang tao ang kanilang mga mahal sa buhay. Tignan mo nga, may mga yaya pa na namamatay mailigtas lamang ang kanilang alaga.

Kaya naman malaki pa rin ang aking pag-asa para sa ang ating bansa. Mailagay lang sana ng Pinoy ang tiwala sa sarili. Matutunan lang sana n'yang ipagmalaki ang pagiging Pinoy, 'di lamang kung nananalo si Pacquiao, kung nagiging CNN Hero of the Year si Efren Peñaflorida, o kung nalalagay sa cover ng Time Magazine si Tita Cory.

Hindi naman tayo dapat umasa lamang sa politikong mananalo sa eleksyon, maging meyor, senador, o pangulo pa s'ya.

Kasi, bilang isang grupong nagkaka-isa, kaya naman nating umunlad.

Sa katunayan, ang mga politikong 'yan ang umaasa sa atin.

Visita Iglesias, 2010

2010-04-02T09:06:00.004+08:00

Nakapag-Visita Iglesias kami kagabi. Mas gusto kong gawin ito sa gabi kasi, una, hindi mainit ang panahon, at, ikalawa, mas maganda ang mga altar. Ang kombinasyon ng dilim at mga ilaw (kandila o bumbilya) ay nagbibigay ng medyo solemnity sa lugar.

Ang problema lang 'pag gabi ay may mga pagkakataong hindi kami nakakatapos magpunta sa pitong simbahan. Limited lang kasi ang oras, hanggang alas-dose ng hatinggabi lang maaaring magpunta sa simbahan. At kung pupunta ka sa mga sikat na simbahan, tulad ng Baclaran Church, Manila Cathedral, at Bamboo Organ sa Las Piñas, aabutan ka pa ng trapik, kaya't ubos na ang oras mo. Kaya ngayong taong ito, 'yung mga malalapit na simbahan lang ang aming pinuntahan, 'yung sa paligid lang ng Parañaque, at isa sa Pasay. Alas-onse pa lang ng gabi tapos na kami.

Ang una naming pinuntahan ay ang Holy Eucharist Church sa Moonwalk, Parañaque. Noong 2008 nagpunta rin kami rito, at sa labas nila inilagay ang altar dati. Mas gusto ko 'yung sa 2008 kesa ngayon.

Sunod naman ay ang Our Lady of Beautiful Love, sa Merville. Ito 'ata ang paborito nina Bunso at Misis. Meron pang waterfall sa background at dalawang taga-Knights of Columbus na nagbabantay.

Ang ikatlong simbahang aming pinuntahan ay ang Shrine of St. Therese, sa tapat ng NAIA 3. First time ko itong napasok mula nang maayos ang simbahan. Kay laki't kay ganda ng loob. Naka-air con pa. Minsan nga'y magsisimba kami dito.

Pero ang altar din nito ang pinakasimple sa lahat ng aming pinuntahan. Marahil, kasi, katatapos lang ng washing of the feet kaya't marami pang tao't hindi pa napapatay ang mga ilaw. Ang pinatay lang ay ang air con.

Kakain sana kami muna ng hapunan sa katabing McDo, pero ang pila ay nasa labas na. Kaya lumipat na lang kami at tumuloy sa BF.

Sa may BF, nakiparada muna kami sa aking bayaw. Tapos, kumain ng hapunan sa KFC. Hindi siguro inaakala ng restoran na maraming kakain kasi naubusan sila ng kanin. Kaya, tuloy, maraming customer ang mainit ang ulo, inaway 'yung mga nasa counter.

Ilang simbahan na kaya ang napuntahan ng mga customer na 'to?

Nilakad na lang namin ang simbahan, ang Resurrection of Our Lord. Buti na lang at may naparadahan kami; sala-salabit ang trapik doon.

Sa San Antonio de Padua Church kami nagtuloy, 'yung simbahang malapit sa City Hall ng Parañaque. Sa kalye ang paradahan dito. Kung kami'y dumaraan sa kalyeng ito 'pag Linggo marami ang nakaparada. Kaya, 'yung una naming nakitang bakanteng lugar, parada agad kami. Meron pa palang bakante kung umurong pa kami, mas malapit sa simbahan. Pero, okay na rin sa aming napaglagyan.

Sa Shrine ng Mary Help of Christian kami sumunod nagpunta. May dalawang pari na nagbibigay ng kumpisal, nguni't mahaba rin ang pila. Mag-schedule na lang ako. Tutal, kailangan ko ng isang oras para paghandaan ang pangungumpisal; sobrang dami na kasi ng kasalanan.

Huli naming pinuntahan ay ang simbahang malapit sa amin, ang Mary Immaculate Quasi-Parish Church. Doon kami nagtagal, tutal 'yun na ang last namin.

Tanong sa amin ng aming mga anak bakit namin ginagawa ito, ang pag-Visita Iglesias.

Bakit nga ba? Hindi naman para mamasyal, although tuwang-tuwa ako sa mga tanawing aking nakikita. Para magpalamig, kasi naka-air con kami sa loob ng sasakyan? Para ipagpatuloy ang isang tradisyong Katoliko't Pilipino? Para maka-kamit ng indulhensiya?

Sa totoo lang, hindi rin ako sigurado kung bakit namin ginagawa ito. Pero, nasisiyahan ako 'pag nakikita ko na buhay na buhay ang Katolisismo, lalo na dito sa Maynila.

At sa sama-sama naming pamilya na mag-iikot at pumumta sa iba't ibang simbahan, nawa'y 'di mamatay ang tradisyong ito, at lalong mag-alab ang aming pagmamahal sa Diyos, 'di lamang kung Mahal na Araw, kun'di araw-araw.

Diary of a Pharisee (Part 3)

2010-04-01T21:16:00.002+08:00

Thursday, 1 Apr, 7:14 am
Maaga kaming umalis ng bahay, at kararating lang namin dito sa bahay ng aking kaibigan. Kasama namin sina Inday at Nong, ang aming drayber.

Nang sinabi ko sa aking pamilya na dito kami pupunta at hindi sa Hongkong, reklamo sila ng katakut-takot. Sinabi ko na kung ayaw nila ako na lang ang pupunta mag-isa at maiiwan sila sa bahay. S'yempre, sumama sila sa akin.

Maganda ang bahay ng kaibigan ko. Marami-raming beses ko na ring nahiram itong lugar, iba't iba nga lang ang aking kasama. Huling punta ko ay noong January. Maaga kasi ang Lent, kaya't, bilang sakripisyo, tiniis kong 'wag munang magpunta rito.

'Di bale, ilang tulog na lang, tapos na ang Mahal na Araw.

Thursday, 1 Apr, 5:45 pm
Gusto sana ni Misis na mag-Visita Iglesia kami. Hindi ko naman masyadong alam ang mga simbahan dito, kaya't sinabi ko sa kanyang s'ya na lang. Isama n'ya ang drayber, kung gusto n'ya.

Thursday, 1 Apr, 6:36 pm
Tumuloy si Misis sa pag-Visita Iglesia. Naiwan kaming mag-aama. Pati si Inday naiwan din.

At least, may pagkakataon akong panoorin ang video ni Anne Curtis.

Friday, 2 Apr, 2:35 am
Kararating lang ni Misis. Malayo-layo rin daw ang narating nilang dalawa ng drayber, at naligaw pa, kaya ngayon lang sila nakauwi.

Friday, 2 Apr, 10:04 am
Kagigising ko lang. Nasa beach na sina Misis at ang mga bata.

Sabi ko kay Misis, 'pag balik n'ya sa kanilang opisina, mag-backless s'ya, para kitang-kita ang hugis ng ribbon ng kanyang bikini. Siguradong maiinggit ang mga ka-opisina n'ya. At malalaman sa kanilang office na galing kami ng beach.

Friday, 2 Apr, 12:00 nn
Umpisa na ang Seven Last Words.

Buti na lang at may HBO sa TV.

Friday, 2 Apr, 7:32 pm
Salamat naman at ngayon na ang huling araw ng abstinence. Nakakasawa rin ang kumain ng sugpo, alimango, at lapu-lapu. 'Yun lang naman ang makakakain mo 'pag Biyernes ng Lent.

Diary of a Pharisee (Part 2)

2010-03-30T20:11:00.002+08:00

Monday, 29 Mar, 9:46 am
P*#% talaga, oo! Asar na naman ako.

Sabi ni bossing may darating na shipment ngayong Biyernes, kaya dapat readily available ako. Baka raw magkaroon ng aberya.

Naman! Biyernes Santo 'yun! Pagtratrabahuhin ako?

Saka, paano na 'yung tradisyon naming pamilya 'pag ganitong Holy Week? Taon-taon pumupunta kami sa Hongkong. Minsan lang kami pumalya, nang magkaroon ng SARS doon. Kaya sa Singapore kami nagtuloy.

Matagal na rin naming plinano itong lakad namin. Tapos, ngayon, ma-u-udlot pa! Bwiset!

Monday, 29 Mar, 2:17 pm
Nakiusap ako kay bossing na kung pwede akong mag-out of town sa Mahal na Araw, pero lagi kong ididikit sa akin ang aking cell phone, at kung kinakailanga'y luluwas ako ng Maynila agad-agad. Buti nama't pumayag s'ya.

Ang problema, by this time, wala na'ng makukuhang hotel sa Boracay, Bantayan Island sa Cebu, o kahit sa Baguio. Biglaan naman kasi itong abiso ni bossing.

Hihiramin ko na lang 'yung bahay-bakasyunan ng aking kaibigan sa Batangas. Malapit lang sa beach, may kuryente, may cable, at may Internet pa. Siguradong hindi kami ma-bo-bore doon.

Uuwi pala ako ng maaga mam'ya. Mag-a-attend kami ni Misis ng Recollection dito sa may simbahan. Paghahanda daw sa darating na Mahal na Araw.

Monday, 29 Mar, 11:05 pm
Kararating lang namin mula sa Recollection. Isang nagngangalang Arun Gogna ang speaker. Tawa ng tawa ang mga tao, pero, ako, tingin ko, corny s'ya. Kaya ko rin namang magsalita tulad n'ya.

Ang sabi ni Arun, araw-araw ay namimili tayo ng krus: ang kay Dimas o ang kay Hestas. Pero, hindi ko na masyadong maalala 'yung mga detalye. Hindi ko nga kilala kung sino sina Dimas at Hestas.

Siguro, kung ang pinag-usapan ay kung sino ang mas magandang Darna, si Marian Rivera o Angel Locsin, baka mas naging interesado pa ako.

Tuesday, 30 Mar, 10:01 am
Nakausap ko ang aking kaibiga't pumayag s'yang gamitin namin ang kan'yang bahay sa Batangas. Siguradong matutuwa ang pamilya ko nito! Bida na naman ako sa kanila.

Tuesday, 30 Mar, 3:35 pm
Balita ko'y meron daw video si Anne Curtis, kung saan nahubaran s'ya ng bikini. Kailangang mapanood ito sa Huwebes, para maisama ko sa aking pangungumpisal sa Biyernes.

Wednesday, 31 Mar, 12:23 pm
Maaga raw magpapauwi ang opisina. Alas-tres pa lang p'wede na raw kaming umalis.

Ha?! Maaga ba 'yun? Ang maaga, 'yung half-day!

Hindi ko naman alam sa opisinang ito kung naiintindihan nila ang salitang "maaga". Nagpauwi pa sila ng alas-tres, eh, dalawang oras na lang uwian na talaga.

Hay, naku!

Gradweyt (Ulit!) Si Bunso

2010-03-30T19:09:00.001+08:00

Itong nakaraang Biyernes, nag-graduate ulit si Bunso. Noong nakaraang taon, nag-graduate na siya ng Grade 6 sa Maria Montessori. Inisip namin na mas maganda kung mag-Grade 7 pa s'ya; hindi naman dapat madaliin ang bata.

Sa International Christian Academy namin s'ya naipasok. Very religious ang paaralang ito. Kung baga, kung ang isang Catholic school ay madalas magdasal ng rosaryo, dito naman Fellowship ang kanilang ginagawa.

Isang award ang ibinibigay ng eskwelahan ay ang Sonshine Kid ('yun po ang ispeling), kung saan ang bata ay may mataas na grado sa conduct at walang line of 7 sa iba pa n'yang subjects. May award ang bata kung naging Sonshine Kid siya mula first quarter hanggang fourth.

Ang aking anak ay naging Sonshine Kid itong third at fourth quarters lamang; mataas ang grade n'ya sa Conduct sa ibang quarters, may line of 7 nga lang sa ibang subjects. Nanghihinayang din talaga 'yung kanyang adviser dahil napakataas ng conduct grade n'ya.

Pero, bago pa man dumating 'yung Biyernes, kahit na confident kaming gra-graduate s'ya, hindi pa rin maalis sa aming mag-asawa, at sa aking anak, na baka sumabit s'ya. Kaya nang sinabihan si Bunso na magmamartsa s'ya, laking tuwa na lang n'ya. Sinabihan din s'ya ng adviser na Sonshine Kid pa rin s'ya, nguni't hindi s'ya makakatanggap ng award sa graduation rites. Okay lang, naisip ng aking anak. Una, makakapagtapos s'ya. At ikalawa, Sonshine Kid pa rin s'ya.

Bigla kong naisip: ano nga ba ang mas importante? 'Yung makakuha s'ya ng academic honors o Sonshine Kid?

Maraming magulang ang gusto'y mataas ang grado ng kanilang mga anak. Kung ang bata'y nakakuha ng 90% sa eksam, tatanungin ng mga magulang kung bakit hindi s'ya nakakuha ng 100%.

Kaya, maaga pa lang, natututunan na ng bata ang competition. Isinasabak na agad natin sila sa rat race. Kasi, ang paniniwala natin, magiging successful ang bata 'pag successful din s'ya sa eskwelahan. Yayaman s'ya 'pag nasa top ng klase. Magiging maligaya s'ya sa buhay 'pag s'ya ang number 1, 'di lamang sa paaralan kun'di pati sa ibang larangan ng buhay.

Kasi, 'pag mataas nga ang kanyang mga grado, maaari s'yang mag-duktor, engineer, o lawyer, mga kursong magbibigay ng magandang trabaho't malaking pera.

'Pag s'ya ang nasa top, titingalain s'ya ng mga tao, igagalang s'ya, rerespetuhin.

Lalo na kung mayaman s'ya.

Hindi naman dahil ako'y nag-sa-sour graping, pero sa tanda ko na'ng ito, nalaman ko na magiging masaya ang isang tao kung susundin n'ya ang kanyang passion. Hindi 'yung ipinilit sa kanya. Hindi 'yung ginagawa n'ya ang isang bagay para lang kumita. Hindi 'yung hanap n'ya ay ang approval ng ibang tao.

Alam ko namang ang grado sa Conduct ay isang subjective perception. Walang test, assignment, o seat work na magsasabing nakakuha ka ng 80 out of 100. Hindi rin ito basta-basta napag-aaralan sa loob ng classroom. Hindi pwede ang cramming dito.

Kasi, nagsisimulang pag-aralan ang mabuting asal sa loob ng tahanan, 'pag bata ka pa lang.

At matatapos ka kung ika'y gra-'graduate' na sa mundo.

Kay Bunso, congratulations, I'm proud of you!

Diary of a Pharisee (Part 1)

2010-03-28T18:22:00.008+08:00

Saturday, 27 Mar, 9:35 pm
Katatapos lang ng Earth Hour. Salamat naman!

Napilitan kaming makisama, nakakahiya kasi sa subdivision kung kami lang ang may bukas na ilaw. Kaya, pagdating ng 8:30, nagpatay na kami ng mga ilaw. Ilaw lang. Bukas pa rin ang mga air-con (sa kwarto namin, sa tig-isang kwarto ng dalawa kong anak, at sa maid's quarter), ang TV, at dalawang PC. Siyempre, nagalit si Misis. Parang bale wala naman daw kung hindi namin papatayin ang lahat ng gumagamit ng kuryente. Kaya, ayun, pinagpapatay ko ang lahat ng air-con, TV, at PC. Sa asar ko, pati ref pinatay ko na rin.

Reklamo naman ang mga bata. Mainit nga naman. Kaya naisip ko ang mag-hotel kami. Kaso, nalaman kong magpapatay din sila ng ilaw, kaya, 'di bale na lang.

Kung dun naman sa lugar na nagsasabing "no brownouts", baka manlaki ang mata ng mga suki ko doon kung makikita nila na ang mga kasama kong teen-agers ay sa likod nakaupo at hindi sa aking tabi.

Kaya sinabi ko sa aking pamilya na sumakay sa aming Ford F-1 at doon magpalamig.

Binuksan ko ang air-con ng kotse habang kami ay nasa loob. Dahil kulob ang aming garahe, amoy na amoy namin ang usok ng sasakyan. Kaya inilabas ko ito at pumarada mga limang bahay ang layo sa amin. 'Di bale, kaaway ko naman ang may-ari ng bahay. Ang yabang kasi! Kelan lang, pina-bullet proof n'ya ang kanyang Nissan Terrano, Pajero, at Fortuner. Fortuner?! Pati pa ba 'yun isinali? Eh, katulong lang naman ang sumasakay doon. Ang yabang talaga!

Halos isang oras kami sa loob ng sasakyan. Buti na lang at may tig-iisang PSP kami, pampalipas ng oras.

Sunday, 28 Mar, 7:15 am
Araw ng Palaspas ngayon. Matagal ko na ring pinaghandaan ang araw na ito. Malalago na ang mga dahon ng aking palm tree na dadalhin namin sa simbahan. Isinakay ko ito sa kotse, at magaan naman. Mam'ya, kaya na nina Inday at Misis bitbitin ito, at iwagayway, habang binebendisyunan ng pari ang mga palaspas.

Nakalagay sa paso ang aking palm tree, at hindi lang basta paso. Isa itong tunay, genuine, at authentic na Chinese vase, 'di tulad ng nabibili d'yan sa tabi-tabi ng SM. Sa tagiliran ng aking vase ay may malaking nakasulat, in bold letters, na Made in USA.

Sa SM, 'pag tinignan mo ang ilalim ng kanilang mga vase, ang makikita mo ay Made in China.

Sunday, 28 Mar, 10:05 am
Caritas Sunday ngayon, kaya naghanda ako ng personal check (para malaman ng Caritas kung kanino galing ang pera) na s'ya sanang ihuhulog ko sa Offertory. Kaso, hindi naman sila nagsabi na ang koleksyon ay para sa Caritas, kaya hinitay ko na lang matapos ang misa.

Nilapitan ko si Father, pagkatapos ng misa, kahit maraming taong nakapaligid sa kanya upang magmano. Kala n'ya pati ako'y magmamano, pero, sinabi ko sa kanya, na may malakas na boses, na may abuloy ako para sa Caritas. Kaso, masyado s'yang busy kaya't sinabi na lang n'yang ibigay na lang sa mga manang na nag-aayos ng mga gamit.

Natuwa naman ako.

Nilapitan ko ang mga manang at sinabing may tseke ako para sa Caritas. S'yempre, pinakita ko sa kanila ang halaga ng tseke: five hundred pesoses. Ngayon, 'pag magkakasalubong kami sa SM, sigurado akong iisipin nilang, "'yun 'yung mamang nagbigay ng malaking halaga sa Caritas!"

S'ya Ang Unang Pumukol Ng Bato (Ang Pagpapalibing Kay Marcos Sa LnmB, Part 3

2010-03-21T19:01:00.007+08:00

Ang binasa sa misa ngayon ay tungkol sa babaeng nahuling nangangalunya at iniharap kay Hesus upang husgahan. Ang sagot ni Hesus sa mga tao, "Kung sino ang walang kasalanan, s'ya ang unang pumukol ng bato."

Nag-alisan ang mga tao, mula sa matatanda hanggang sa mga bata, hanggang sa wala nang natira, maliban sa babae at si Hesus. Sabi ni Hesus sa kanya, "Kung walang magkokondena sa 'yo, hindi rin kita kokondenahin. Humayo ka't 'wag ka nang magkasala ulit."

Bigla kong naisip: mukhang applicable ang kwentong ito sa pinag-uusapan ko tungkol sa pagpalibing kay Marcos sa Libingan ng mga Bayani.

Move on.

Sinasabi ni Bongbong na dapat ay mag-move on na si Noynoy, na magdesisyon ang huli ayon sa katwiran at hindi ayon sa emosyon. Tutal, karapatan ng ama ni Bongbong ang malibing sa LnmB.

Ganoon na lang ba? "Move on?" Kung kaya ni Noynoy 'yun, paano naman 'yung ibang naagrabiyado, pinasakitan, at napatay noong panahon ni Marcos?

Siguro nga, dapat mag-move on na tayo. Pero, parang kulang. Kaya, noong narinig ko ang kwento ng nahuling babae, biglang bumalik sa isipan ko ang isyung pagpapalibing kay Marcos sa LnmB.

So, ano ngayon ang pagkakahawig ng kwentong ito at ni Marcos?

Hindi binago ni Hesus ang batas.

Hindi sinabi ni Hesus na, "Kalimutan na lang natin ang batas na 'yan, tutal, may bago na. Let's move on."

Ang sabi N'ya, "Ok, nagkasala s'ya. Ang parusa'y patayin s'ya. Sige, ituloy n'yo. Kaso, siguraduhin n'yo lang na 'yun talaga ang gusto n'yong mangyari dahil 'yun ang dapat, at hindi dahil sa pansariling interes."

Ngayon naman, kung talagang may K si Marcos ipalibing sa LnmB, go ahead!

Pero, kung wala, dahil sa mga pinaggagagawa n'ya noong pangulo pa siya, o sa mga hindi n'ya nagawa noong sundalo s'ya, eh, 'wag nang ipagpilitan, at sasabihing, "let's move on" na lang.

Kasi, hindi pa naman nababago ang batas -- naiintindihan natin ang mga salitang "kasalanan" at "bayani". At hindi sila bagay magkasama.

Hindi binale wala ni Hesus ang kasalanan ng babae.

Maliwanag, mga kaibigan, na kahit hindi kinondena ni Hesus ang babae, pinagsabihan naman N'ya na 'wag nang magkasala muli.

By tradition, kinikilala ng mga Katoliko na ang babaeng ito ay si Maria Magdalena. Siyempre, hindi naman nangangahulugang tama ito. Sa katunayan, sa tingin ko, mas mali ang isiping si Maria Magdalena nga iyon kesa tama.

Pero, assume natin na si Magdalena nga 'yung babae. Ano ang nangyari sa kanya pagkatapos nito? 'Di ba, kay Magdalena unang nagpakita si Hesus ng S'ya ay muling mabuhay? Kaya, masasabi nating hindi na muling nagkasala ang babaeng iniharap kay Hesus.

Ngayon, kung hindi naman si Magdalena 'yun, marahil hindi na rin nagkasala 'yung babae. Isipin n'yo, muntik na s'yang matigok, tapos, babalikan pa n'ya ulit ang kanyang pamumuhay. Eh, baka, 'di na s'ya makaligtas. Masakit ding tamaan ng bato.

Ngayon, sa dako naman ni Marcos, s'yempre, 'di na n'ya magagawa'ng magbago -- patay na s'ya, eh.

Pero, ang pamilya naman n'ya ay maaari pang may gawin para mapatawad, 'di lamang sila kun'di pati na rin si Ferdie. At hindi lang basta "sorry", kalimutan na. Dapat may reparation din.

Tignan lang natin ang ehemplo ni Levi (na inaakala ring si San Mateo, isa sa mga apostoles at sumulat ng Ebanghelyo). Sabi ni Levi, "Isosoli ko lahat ng ninakaw ko, at ibibigay ko ang kalahati ng aking kayamanan sa mga mahihirap."

'Yan ang tunay na nag-so-sorry.

Ngayon, kung itatanggi naman ni Bongbong na may ginawang pagnanakaw o anumang kasalanan ang kanyang ama, nasa kanya na 'yun. Wala naman akong first hand information para pagbintangan si Marcos na nagnakaw o nagkasala talaga s'ya.

Ang D'yos lang naman talaga ang nakakaalam ng lahat.

Pero, kung merong alam si Bongbong....

Unang nasipag-alisan ang mga matatanda.

Marahil, pag-alis ng mga matatanda, lumingon sila't nakitang naroon pa ang kanilang mga anak, may hawak pang mga bato. Sabi nila, "Psst! Halika na nga rito't umuwi ka na! 'Wag ka nang aaligid-aligid pa d'yan! At bitawan mo na 'yang batong hawak mo, kun'di, ikaw ang babatuhin ko."

Sa mga usap-usapan sa Internet, marami ang nagsasabing dapat ay mailibing na si Marcos sa LnmB. Mga bata pa, kadalasan, ang mga nagsasabi nito. Siguro, wala pang tatlumpong taon ang edad.

Kumbaga, noong kasalukuyang nagaganap ang EDSA I, hindi pa nila naiintindihan ang bakit nangyayari 'yun. Kaya, malamang, hindi nila alam kung ano ang nangyari sa panahon ni Marcos.

Hindi nila naramdaman ang takot na baka bigla na lang silang damputi't kasuhang isang subersibo, ipakulong, rape-pin, at ipapatay.

Hindi nila naramdaman ang inis pagdating ng eleks'yon dahil hindi naman mabibilang ang kanilang boto lalo na kung ang nakasulat sa balota ay pangalan ng oposisyon, gaya ng pangalang "Benigno Aquino Jr."

Hindi nila naramdaman ang kawalang pag-asang umunlad dahil baka pag-intersan ng crony ang kanilang kabuhayan at biglang mawala lahat ang kanilang pinaghirapan.

At d'yan papasok tayong mga matatanda. Gaya noong panahon ni Hesus, tayo rin ay dapat magpaalala sa mga nakababata kung ano ang panahon ni Marcos.

Dahil, kung hindi, history will repeat itself, 'ika nga.

Na s'yang nangyayari ngayon.

"Kung sino ang walang kasalanan, s'ya ang unang pumukol ng bato."

Hindi ako ang unang magsasabi kung dapat o hindi dapat malibing si Marcos sa Libingan ng mga Bayani dahil hindi naman ako diretsahang naapektuhan n'ya. Tignin ko, kahit si Bongbong, 'di dapat n'ya ipagpilitan ito.

Pero, merong mga taong "walang kasalanan" na may karapatang magsabing 'wag dapat ilibing si Marcos sa LnmB.

At ang isa nang naiisip ko ay si Noynoy.

Ayaw Na Ni Noynoy (Ang Pagpapalibing Kay Marcos Sa LnmB, Part 2)

2010-03-20T16:43:00.006+08:00

Isang mambabasa ang nagbigay ng kanyang komento tungkol sa isinulat kong balak ni Noynoy ipalibing si Marcos sa Libingan ng mga Bayani. Hindi ko alam kung galit s'ya o nagbibiro, dahil kahit n'ya sinabing napaka-biased nitong aking blog at dapat maging open-minded ako, may kasunod naman smiley sa kanyang comment.

Nguni't hindi na mahalaga ang sinabi n'ya tungkol sa akin. You can't please them all, 'ika nga ng isang cliche. Ang importante'y isinulat n'ya na tama si Noynoy, dapat ngang sa Libingan ng mga Bayani mapunta si Marcos dahil s'ya ang "still best president ever been appointed as the president".

Ang problema, sinabi ni Noynoy na walang K si Marcos makatabi ang mga sundalong namatay dahil hindi inisip ang kanilang mga sarili.

Paano na ngayon 'yan? Bumaligtad si Noynoy?

Una sa lahat, malaman nga natin, ano nga ba ang sinabi ni Noynoy sa Isabela? Ayon sa official blog ni Noynoy, sinabi n'ya na dapat pag-usapan ang pagpapalibing kay Marcos sa LnmB, at kung pumayag ang nakararami, eh, 'di, ibigay ang hilig.

Ikalawa, malinaw naman kay Bongbong na ang sinabi noon ni Noynoy ay ang pagbuo ng isang komisyon upang pag-aralan ito, at hindi nag-commit si Noynoy sa anumang pagpapalibing.

At, ikatlo, sinabi ni Noynoy sa Isabela na meron s'yang sariling opinyon tungkol sa isyu, at, marahil, 'yang opinyon na 'yan ang naibulalas n'ya matapos ang selebrasyon ng EDSA 1 noong nakaraang buwan.

Kaya, lumalabas, consistent si Noynoy.

Ang kaso, kung ano-ano ang naging interpretasyon ng mga tao.

Pati ako. Kaya, mea culpa.

Ngayon, ang tanong, tama nga lang ba na ipalibing si Marcos kasama ng mga dating Pangulong Garcia at Macapagal? Ano sa palagay n'yo?

Chief Just-tiis

2010-03-18T19:11:00.002+08:00

May tatlong branches ang gobyerno ng 'Pinas: ang Executive, and Legislative, at ang Judicial. Ideally, pantay-pantay ang mga ito. Kaso, kung minsan, umiiral ang Golden Rule -- He who has the gold, rules. Sa tatlong branches na'to, ang Legislative ang s'yang nag-a-approve ng budget ng pamahalaan. Kaya, kung ayaw nila sa'yo, babawasan nila ang mananakaw, este, magagastos mo.

Kaso, may ilan taon na ring napapasa ang budget na hindi naman nauusisa ng mga kongresista't senador. Basta't naroon ang pork barrel nila, hindi nabawasan at sa halip ay nadagdagan pa, pasado na ang budget.

Ang Executive branch naman ang taga-patay (execute) ng mga proyektong makakatulong sa bansa.

At ang Judicial branch ang makapagsasabi kung tama o mali ang ginagawa nitong dalawa. Kaya, pwede nilang ipatigil ang anumang ginagawa ng ibang dalawang branches.

Maaari ring ipakulong ng Judiciary ang mga nasa Executive at Legislative; kasuhan lang nila ng "contempt in court", yari na ang mga ito.

Sa katunayan, hangga't hindi na-swe-swear in ang isang tao sa pagkapangulo, hindi pa siya pwedeng maupo sa pwesto. Tignan n'yo ang nangyari kina Tita Cory at GMA. Kailangang may Supreme Court Justice muna bago nasabing naging matagumpay ang People Power. Kung baga, sa aming mga Katoliko, kung walang pari, walang kasal.

Kaya rin siguro hindi naglakas-loob sina Enrile at Ramos mag-take over kay Marcos; baka nga hindi sila pansinin ng sinumang SC Justice, kahit na si Teehankee, lagot sila. Baka dedo na sila ngayon.

Kaya, kung tutuusin, ang Judiciary ang pinaka-"powerful" sa tatlong branches.

Kung baga, parang Chief Justice, the first among equals.

Pero, teka, paano yan? Eh, ang presidente ang nag-a-appoint sa mga Justice ng Supreme Court. 'Di kaya umiral dito ang "scratch my back and I'll scratch your back"? Actually, 'yan ang laging kinakatakutan ng mga tao t'wing may mababakante sa Supreme Court, lalo na kung ang bakante ay ang sa Chief Justice.

So, ibig bang sabihin, mas "mataas" ang Executive kesa sa Judiciary? Hindi naman. Siguro, ang ibig sabihin lang, mas "mataas" ang pangulo kesa sa Judiciary.

Kaya nga kay raming gustong tumakbo.

Marami nang naging usapan tungkol sa inaasahang pagkabakante ng posisyon ng Chief Justice ngayong ika-17 ng Mayo (isang linggo matapos nating ihalal ang bagong pangulo). Pero, 'yan ay moot and academic na nang magdeklara ang Supreme Court na maaaring mag-appoint si GMA kahit na kulang ng dalawang buwan na lang ang nalalabi sa kanyang termino.

Sa tingin ko, hindi naman magkakagulo ng ganito kung ang mag-de-desisyon ay kilala nating may delikadesa, may integridad. 'Yung tipong alam natin na wala namang itinatago, at ang kapakanan lamang ng bansa ang iniisip. Kaso, sa siyam na taong panunungkulan ni GMA, hindi ma-imagine ng mga tao na magiging prudent ang pagpili n'ya.

Kaya, mga giliw kong mambabasa, ating bantayang mabuti ang isang malaking desisyong ito ni GMA, kasing higpit ng ating gagawing pagbabantay sa ating boto sa darating na eleksyon.

Kasi, kung hindi, baka mabale-wala rin ang ating boto.

The Prodigal Son

2010-03-14T11:57:00.005+08:00

Ang isa sa pinaka-sikat na parable ni Kristo ay ang tungkol sa alibuhang anak, o the prodigal son. 'Yun 'yung tungkol sa isang anak na hiningi ang kanyang mana kahit buhay pa ang kanyang ama, tapos inubos ng gan'un-gan'un lang, at bumalik sa kanyang ama. Isang kwento ito upang ipakita kung gaano mapagpatawad ang Diyos Ama kahit na ano pa mang kabalastugan ang ating ginawa.

Ito rin ang kwentong nakakabagabag sa akin. Kasi bitin.

Sa totoo lang, panig ako sa nakakatandang kapatid; may point s'ya sa kanyang reklamo sa kanyang tatay. Bakit nga naman, s'ya 'yung nagpaka-martir na magsilbi sa ama, sundin ang lahat ng pinagagawa, pero ni kambing hindi binigyan para gawing pulutan ng kan'yang barkada? Tapos, hetong pasaway na bunso, matapos na lustayin ang perang ibinigay sa kanya, tapos na bigyan ng kahihiyan ang ama, babalik-balik ng bahay, ay pinagpiyestahan pa ang kanyang pagbabalik. 'Yun nga ba ang gantimpala sa 'di pagsunod? 'Yun ba ang parusa sa mabait na anak?

Hindi rin ako satisfied sa sagot ng ama. "Magsaya tayo sapagka't bumalik ang iyong kapatid." Siguro, naisip ng nakakatanda, "Ngek! Eh, mabuti pa nga sanang naglaho na ng tuluyan 'yang anak n'yo, tapos sasabihin n'yo akong magsaya dahil bumalik s'ya? No way, hi-way!"

Dahil nga bitin, tuloy, ang dami kong tanong. Pumasok ba si kuya sa bahay at pina-evict si bunso? Nang magkasalubong ang magkapatid, 'di kaya sila nagsapakan? Paano naman si Tatay? 'Di kaya gumulo ang buhay n'ya't nagsisi dahil sa pagtanggap kay bunso? Humati pa kaya si bunso sa mana nang mamatay ang ama?

Kahapon, sa sermon ng pari, medyo naliwanagan ako. Sabi n'ya, talagang bitin ang kwento. Kasi, tayo ang tatapos. Tayo ang magbibigay ng ending. Tayo ang masasabi kung magiging masaya o malungkot ang kwento.

Kasi, tayo 'yung lahat ng karakter sa kwento.

Siyempre, hindi maikakaila na tulad ng bunsong anak, nagkasala rin tayo. At, sana, tulad ng bunsong anak, matanto natin ang ating pagkakamali, bumalik sa Ama, at humingi ng tawad.

Tayo rin ang ama, na naging biktima rin ng ibang tao, lalo na ng mga mahal natin sa buhay. Sana, matuto rin tayong magpatawad at tanggapin muli ng walang alinlangan ang mga taong bumabalik sa atin.

At tayo rin ang kuya. Masunurin. Umiiwas magkasala. Righteous.

Kung minsan, nagtatanong din tayo. Bakit 'yung mga nangungurakot, 'yung mga nagnanakaw, 'yung mga nang-aapi, bakit sila pa ang parang binibiyayaan ng Diyos? Sila pa ang parang walang problema sa buhay? Sila pa ang parang mas may karapatan sa mundo?

Parang sila lang ang anak ng Diyos?

Kung ikaw ang ginahasa ni Romy Jalosjos, tapos makita mo s'yang pinalaya, 'di ba parang mararamdaman mo rin ang naramdaman ng kuya?

Kung ikaw ang isa sa mga kapatid ng pinatay sa Ampatuan, 'di ba gusto mo nang maglaho sa mundo ang mga nang-massacre?

At kung ikaw ay isang mahirap, at lalong naghihirap dahil sa mga kurakot na nangyayari sa gobyerno, 'di ba't magtatanong ka rin kung bakit nakakalusot ang mga ito?

Ang mabigat n'yan, paano kung nakapagsisi ng mga kasalanan ang mga ito bago sila mamatay, eh, 'di makakarating pa sila sa langit?

Paano nga kung magkita kayo sa langit?

O, ang mas masaklap, paano kung makita mo sila sa langit samantalang ikaw ang nasa impyerno?

"Bakit ganoon, Diyos ko? Wala namang ginawang mabuti ang mga 'yan habang nandito sa mundo? Bakit nasa bahay Mo ang mga iyan?"

Kahit alam natin kung paano dapat magtatapos ang kwento, mahirap itong idugtong, at mas mahirap isabuhay. Pero, 'yan ang isang dahilan kaya bumaba si Kristo sa mundo. Para, 'pag sinabi ng Ama, "Magsaya tayo sapagka't namatay ang iyong kapatid at ngayo'y muling nabuhay," buong puso nating sasabihing, "Salamat sa Diyos, kapatid, at nakauwi ka."

Kahit Ano 'Wag Lang . . .

2010-03-13T17:06:00.006+08:00

Bilib naman talaga ako sa mga Pinoy. Ang kanilang ikinababahala ngayon ay hindi 'yung mag-a-appoint si GMA kapalit ni Chief Justice Puno kahit ipinagbabawal iyon sa Konstitusyon, o 'yung El Niño at kawalan ng tubig, o 'yung pagdami ng taong nagkakasakit ng HIV at AIDS, at ang pagmumulan ng kaguluhan sa bansa ay hindi kung dadayain ang kanilang kandidato sa darating na halalan, o 'yung patuloy na pagkawalan ng trabaho dahil sa hindi pa fully recovered ang pandaigdigang ekonomiya, o 'yung pagtaas ng presyo ng langis na susundan ng pagtaas ng presyo ng mga bilihin. Sa halip, ang ikinababahala ng mga Pinoy at ang siguradong gulo ay kung magkakaroon ng brown out sa laban ni Pacquiao.

Top Ten Reasons Why GMA Is Going to Visit the US, Vietnam, and Spain

2010-03-08T20:15:00.006+08:00

GMA to visit US, Hanoi; eyes Spain - The Philippine Star

Dalawang buwan na lang at ihahalal na natin ang bagong pangulo ng Pilipinas. At ilang buwan pa pagkatapos noon siya ay manunungkulan na.

At kung walang aberyang mangyayari, si GMA ay bababa na sa pagkapangulo, ilang buwan na lang mula ngayon.

Kaya naman laking gulat ko na may pahabol na official business itong si GMA. Sabagay, 'yung iba kailangan. Tulad ng pagpunta n'ya sa Vietnam para sa isang summit ng mga heads of state ng ASEAN. 'Yung lakad n'ya sa US, eh, inimbitahan s'ya ni P'reng Barack, alangan namang hindian n'ya. At 'yung sa Spain...wala pa raw maibigay na dahilan ang Malacañang.

Alangan nga namang sina Noli at Gibo ang kanyang papuntahin; hindi na nga sila pinapansin dito sa 'Pinas, doon pa kaya sa abroad? Hindi naman n'ya pwedeng si Villar ang kanyang ipadala; hindi pa pwedeng ibulgar na secret candidate ni GMA si Manny. At lalong hindi pwede si Noynoy; i-snob-bin lang s'ya n'un.

Kaya, no other choice but her.

Pero, bakit nga ba siya aalis, ngayong paalis na s'ya sa pwesto? Eto, sa aking palagay, ang sampung dahilan kung bakit kailangan (gusto) pa n'yang maglakwatsa:

Reason Number 10
Hindi pa nakakapunta ng Spain si FG.

Reason Number 9
Naghahanap-hanap na s'ya kung saan s'ya pwedeng makahingi ng political asylum.

Reason Number 8
Sa Switzerland talaga ang punta n'ya; panggulo lang ang Spain.

Reason Number 7
Miss na n'ya ang pagkain sa 'Le Cirque'.

Reason Number 6
Nawawala ang mga lumang pictures nila ni Obama.

Reason Number 5
Para wala s'ya sa bansa kung i-anuns'yo na ang kanyang napiling papalit kay Chief Justice Puno.

Reason Number 4
Mangangampanya talaga s'ya; baka ang mga OFW ang magpapataas ng rating ni Gibo.

Reason Number 3
Mangangampanya talaga s'ya; baka ang mga OFW ang magpapataas ng rating ni Manny. (Check!)

Reason Number 2
Titignan n'ya kung gaano kabilis ang pag-angat ng Vietnam, na malapit na tayong malampansan, pagkatapos ng siyam na taon ng kanyang panunungkulan bilang pangulo ng 'Pinas.

At ang Reason Number 1 kung bakit s'ya aalis:
Wala s'yang magawa sa kanyang pera...Teka! Teka! Teka! Pera natin ang gagamitin n'ya, ah! Parang mali. Parang hindi check.

So, ano nga ba ang dahilan at aalis pa s'ya ng bansa?

Top Five Reasons. . . .

2010-03-01T01:22:00.002+08:00

Isang kontrobersiya na naman ang lumabas noong week-end dahil sa pagbibigay ng beinte pesos ni Manny Villar sa ilang mga bata sa Batangas upang bumili ng kamote. Sinasabing ito raw ay vote-buying, nguni't itinatanggi ni Villar at ng kanyang mga kampon.

Hindi ko rin masabi kung ito nga ay isang kaso ng vote-buying o hindi, kaya heto ang tig-limang dahilan kung bakit dapat ma-disqualify o hindi (naniniguro lang po) si Villar sa pangyayaring ito.

Top Five Reasons kung bakit hindi dapat ma-disqualify si Manny Villar.

Reason Number 5
Hindi pa naman nakakaboto ang mga batang iyon. - Manny Villar

Reason Number 4
Totoong pera ang kanyang ibinigay, hindi fake.

Reason Number 3
Malayo pa naman ang eleksyon. Pagdating ng Mayo 10, mas mararami at mas malalaki ang ibibigay ng mga tumatakbo, at malilimutan na ang ibinigay na beinte pesos ni Manny. In other words, wa epek ang ginawa n'ya.

Reason Number 2
Humihingi talaga ng limos ang mga batang iyon.

And the number 1 reason why Villar should not be disqualified
Wala namang magsasampa ng reklamo sa kanya. Sa bansang ito, kung sino pa ang nagsusumbong, siya pa ang kinakasuhan.

On the other hand...

Top Five Reasons kung bakit dapat ma-disqualify si Manny Villar.

Reason Number 5
By the Principle of Transitivity: 'Ika nga, if A = B, and B = C, then A = C. Sa layman's term, kung si Pedro may utang sa'yo ng isandaang piso, at ikaw ay may utang kay Juan ng isandaang piso, pwede mo nang tanggalin ang sarili mo at bahala na si Juan na maningil kay Pedro.

Paano pumasok si Villar dito? Kung binigyan ni Villar ang mga bata ng beinte pesos, at hindi na kinailangang magbigay ng beinte pesos ang kanilang mga magulang, nagkaroon ng extra money ang mga magulang na ito. Pwede mo nang tanggalin ang mga bata sa equation, at parang binigyan na rin ni Villar ang mga magulang ng beinte pesos.

Reason Number 4
Bad timing lang po. Kung noon pa, bago pa man pumasok si Villar sa politiko, ay ginagawa na n'ya ang magbigay ng pera sa mga bata para bumili ng kamote, o saging, o Chippy, o kung ano pa mang ipamemeryenda, lalabas na by habit ang ginawa n'ya, at walang halong politika.

Reason Number 3
It's the thought that counts. Kung tatanungin natin ang Diyos kung ano ang tunay na nilalaman ng puso ni Villar sa pagbibigay, ano ang isasagot N'ya?

Reason Number 2
Walang nakasaad sa kanilang budget na pwedeng gamitin ang pork barrel upang bumili ng kamote.

And the number 1 reason why Villar should be disqualified
Siya ang may-ari ng camote stand.

Micah @ 18 (Guest posting)

2010-02-19T20:04:00.001+08:00

NOTE: May isang kaibigan ang nag-survey sa amin. Akala ko naman kung para saan, 'yun pala pagbabasehan n'ya ang mga sagot upang makabuo ng isang speech para sa kanyang inaanak. Nagandahan ako, sobra, kaya hiningi ko ang kanyang permiso upang i-post ko rito ang ginawa n'ya. Mabuti nama't pumayag s'ya. Kaya, heto...

Feb 13, 2010

Hello Micah

Happy Birthday!

For your 18th birthday, I decided to conduct an SMS survey. Since life is a journey, I wanted to draw from the wisdom of seasoned travelers, pilgrims, fellow lakwatseros and lakwatseras. I asked them, “assuming you have enough money to cover all travel expenses for a long journey, what three things must you bring ?”

About 40 people ages 17 to 70 something, gamely responded with a variety of answers ranging from cameras and maps to toothbrushes and Ziplock bags.

Once classified, the top answers correspond with 5 lessons which one can apply to both traveling and life. Allow me to share these with you, Micah.

Passports, ID papers, cameras, voice recorders, journal with a fountain pen
Lesson 1: Always remember who you are, where you came from and where you had been.

Maps, compasses, guidebooks, itineraries, phrase books, GPS, international drivers’ license
Lesson 2: Equally important, know and plan where you are going. But don’t “overplan”, leave some room for spontaneity.

Diatabs, medicines,1st aid kits, travel insurance, windbreakers, shades, comfortable, all-weather walking shoes, laptops with wi-fi, universal adaptors, good books, sudoku puzzles
Lesson 3: Be prepared for emergencies, changes, delays and lulls in your journey.

The top answer: Cellphones, cellphones with chargers, cellphones with international roaming, cellphones with updated phone books , laptops with Skype or YM, “siempre cellphone”
Lesson 4: Keep in touch, Call home . . . often. Your personal coach, cheering squad and champions are just a call away.

Prayer books, bibles, rosaries, prayer mats, holy water, Mecca locator
Lesson 5: Call Him. He is your friend, your guide, your final reward.

One last reminder: should you lose your way, do not worry or rush to get back on course. Wonderful discoveries could begin with a detour, a missed flight, getting on the wrong train. Instead, learn from the experience, forgive yourself, laugh at your mistakes, wing it and enjoy the company of fellow travelers.

And when you need some inspiration along the way, you can always get your cellphone and make an SMS survey.

Happy journeys, Micah!

Ninang Vi

Renewable Marriage

2010-01-29T04:31:00.000+08:00

NOTE: Ito ang aking Speech Number 6, na ang pamagat ng project ay Vocal Variety. Ibig sabihin, sa pagbigay ng speech na ito, kailangang bagu-baguhin ko ang tono, lakas, at bilis ng aking boses. Kaya, tulad ng dati, mas magandang napakinggan n'yo ito kesa nabasa.

Women's group wants expiry date on marriage - The Philippine Star

Several weeks ago, I read in the newspaper about a party-list group, 1-ABAA, or Isa Ako Babaeng Astig Aasenso, advocating the expiration of the marriage license in the Philippines. Being a secret member of BAGSIK, (loud) Bagong Alyansa ng mga Ginoong (pause...dejected) Sinisigawan at Inaapi ng mga Kababaihan, I got interested in what the group wants to say.

(whisper) Just don't tell my wife I read the article.

I guess a lot of you here also saw the news. Has anyone read about it? C'mon, don't be shy. Admit that you did, especially husbands whose wives are present. You have nothing to lose but your beds.

Anyway, for those who don't know the issue, 1-ABAA proposed that the marriage license will have a ten-year validity period. A couple of days later, they realized that made a mistake. Marriage licenses in the Philippines have only a 120-day validity. Thus, couples must get married and exchange the license to a contract within 120 days. Else, they will need get another license and undergo, once more, the family planning seminar at City Hall. To correct their earlier pronouncement, 1-ABAA said that it is the marriage, itself, that should have an expiry date.

The party-group made this proposal to “save incompatible couples the trouble of going through a tedious and expensive annulment process” and will “also help cut down the number of annulment cases that have piled up in court”.

I am not here to question the morality or psychological impact once the proposal becomes into a law. I am not like David, who has been a preacher for 23 years. I am just a plain husband, and not even a perfect one. However, being trained as an engineer most of my life, I would like to look at the logic of the proposal, and the first thing that comes into my mind is “Don't be a fool; use the right tool”.

If the problem is the “trouble of going through the process”, then let them be. These are adults who were very aware of the decision they made to get married, and know that annulment will be difficult.

If the problem is expense, provide financial assistance, much like what those human rights lawyers do.

If the problem is the piling up of cases in court, let the Judiciary find ways to expedite hearing and resolving the cases.

I just wonder why problems of specific individuals will have a generic solution.

Another engineering concept comes to my mind: Don't use a (big voice) HUGE hammer to drive a (small voice) tiny nail.

Although marital problems may not really be small nails, I believe that automatic marriage annulments are big hammers that will destroy the home.

I also don't understand why married couples would want to get separated. Isn't it that we, Filipinos, hold marriage sacred, and, hence, we are repeatedly asked before getting married if we are really sure we want to undergo the process? That is why we have a saying, “Ang kasal ay 'di tulad ng kaning isusubo, na iluluwa 'pag napaso.”

Also, during the marriage ceremonies, and they said, “Till death do us part,” I'm sure that almost all of them really meant “physical death”, and not some obscure and vague concept like...ummmm...let me see...ahhh....Yes! Like “love”.

How about the time when the boy was just courting the girl? Or the other way around? Didn't they say that they'll be happy once they “get” their loved ones?

Perhaps, that's where the problem lies: They only thought about the “getting”, and forgot about the “giving”.

Honestly, as I thought more about the proposal, the more I realize that 1-ABAA may have a point. However, I think that ten years is too long. Rather, I believe that the marriage license, contract, vow, or even that obscure and vague concept, love, should be renewed everyday, every hour, every minute, every moment of our lives.

If we will wait for ten years, we might not have anything to renew.

Happy Birthday, Tita Cory

2010-01-25T01:11:00.000+08:00

Seventy-seventh birthday ngayon ni Tita Cory. Happy Birthday!!!!

Birthday din ngayon ng Ate ko. Happy Birthday din!!!

Top Ten Reasons Why I Believe Pinoys Are Honest

2010-01-18T20:24:00.001+08:00

Merong lumabas na survey noong isang linggo tungkol sa mga diet habits at paraan ng pagpapapayat ng iba't ibang nationalities. Mga 95% daw ng Pinoy ang nagsabing hindi nila matitiis ang kumain ng pagkaing marasap. Dahil sa sagot na ito, na-conclude ng mga gumawa ng survey na ang mga Pinoy daw ay honest.

Hindi naman ako nagtataka. Matagal na akong naniniwala na tayong mga Pinoy ay basically honest. Narito ang aking mga dahilan:

Reason No. 10
Tumatawid naman tayo sa mga pedestrian lanes kung tayo ay nasa US.

Reason No. 9
At hindi tayo nagkakalat kung tayo ay nasa Singapore.

Reason No. 8
Gamit natin ang sariling kagamitan kung tayo'y nagtratrabaho. Halimbawa, dala ng karpintero ang sarili n'yang lagare, dala ng computer technician ang sarili n'yang screwdriver, at dala ng sekretarya ang sarili n'yang bolpen. Samakatuwid, walang naiuuwi ang mga trabahador na galing sa kanilang opisina.

Reason No. 7
Tama naman kung magbayad tayo ng income tax. Automatic kasi itong kinakaltas.

Reason No. 6
Sinasabi natin ang halaga ng ating ibinibigay na donasyon.

Reason No. 5
Hindi inaangkin ng Pinoy ang anumang nagawa, narating , o nakamit n'ya. Lagi ang lolo n'ya ang nakagawa noon ("Talo 'yan ng lolo ko...!")

Reason No. 4
Marami ang hindi matitiim na ang pagkaing ihahain nila sa kanilang pamilya ay galing sa nakaw. (Pero kung ang pagkakagastusan ay ang inuman nilang magkakabarkada, oks lang kung katas ito ng cellphone na na-snatch.)

Reason No. 3
Ipinagkakatiwala ng mga foreigners ang kanilang kayamanan sa mga Pinay -- ang kanilang mga anak.

Reason No. 2
Kumikita ang mga jeepney drivers.

At ang huling dahilan kung bakit naniniwala akong honest ang mga Pinoy:

Reason No. 1
Sa mahigit siyamnapung milyong Pilipino, wala pang isang porsiyento nito ang politiko.

Sto. Niño

2010-01-17T15:31:00.002+08:00

Onli in da Philippines!

'Yan ang Fiesta ng Sto. Niño. Galing pa sa Papa ang dispensation upang iba ang readings natin sa misa, as against the world.

O, ang lakas natin kay Pope, 'no?

Christmas extension

Anticipated mass ang dininig naming pamilya kahapon sa Greenbelt Chapel. Ang chaplain ang nagmisa, si Fr. Jun Sescon. An'ya, may mga theologians na nagsasabi na kaya tayo may piyesta ng Sto. Niño ay gusto nating mga Pilipino na i-extend ang Pasko.

Siguro nga. Tayo na pagdating ng "ber" ay mag-uumpisa nang magpatutog ng Christmas songs, uunati't uunatin natin ang selebrasyon ng Pasko.

Sabagay, may mga humahabol pa na magregalo. Hinding-hindi ko 'yun tatanggihan.

Batang Diyos

'Di naman lingid sa nakararami kung paano natin damitan ang Sto. Niño. Si Barbie lang marahil ang mas may maraming damit. Maganda sanang pag-aralan kung ang mga taong mahilig bihisan ang kanilang Sto. Niño ay walang anak na batang babae.

Siguro, kaya rin natin parang napagkakatuwaan ang imahen ng Sto. Niño ay upang magkaroon tayo ng "power" dito. Ang hirap kasing makipag-relate sa isang Diyos na may maputing balbas, madaling magalit, at sinusuring mabuti ang bawa't kilos natin. Kung minsan, nakakatakot. Madalas, parang out of reach.

Pero ang batang Sto. Niño ('Di ba redundant 'yun?) ay napaka-approachable. Sa katunayan, baka sa sobra N'yang daling lapitan, ang isip natin ay ibibigay N'ya ang kahit ano'ng gustuhin natin.

Parang batang inuutusan.

Intindihin ang mga bata

Sa halip, wika ni Father, intindihin natin ang Sto. Niño, gaya ng pag-intindi natin sa mga bata. Alamin natin, ano ba ang iniisip N'ya? Ano ba ang nasasaloobin N'ya? Ano ba ang gusto N'ya?

Parang 'yung ginawa ni Maria; iningatan n'ya sa kaniyang puso ang lahat ng mga ito. Nang sa gan'un, malalaman natin kung ano ang dapat nating gawin. Hindi man natin maintindihan ang mga nangyayari sa atin, at least, panatag ang loob natin na tama ang ating ginagawa.

At 'yun, marahil, ang mas tamang pag-celebrate ng Pista ng Sto. Niño.

Top Ten Reasons Why Noynoy Said He Is Considering Burying Marcos At The "Libingan Ng Mga Bayani"

2010-01-11T20:52:00.000+08:00

Isang balita ang hindi masyadong napansin ng mga tao ang lumabas may mahigit dalawang buwan na ang nakakaraan. O baka hindi pinalaganap dahil hindi maganda para kay Noynoy.

Nang nasa Ilocos si Noynoy, sinabi n'ya na kung sakaling maging presidente s'ya ng 'Pinas, gagawa s'ya ng isang komite upang pag-aralan ang paglilibing ni Marcos sa Libingan ng mga Bayani.

Kagulat-gulat ang sinabi n'yang ito, kasi, ang kanyang ina, ni hindi naisip na magkaroon ng military honors si Marcos kahit gawin ang paglilibing sa public cemetery sa Laoag.

Sabagay, panahon nga naman ng eleks'yon. Pero, tingin ko, may iba pang mga dahilan kung bakit n'ya naisip 'yun. Ang mga ito, sa aking palagay, ay ang mga sumusunod:

Natatakot si Noynoy na baka hindi siya makaalis sa Ilocos ng buhay.

Kahit sumanib si Bongbong sa NP, umaasa si Noynoy na susuportahan s'ya ng KBL.

Hindi naniniwala si Noynoy sa mga surveys kaya gusto n'yang madagdagan ang mga taga-suporta n'ya.

Gusto n'yang mabuhay na tunay na Kristiyano--patawarin ang taong nagdulot ng sobrang hirap sa kanilang pamilya. Ang nalimutan lang n'ya, si Marcos din ang nagdulot ng sobrang hirap sa buong bansa.

Hindi ko alam kung p'wede 'yun pang-disqualify kay Marcos upang ihirang na bayani.

Naniniwala s'yang tunay ang mga medalyang nakamit ni Marcos.

Wala si Mar noong mga oras na sinabi ni Noynoy 'yun. Walang nakapagpaliwanag kung ano talaga ang ibig sabihin ni Noynoy.

Feel naman ni Noynoy na hindi magagalit si Conrado de Quiros kahit sinabi n'ya 'yun.

Ang sinabi naman n'ya ay gagawa s'ya ng komite upang pag-aralan ang panukalang ililibing si Marcos sa LnmB. Hindi naman n'ya sinabing ililibing talaga n'ya si Marcos doon.

Sa madali't sabi, "trapo" na rin s'ya.

Hindi nakunsulta ni Noynoy ang kanyang mga kapatid bago n'ya nasabi 'yun.

At ang huling dahilan kung bakit nasabi n'yang gagawa s'ya ng komite upang pag-aralan ang pagpapalibing kay Marcos sa Libingan ng mga Bayani:

Nalimutan na n'yang ang iboboto ng taong-bayan ay sina Ninoy at Cory, at hindi siya.

Marriage License

2010-01-10T21:56:00.003+08:00

Women's group wants expiry date on marriage

- The Philippine Star

Nabasa ko na isang party-list group, ang 1-Ako Babaeng Astig Aasenso (1-ABAA), ay nagmumungkahing lagyan ng expiry date ang marriage license, tulad ng ibang lisensya, gaya ng driver's license at pasaporte.

Sabi ng grupong ito, 'pag nagkasawaan na ang mag-asawa sa isa't isa, hayaan na lang mag-expire ang kanilang lisensya. Hindi na kailangang magpa-annul pa, na nangangailangan ng maraming oras at pera.

Lisensya o kontrata?

Makaraan ang ilang araw, nilinaw ng grupong ito na hindi lang ang lisensya ang kanilang nais lagyan ng expiry date, nguni't ang kasal mismo ang kanilang gustong markahan ng "Best before" sa mga label ng mag-asawa. Ang marriage license daw kasi ay may validity period ng 120 days.

Ang naaalala ko nga, pagkatapos ng 120 days at hindi ka nagpakasal, uulitin mo ang seminar para makakuha ka ulit ng lisensya. Pagkatapos, kontrata na ang iyong pipirmahan, padadala sa NSO, at ipiprisinta sa US Embassy 'pag kukuha ng visa.

Kaya nilinaw ito ng 1-ABAA matapos ang ilang araw.

Bakit pa magpapakasal?

Ang hindi ko lang maintindihan sa mga ito, bakit pa kailangang magpakasal kung pagkatapos ng sampung taon ay mawawalan naman ng bisa ito, at kailangang i-renew pa ng sampung taon ulit. Para talagang US visa.

Kasi, kung hindi kasal ang mag-asawa, hindi magiging lehitimo ang mga anak? At, kung magkaganun, wala silang makukuhang mana? Pa'nu kung wala na'ng bisa ang kasal? Pwede na ulit silang mag-asawa't magkaroon ng ibang pamilya. Pa'nu na ang mana?

O, kung hindi kasal, hindi pwedeng ilagay na beneficiary ang asawa kung saan man, tulad ng insurance o benefits sa opisina. Gan'un din ang tanong: Pa'nu kung wala na'ng bisa ang kasal?

O, kung hindi kasal, hindi na mapipigilan ang lalaking mambabae, o ang babaeng manlalaki, o ang lalaking manlalaki. Kaso, parang gan'un din 'yun. Pinatagal mo lang ng sampung taon, tapos, pwede na silang magkanya-kanya.

Maging hayop

Ang inaalala ko lang sa panukalang ito, parang trinatrato natin ang isa't isa na hayop. Ayaw na sa asawa? Pa-expire lang ang kontrata at pwede nang maghanap ng iba. Binubugbog ka ng asawa? Sampung taon lang ang titiisin mo't makakawala ka na rin sa kanya. Kulang sa lambing si Misis? Sabihin mo kay Kabit na patience is a virtue.

Parang 'yung ibang mungkahi na ginagawa tayong mga hayop sa halip na tao. Hindi mo ma-control ang iyong "kati"? Gumamit kayo ng condom. Nawala ka sa sarili? Ipalaglag mo ang bata. Hirap ka nang mag-alaga sa iyong ulyaning magulang? Euthanasia ang sagot d'yan.

Ibang kasagutan

Nung una kong nabasa ang balitang ito, naisip ko, "Bakit hindi?" Hindi man ako kasapi ng BAGSIK (Bagong Alyansa ng mga Ginoong Sinisigawan at Inaapi ng Kababaihan), alam ko na meron naman talagang mga tao, lalo na mga kababaihan, na agabrayado sa kanilang kasal.

Pero, naisip-isip ko, baka naman may iba pang kasagutan sa suliranin ng mag-asawa. Una sa lahat, 'di naman dapat padalos-dalos ang pagpapakasal. May kasabihan nga tayo na ang pagpapakasal ay hindi tulad ng kaning isusubo, tapos iluluwa 'pag napaso.

Ang ikalawa'y sa halip na gawing silver bullet ang kasal, na parang live happily ever after pagkatapos, isipin natin na kailangang pagtrabahuhin din ang kasal upang maging matibay ito.

Kasi, lahat naman ng gustong makamtam, lahat ng maganda sa buhay, dapat pinaghihirapan. Nang sa gan'un, mas magiging mahalaga.

Ewan ko, 'pag napasa ang panukalang ito, parang ang dali nang magpalit ng asawa. Para lang sigurong pagpapalit ng damit. At 'pag pinalitan na ako ni Misis, malamang hindi na ako makakakuha pa ng tulad n'ya.

Ayaw ko 'ata n'un!

Top Ten Wishes

2010-01-04T01:11:00.001+08:00

Although tapos na ang Bagong Taon, patuloy pa rin ang mga taong nagbabatian ng "Merry Christmas and a Happy New Year" sa isa't isa, lalo na mula sa mga taong lumalapit sa amin kung kami'y nakahinto sa traffic light.

Tutal, ilang araw pa lang ang nakakalipas, meron din akong mga wishes sa ating kapwa Pinoy para sa bagong taon:

Wish Number 10
Maisip sana ng bawa't isa na ang isang pirasong wrapper ng kendi na itinatapon natin sa kalsada ay maaaring katumbas 'yan ng isang buhay na maaanod ng baha.

Ngayon, ayaw naman nating pumatay, 'di ba?

Wish Number 9
Maintindihan sana ng bawa't isa na mas malaki pa ang tsansang manalo ng isang taong tumaya sa sweepstakes kesa sa lotto.

Ikaw, may nakilala ka na bang tumama na sa sweepstakes?

Wish Number 8
Alam ko namang maraming "Efren Peñaflorida" sa bansa. Sana'y 'wag silang panghinaan ng loob kahit sabihing ang gawain nila'y quixotic at walang pera sa kanilang ginagawa.

Wish Number 7
Ang bayanihang naganap matapos ang "Ondoy" at "Pepeng" nawa'y maipagpatuloy ng mga Pinoy, 'di lamang kung may dumarating na malaking unos kun'di sa pang-araw-araw na pakikipagsapalaran sa buhay ng bawa't isa.

Wish Number 6
At ang mga politikong inangkin ang mga parangal, lalo na 'yung ang ginawa lang ay ilagay ang kanilang pangalan at mukha sa plastic bags, nawa'y maanod sa susunod na baha.

Wish Number 5
Ang bayanihang naganap matapos ang "Ondoy" at "Pepeng" nawa'y makita rin natin sa EDSA.

Wish Number 4
Marami namang nasa pamahalaan ang tunay na nagseserbisyo sa atin, at hindi nagnanakaw. Sana, hindi maging applicable ang 80/20 Rule, kung saan dalawampung porsiyento ng nasa gobyerno ang kumukubra (a.k.a. kumukurakot) ng walumpung porsiyento ng pera.

Sana, patas-patas lang. Lahat sana ng nasa gobyerno ay WALANG kinukurakot sa kaban ng bansa.

Wish Number 3
Nawa'y manatiling bayani si Manny Pacquiao sa paningin ng mga Pinoy.

Pero, hanggang sa loob lang ng ring.

Wish Number 2
Sana'y makialam ang bawa't Pinoy sa mga nagaganap na katiwalian sa bansa.

'Ika nga ni Edmund Burke, "All that is necessary for evil to succeed is that good men do nothing."

At ang Wish Number 1 ko para sa mga Pinoy ay:
Sana'y maisipan ng lahat na ang ika-uunlad ng bayan at ng bawa't isa ay nakasalalay sa kanilang mga kamay, at hindi sa kamay ng kung sinong presidente, senador, congressman, barangay captain, o kung sino mang politiko na iboboto nila sa darating na eleksyon.

Blessings

2010-01-01T22:20:00.003+08:00

This is a favorite passage of mine, and I want to share this with you for the new year:

The LORD said to Moses: "Speak to Aaron and his sons and tell them This is how you shall bless the Israelites. Say to them: The LORD bless and keep you! The LORD let His faced shine upon you, and be gracious to you! The LORD look upon you kindly and give you peace! So shall they invoke My name upon the Israelites, and I will bless them." -- Number 6:22-27

Top Ten "Pasabogs" Ng Taong 2009

2009-12-31T20:49:00.013+08:00

Ilang oras na lang at Bagong Taon na. Panahon na naman ng putukan. Although, sa hirap ng buhay ngayon, baka hindi na gan'un karami.

Wala pa man ang bagong taong ng 2010, ang mga ito'y nagpaputok na. At, gaya ng sinabi ni Boy Abunda, "Susunod: ang sampung eksplosibong mga kwento ng taon na aking pasasabugin!!! Dito lang sa ... Startalk!" (Sorry, halatang 'di ako nanonood ng TV 'pag Linggo ng hapon.)

Hayden Kho

Sa kanya ang may pinakamahinang pasabog; naka-silencer kasi. Pero ang kanyang pinasabugan ang may pinakamalakas na ingay. 'Di ba...ugh...Kat...um...tri...huh...na...HAH!!!!

Jun Lozada

Isang Roman Candle ang sinindihan ni Jun upang bigyang liwanag ang NBN Deal. Subalit, hindi nagtagal ang liwanag na ito. Sa halip, parang isang batang napuputukan, kay Jun din pumutok ang pasabog na kanyang sinindihan.

Ang malungkot, nang magsindi ng lusis ang administrasyon, nabaling ang liwanag kay Jun.

Climate change

Mga baril ang ginamit na paputok nina Ondoy at Pepeng. 'Kala ng lahat ay mahihina ang mga ito, pero nakakamatay pala.

Kung hindi natin aayusin ang ating pamumuhay, baka kanyon na ang gagamitin ni Mother Nature.

Chiz Escudero

Isang kwitis ang pinaputok ni Chiz nang tumiwalag s'ya sa NPC.

At, tulad ng kwitis, 'pag putok nito, nalimutan na rin s'ya.

N1H1

Parang sinturon ni Hudas ang sunud-sunod na tinamaan ng sakit na ito. Nagsimula sa Mexico (North America, hindi Pampanga), at kumalat sa buong mundo. Umabot pa dito sa 'Pinas.

Tulad ng paputok, ang naging mabisang pansugpo sa sakit na ito ay tubig.

Ping Lacson

Panay pasabog ni Sen. Ping sa Senado, lalo na tungkol kay Erap. Hindi naman malalakas ang mga putok na 'to. 'Ni hindi ko alam kung ano na ang nangyari sa mga pasabog na 'yun.

Sa ating mga Pinoy, ang tawag duo'y SUPOT.

Manny Pacquiao

Ang panalo n'ya kay Hatton at Cotto ay naging sanhi upang s'ya ay ligawan ng mga politiko. Pero, sa naging resulta sa takilya ng "Wapakman", para s'yang whistle bomb na matapos pumito'y hindi naman pumutok.

Ingat lang, Manny Villar. Baka 'pag lapitan mo para sindihan ulit, masabugan ka.

COMELEC

Nakakayanig ang mga paputok na ginawa ng COMELEC nang patalsikin nila sina Grace Pandaca at Joselito Mendoza dahil nandaya raw ang mga ito.

Hindi naman talaga nakakagulat ang ginawa ng COMELEC. Para lang five star ang mga pinaputok nila. Ang mas nakakatakot ay kung mapagkakatiwalaan mo pa ang COMELEC. Mukhang hindi nila naintindihan ang salitang "mandaraya".

GMA

Alam mo, alam ko, at alam nating lahat na tatakbo si GMA sa Pampanga. Pero, bakit nagulat pa rin tayo nang mag-file s'ya ng kanyang CoC? Kasi, umaasa tayong meron naman siyang delikadesa para 'wag tumakbo? Pinagdarasal natin na magkaroon sana s'ya ng hiya para maging Citizen Gloria na lang s'ya pagkatapos ng kanyang termino? Kala natin na sawa na s'ya sa kapangyarihan, at sobra na ang kamayamanan ng kanilang pamilya?

Dapat kasi hindi 'yung paputok na bawang ang ginamit natin. Dapat 'yung totoong bawang, panakot sa multo.

At ang pinakamalakas na pasabog sa taong 2009:

Ampatuan Massacre

Ang putok na ito'y nadinig sa buong mundo.

Nawa'y maging masagana, mapagpala at mapagpalaya ang inyong taong 2010!

Top Ten Pinoy Pranksters

2009-12-28T03:09:00.003+08:00

Sa ating mga Pinoy, ang ika-28 ng Disyembre ang ating April Fools, kung saan isinasagawa ang mga pranks. Alam n'yo naman, nakakatuwa lang ang practical jokes sa mga gumagawa, at hinding-hindi sa tumatanggap. Kaya nga naaalala ko ang aking yumaong biyenan na mahigpit n'yang binagbabawalan kami na magpautang sa araw na ito.

Itong taong 2009, marami ring mga Pinoy ang gumawa ng practical jokes, hindi lang itong araw ng Niños Inocentes, kun'di sa buong taon na rin. At ito ang aking Top Ten Pinoy Pranksters sa taong 2009:

Ondoy/Pepeng (na ang naging biktima ay ang milyong-milyong kataong nalubog sa baha) - Babasain ko lang ang mga ito.

Mt. Mayon (na naging biktima ang mga tao ng Albay) - 'Di lang Super Lolo ang pasasabugin ko ngayong taon.

Big Three Oil Companies (na naging biktima ang mga taong may sasakyan, sumasakay, o...well, buong 'Pinas pala) - Sige, kung hindi n'yo kami papagayang kumita ng limpak-limpak na salapi, magkaka-ubusan ng gasolina.

Erap (na ang binibiktima ay ang mga mahihirap na sumusuporta pa rin sa kanya) - Erap para sa mahihirap.

Willie Revillame (na ang naging biktima ay ang kanyang sarili) - Nagsasaya kami dito...!

COMELEC Chairman Jose Melo (na ang naging biktima ay ang party list Ang Ladlad) - 'Wiz ko tyfe ang mga bading!

COMELEC (na naging biktima sina Grace Pandaca, Joselito Mendoza, at, maaaring, si Fr. Ed Panlilio) - Yari ka!

Hayden Kho (na ang naging biktima ay ang mga babaeng kinukunan n'ya ng video habang sila ay nakikipag-sex) - Niyayari kita!

Datu Andal Ampatuan, Jr. (na ang naging biktima ay...kilala n'yo na) - Magpapaputok ako sa mga ito para magulat.

GMA (na ang naging biktima ay ang bansang Pilipinas, at ang balak biktimahin ay ang ikalawang distrito ng Pampanga, at, pagkatapos ay bibiktimahin muli ang bansang Pilipinas) - Nasa dugo ko pala ang public service.

Happy Niño Inocentes

2009-12-28T01:32:00.003+08:00

Binabati ko lahat ng isang Happy Niño Inocentes!

Ngayon, 'wag lang sana natin paabutin ang selebrasyong ito hanggang ika-10 ng Mayo 2010.

Top Ten Reasons Why "Wapakman" Is Last In Earnings In MMFF

2009-12-27T11:53:00.003+08:00

Pacman flick suffers film fest knockout

- Phil. Daily Inquirer

Ayon sa official box office records ng Metro Manila Film Festival, ang pelikula ni Manny Pacquiao, ang "Wapakman", ay kumita lamang ng PHP 700,000 sa unang araw ng palabas, huli sa pitong pelikulang kasali. Ang nasa ika-anim na puwesto, ang "Mano Po 6", ay kumita ng halos pitong milyong piso.

Bakit naman? 'Pag may laban si Manny, mas puno pa ang mga sinehan sa SM kesa mga simbahan. Lalo pa ngayon na nalaman ng mga tao na tatakbo si GMA sa Konggreso, talo pa rin ng laban ni Pacquiao ang sermon ng pari pagdating sa attendance.

Sa akin palagay, ito ang sampung dahilan kung bakit nangungulelat ngayon ang pelikula ni Manny sa MMFF:

Nagkamali ang direktor sa pagpili ng pamagat ng pelikula. Sa ating mga Pinoy, ang "wa" ay short cut ng "wala".

Hindi pa nakokolekta ang kinita ng "Wapakman" mula sa Maguindanao.

Ipinagbawal ng COMELEC panoorin ng mga tao ang pelikula dahil tumatakbo si Manny, hinahabol ang pagiging Congressman ng Sarangani.

Ipinagbawal ni Jinkee panoorin ng mga tao ang pelikula dahil tumatakbo si Krista Ranillo, hinahabol si Manny.

Namigay ng passes si Manny na nagkakahalaga ng dalawampung milyong piso. Hindi ito kasali sa bilangan.

Sa Sarangani lang nag-promote si Manny ng kanyang pelikula.

Humingi ng tulong si Manny pero tinanggihan s'ya ni Bob Arum. Hindi raw mga pelikula ang kanyang pri-no-promote.

'Ika nga ni Jose Javier Reyes, "[Manny] is a real-life hero, not a superhero."

Si Manny Villar ang kanyang kinampihan.

At ang huling dahilan kung bakit nasa huli ang pelikula ni Manny:

Mas nakakatawa si Bong Revilla.

Bonus

2009-12-22T11:22:00.008+08:00

Isang paborito kong channel sa TV ay ang Animal Channel. Gustong-gusto kong panoorin 'yun, lalo na tungkol sa mga predators at preys. 'Yung habulan ng mga leon at gazelle, kuwago at daga, langaw at palaka, fox at rabbit, gunting at papel, Samson at Delilah...teka, mga laro na pala ang mga 'yun.

Sa palakay ko kaya siguro hindi ganoon kahaba ang life span ng mga hayop ay dahil lagi silang stressed. Isipin mo, lagi na lang nasa panganib ang kanilang buhay. Kasi, upang mabuhay ang ibang hayop, kailangang sila naman ang mamatay. Mataas ang porsiyento na napaka-violent ng kanilang kamatayan. Tingin ko, madalang lang ang namamatay sa kanila dahil sa old age. Kawawa pa nga ang mga may-sakit; sila ang primary target ng mga predators nila.

Isipin mo, may migraine ka na nga dahil sa sipon, ikaw pa ang unang sasakmalin at pagkakagat-kagatin ng mga leon at tigre. Sabagay, kung sobra na ang sakit ng iyong ulo, mas gugustuhin mo na ang maging hapunan ng mga leopard.

Na siya namang ipinagpapasalamat ko na ako'y ipinanganak na tao. Kasi, kahit ako'y uugod-ugod na, may tsansa pa rin ako na ako'y mamamatay dahil sa katandaan o kaya'y dahil sa sakit. Wala nang magnanasa sa aking makunat na balat.

Ayon kay Darwin, mga hayop din tayong ituturing. Highest form of animal, 'ika n'ya. Kaya 'pag sabihan mo ang isang tao na "Hayop!" o "Animal ka!", hindi mo naman talaga sila iniinsulto. Sa halip, nagsasabi ka lang ng totoo.

Parang 'yung mga sinabi ng mga tao kay Ampatuan. Isang manifestation lang 'yun ng kanyang pagka-"hayop".

Kaya, marahil, bumaba dito sa lupa si Kristo, hindi upang tumakbo sa ikalawang distrito ng Judea, kun'di upang i-angat ang ating "pagkatao", na, sa halip na manatili tayo sa pagiging "hayop", tayo'y maging "anak ng Diyos".

Ang laki ng dipresns'ya, 'no?

Kaya siguro may Pasko, upang ipaalala sa atin ang katotohanang ito.

Ngayon, kung ang iisipin n'yo lang ngayong Pasko ay Christmas bonus, exchange gifts, at noche buena, at kinabukasa'y ang iisipin n'yo ay ang na-charge sa credit card, o ang presyuhan ang mga regalong natanggap at aalamin kung nalugi tayo o kumita ngayong taon, eh, sayang lang ang nagdaang Pasko. Kung inip kang maghihintay sa susunod na Pasko para kumabig muli ng bonus at mga regalo, wala palang nangyari sa buhay mo.

Kasi, araw-araw naman, dapat Pasko. Hindi dahil araw-araw may bonus.

O, sa katunayan, araw-araw may bonus. 'Yung hindi tayo takot kasi baka bigla na lang tayong kakainin ng isang mas malaking hayop. 'Yung alam natin na gaano man ang pagdurusa natin sa mundong ito, may isang Diyos ang bumaba para ipaalala sa atin na lagi natin S'yang kasama sa ating paglalakbay.

Malaking bonus talaga 'yun!

Sa lahat ng matiyagang nagbabasa ng aking mga post, nawa'y nagkaroon kayo, at nagkakaroon, ng isang tunay na makabuluhang Pasko, mula sa akin at aking pamilya!

Walang Salamat, Meyor (Driving in Metro Manila, Part 5)

2009-12-21T21:35:00.004+08:00

Ang pinakamalupit na buwan para sa aming mga drayber ay ang huling Disyembre bago mag-eleksyon. Sa kasamaang palad, ngayong buwan 'yun.

Kadalasa'y matrapik na t'wing Disyembre. Kasi, maraming nanunundo sa airport at baka maubusan sila ng pasalubong. Kasi, maraming nagtitinda sa bangketa at kalye, kaya't hindi makaraan ang mga sasakyan. Kasi, maraming lumalabas para mamili ng regalo. Pero, 'pag ganitong malapit na ang eleks'yon, dinadagdagan pa ang pagpapagawa't pagpapaayos ng mga kalye. Kaya, ayan, lalong nagkakabuhol-buhol ang trapiko.

Kung kelan naman ma-trapik doon pa itinataon ang pagpapagawa ng mga kalsada. Tapos, may mga karatulang "A priority project of Mayor Pulpol" o kaya "Thank you, Congressman Weng-weng, for paving our street with asphalt." Bakit kaya sabay-sabay ang pagpapaayos na ito sa ganitong panahon? Kasi, malapit na'ng matapos ang kanilang termino at naghahabol silang makapaglingkod naman sa bayan matapos ang lampas dalawang taon na wala silang ginagawa? Kasi, kailangan nila ng pondo para sa kanilang kandidatura? Kasi, para maalala ng mga botante ang kanilang nagawa, kahit nag-iisa lang, pagdating ng eleks'yon?

Akala ko bawal ang mga ganitong proyekto 'pag malapit na ang eleks'yon? Bakit hinahayaan ng COMELEC? "Ma"... pero meron akong "pa". Isang malakas makaubos ng gasolina ay ang trapik. At ngayong hinahabol ng mga oil companies ang nalugi nila dahil sa EO 839, mas lalo kaming kawawa kung ang gasolina nami'y sinusunog ng hindi naman kami umaandar.

Saka, bakit may mga karatula pang "A project of the Mayor" o "Thank you, Congressman"? Una sa lahat, 'di ba trabaho nila 'yang ayusin ang mga kalye? Saka, saan ba naman galing ang perang ipinang-aayos nila? 'Di ba sa mga tao ring pinipilit nilang magpasalamat?

Naalala ko tuloy 'yung sinabi ni Kristo: "Kung ang isang amo'y dumating ng hatinggabi at nakita n'ya ang kanyang katulong na gising pa't naghihintay sa kanya, sasabihin ba ng amo na, 'Salamat, matulog ka na't magpahinga.'? Hindi. Ang sasabihin ng amo'y, 'Ipaghanda mo ako ng makakain at hintayin mo akong makatapos.'" Bakit ganoon? Kasi, sabi nga ni Kristo, eh, trabaho n'ung katulong ang hintayin ang amo't pagsilbihan. Ngayon, kung ginagawa mo ang iyong trabaho, hindi ka dapat pasalamatan. Tutal, 'yun naman ang inaasahan na gawin mo.

Tulad n'ung ginawa ng meyor namin. Sinabihan kami na lalagyan ng street lights sa aming subdivision. Libre daw. Siyempre, tuwa naman kami. Kaso, ikakabit sa amin ang kuryente ng mga street lights na 'to. Kami ang magbabayad ng kuryente para mapa-ilaw ang mga ito.

Ngek! Kahit ako'y Kapampangan, ayaw kong magpasikat kung ako naman ang gagastos. Siyempre, hindi ako pumayag magpakabit. Kaya sa aming subdivision, madilim ang aming harapan.

Buti na lang at hindi rin ako pumayag. Kasi, noong itinayo na ang mga street lights, ang initials ni meyor ang naka-ukit sa mga poste.

Meralco kilo-whaaaat???? Eh, magkano kaya ang nanggaling sa bulsa ni meyor para ipatayo ang mga poste na 'yun? At lalo namang wala s'yang iniluluwal ni isang sentimo para magliwanag ang mga 'yun. Tapos, s'ya ang sikat! Tapos, ngayong pagdating ng eleks'yon, may karatulang nagsasabing, "Thank you, Mayor, for lighting up our streets."

Sa totoo lang, dapat itong mga politiko pa ang magpasalamat sa atin. Dapat may mga karatulang nagsasabing, "Thank you, my constituents, for giving me funds for the coming elections."

Tutal, hindi naman natin trabaho ang pagyamanin sila.

Top Ten Reasons Why Efren Peñaflorida's Life Is In Danger From Politicians

2009-12-16T19:43:00.000+08:00

Sa totoo lang, naaliw ako sa paggawa ng mga Top Ten lists, ala-David Letterman. Kaya, 'eto, meron na naman ako.

Sa kasikatan ni Efren, natatakot ako dahil baka nanganganib ang buhay n'ya, lalo na sa mga politiko. Narito ang aking mga dahilan kung bakit ako nangangamba:

Kailangang mag-fund raising ang mga politiko.

Walang pakinabang ang mga politiko sa constituents ni Efren; masyado pa silang bata para bumoto.

Walang politiko ang pinayagang umakyat ng stage habang tinatanggap ni Efren ang tropeo.

Natunugang niyaya siyang maging running mate ni Mangudadatu.

Walang bonggang handaan pagbalik n'ya dito sa 'Pinas; ang akala ng mga politiko'y na-snob sila't hindi naimbitahan sa selebrasyon ni Efren.

Malulugi ang Camella Homes sa squatters' area na pinupuntahan ni Efren.

Mapapatunayang tama si Chiz -- hindi kailangan ng partido para manalo.

Lumabas na wala naman talagang na-accomplish si GMA, lalo na sa larangan ng edukasyon.

Tama na ang isang Noynoy na biglang sikat.

At ang huling dahilan kung bakit nanganganib ang buhay ni Efren mula sa mga politiko:

Ipinakita n'yang hindi naman kailangang tumakbo sa politika para makapaglingkod.

Mas Maswerte Pa Rin Kami Sa Pampanga

2009-12-12T08:58:00.001+08:00

Nung bata pa ako, kayraming dekada na ang nakakaraan, meron kaming karinderya sa may Zurbaran Market, malapit sa Fabella Hospital. Ang Fabella ay isang government hospital kung saan ang specialization n'ya ay ang pagpapaanak, kaya't wala o kakaunti lang ang ibinabayad ng mga bagong ina. Sa katunayan, doon ako iniluwal ng aking Mommy, kaya't ang theme song ko ay Born Free.

Maraming mga tatay ang nagpupunta sa aming karinderya at nanghihingi ng mainit na tubig. Dahil mura pa ang mga bilihin noon nagbibigay naman kami ng libre. Malay mo, isang araw, kumain sila sa amin.

May isang pagkakataon nang ang aking Ate ang nagbuhos ng mainit na tubig sa thermos ng isang mama. Hindi namin alam ang dahilan nguni't biglang sumabog ang thermos nang nilagyan na ng mainit na tubig. Mula noon, nagkaroon na ako ng phobia sa paglalagay ng mainit na tubig sa thermos.

Nang ako'y nagkaasawa't nagkaroon ng beybi, dapat lagi kaming may nakahandang mainit na tubig, sakaling gutumin ang bata't kailangang magtimpla ng gatas. Minsan, pagkatapos mag-init ng tubig, sinabihan ko si Misis na siya ang magsalin sa thermos dahil nga takot akong masabugan. Ganito ang naging usapan namin:

Ako: Ikaw na ang magbuhos ng mainit na tubig sa thermos.

Misis: Bakit?

Ako: Natatakot ako, baka kasi ako masabugan. (At dito ko ikinuwento ang nangyari sa aking Ate.)

Misis: Eh, kung ako ang masabugan?

Ako: (Sandaling natahimik...)...(natahimik ulit...)...(at natahimik pa.) Hindi naman siguro.

Misis: Mahal mo ba ako?

Ako: (Mabilis kong nasagot ito.) Oo.

Misis: Eh, 'di, ikaw na ang magbuhos.

Kaya, mula noon, ako na lagi ang nagsasalin ng mainit na tubig, dahan-dahan, at baka masabugan ang aking mukha. Sabagay, kung magkagayon, baka blessing in disguise pa, dahil mapapalitan ang aking mukha.

Naalala ko ito noong una kong nabasa ang nangyaring masaker sa Maguindanao. Siyempre, na-shock agad ako sa dami ng napatay, lalo na't mga babae at taga-media ang mga kasama. Pero, mas na-shock ako nang malaman kong pinadala ni Esmael ang kanyang asawa, na si Genalyn, para makapag-file sa COMELEC. Siguro, naging ganito ang kanilang usapan:

Esmael: Ikaw na ang mag-file ng kandidatura ko.

Genalyn: Bakit?

Esmael: Natatakot ako, baka raw ako tadtarin ni Junior 'pag kinalaban ko siya. (At dito ikinuwento n'ya ang sinabi sa kanya ni Ampatuan.)

Genalyn: Eh, kung ako ang tadtarin?

Esmael: (Sandaling natahimik...)...(natahimik ulit...)...(at natahimik pa.) Hindi naman siguro.

Genalyn: Mahal mo ba ako?

Esmael: (Mabilis n'yang nasagot ito.) Oo....Eh, ako, mahal mo?

Genalyn: Oo.

Esmael: Eh, 'di, ikaw na ang mag-file.

Umasa si Esmael na hindi gagalawin ang kanyang asawa, kasi babae. Pero, ang hindi naisip ni Esmael, na kung ang pinag-uusapan na'y kapangyarihan at pera, wala nang babae-babae pa.

O, baka naisip n'ya 'yun kaso in denial s'ya sa kanyang sarili at sa kanyang asawa, at patuloy na umasa s'yang walang masamang mangyayari kay Genalyn. Kahit na, isinuong pa rin sa panganib ni Esmael ang buhay ni Genalyn, kasama ng dalawang kapatid na babae ni Esmael, para lang masunod ang kanyang kagustuhang tumakbo.

Parang hindi tama.

Ngayon, malugod pang tinanggap ng administrasyon si Esmael para maging kandidato nila sa Maguindanao. Akala nila, ibang-iba si Mangudadatu kay Ampatuan. Pero, sa ikinilos ni Esmael...ewan ko!

Sa nangyaring masaker, malamang-lamang mananalo si Esmael. Makukuha n'ya ang sympathy votes, 'wag lamang maharang ng mga Ampatuan. Kaso, manalo man si Esmael, parang hindi pa rin maganda. Kung tutuusin, may sala din s'ya sa nangyari. At ang mabigat doon, nabuhay s'ya para makita n'ya ang kanyang maling ginawa (kung tinatanggap n'yang mali 'yun).

Kaya, maswerte pa rin kami sa Pampanga. Sa konggreso lang tatakbo si GMA, sa Maynila s'ya madalas, gumagawa ng per...este, mga batas. At least, nand'yan pa rin si Among Ed bilang aming gobernador. Mas may executive powers naman ang gobernador kesa konggresista.

Ngayon, ang dapat ay manalo muli si Among Ed.

Deja Vu

2009-12-08T11:16:00.009+08:00

Parang "history is repeating itself" itong mga nangyayari sa 'Pinas ngayon, 'ah. Parang nakita ko na ito, n'ung panahon ni Marcos at, ngayon, ni GMA. Isipin n'yo:

NOON: Si Marcos ang tanging na-re-elect na pangulo ng Pilipinas.

NGAYON: Si GMA, legally speaking, hindi naman s'ya na-re-elect, pero, practically, gan'un na din 'yun; nahalal si GMA habang nakaupo pa s'ya bilang presidente.
NOON: Masyadong extended ang panunungkulan ni Marcos, lampas pa sa nakasaad sa konstitusyon noong una s'yang naboto. Nadagdagan lang n'ung palitan n'ya ang konstitusyon.

NGAYON: Na-extend din ang panunungkulan ni GMA, mahigit sa isang termino. At, ngayon, pilit pang dinaragdagan, sa kanyang pagtakbo sa Pampanga. Kung mapalitan ulit ang konstitusyon, malamang-lamang another extension 'yan.
NOON: Si Ninoy Aquino ang matunog na matunog bilang susunod na presidente ng bansa.

NGAYON: Si Noynoy Aquino ang liyamado sa mga surveys, at parang ang hirap na s'yang abutan pa ng iba.
NOON: Mabango ang Liberal Party.

NGAYON: Maraming politiko ang lumilipat sa Liberal Party.
NOON: Dati namang taga-Liberal Party si Marcos.

NGAYON: May koneks'yon si GMA sa Liberal Party; ang kanyang ama, si Diosdado, ay dating lider nito.
NOON: Nang malapit na ang eleksyon, nagdeklara si Marcos ng Martial Law.

NGAYON: Ka-de-deklara lang ni GMA ng Martial Law sa Maguindanao. Ewan ko kung praktis ito para, sa susunod, ang buong bansa na ang nasa ML.
NOON: Nang lumabas sa TV si Marcos upang i-anuns'yo ang deklarasyon ng Martial Law, s'ya ay nakaupo sa isang silya na ang sandala'y hugis puso.

NGAYON: Alam naman natin na sa TV ang GMA ay hindi Kapamilya.
NOON: May mga taong gusto naman si Marcos; ang ayaw lang nila ay ang kanyang asawa, na si Imelda.

NGAYON: Ayaw ko na'ng magsalita, at baka makasuhan pa ako ng libel.

Kung ako ang Liberal Party, 'eto ang mga gagawin at iiwasan ko:

Hindi ako magmi-miting de avance sa Plaza Miranda.
Sasawayin ko lahat ng estudyante na mag-rally, kahit na ang ipinaglalaban nila ay ang "Teachers, Students and University Personnel for the Instruction of Good Manners in the Academe".
Babantayan ko ng mabuti si acting Defense Secretary Norberto Gonzales at baka siya ay ma-(faked) ambush, tulad ni dating Defense Secretary Juan Ponce Enrile.

Pero, ang talagang makakapigil na maulit muli ang nangyari noong 1972 ay ang taong-bayan. Nang isinigaw natin na "Tama na! Itigil na!", hindi lamang si Marcos ang ating ipinatitigil. Ang ipinaglalaban natin noon ay 'yung sobrang paggamit ng kapangyarihan, para magpayaman, manakot, at manatili sa pwesto. Kaya't dapat tayo ay manatiling vigilant, at baka, paggising natin, under Martial Law ulit tayo.

Maalala pa sana natin ang sintunado nating pagkanta ng "'Di na 'ko papayag maulit muli...."

Top Ten Reasons Why GMA And Christ Are Not Similar

2009-12-04T20:58:00.003+08:00

Priest likens GMA's decent to Jesus Christ

- Philippine Daily Inquirer

Nang mabasa ko sa d'yaryo ito parang gusto kong mag-iba ng relihiyon. O kung naging Papa lang ako, baka na-ekskomunikado ko na ang paring 'yun. "Blasphemy", 'ika nga ni Arsobispo Pablo David. Well, kapatid 'yun ni Randy, kaya, marahil, ganoon ang pananalita n'ya.

Kaso, baka nga naman may punto ang Arsobispo. Ikumpara ba naman si GMA kay Kristo. Baket?

'Eto, sa aking palagay, ang sampung dahilan kung bakit ibang-iba si GMA kay Kristo:

Binuhay ni Kristo si Lazarus; binuhay ni GMA si Ampatuan.
Bumaba si Kristo sa lupa para mamatay at maging kabayaran sa ating mga kasalanan; bumaba si GMA sa pwesto para magtago sa kanyang mga kasalanan.
Pinagpipilitan ni Kristo na ang kaharian N'ya ay hindi dito sa lupa; pinagpipilitan ni GMA upang maging hari (reyna) s'ya sa isang maliit na lupa.
Gumagawa si Kristo ayon sa tama, at hindi ayon sa kagustuhan ng nakararami; gumagawa si GMA para maka-score s'ya ng "pogi points".
Inaaway ni Kristo ang mga lider upang sila ay magbago; pinalayaw ni GMA ang mga lider upang sila ay hindi magbago sa pagsuporta sa kanya.
Sa tatlong taong pampublikong pamumuhay ni Kristo, iisang damit lang ang dinala N'ya patungong langit; sa siyam na taong pagiging presidente ni GMA, halos walumpung milyong piso ang naidagdag sa kanya, na dadalhin n'ya sa Lubao.
Sa limang tinapay at dalawang isda, napakain ni Kristo ang libo-libong tao; sa halagang halos isang milyong piso, si GMA at ang kanyang mga kasamahan (halos tatlumpo sila) ay kumain sa isang restoran sa New York.
Sinabi ni Kristo, "Maglalaho ang langit at lupa, pero hindi ang salita Ko." Sinabi ni GMA, "Hindi ako tatakbo sa pagkapangulo sa 2004."
Hindi nandaya si Kristo noong nagkaroon ng halalan, sa pagitan N'ya at ni Barabas; paano na-zero si FPJ sa Mindanao?

At ang huling dahilan kung bakit hindi magkaparehas sina Kristo at GMA:
Hindi nagsabi si Kristo ng, "Hello, Ponti?"

Top Ten Reasons Why GMA Is Running

2009-12-02T08:41:00.008+08:00

Kawawa naman kaming mga Kapampangan, lalo na 'yung mga nasa 2nd district. Naisip ko tuloy 'yung mga kamag-anak ko sa Sexmoan (na ngayo'y Sasmuan). Sabagay, mas gugustuhin ko na si GMA kesa kay Mikey. At least, matalino 'yung ina. Sa sobrang talino, heto't tatakbo bilang congressfemale.

Naalala ko tuloy 'yung tinanong ni Cogsworth, noong malaman n'yang hinayaan ni Beast na makaalis si Belle sa kastilyo, "But...why?"

Siyempre, ibang konteksto naman 'yun. Pero, ganoon din ang aking tanong, "But...why?" Ayan, sasaksakan ko naman ang aking utak ng mga ispekulasyon, at huhulaan ko kung bakit siya tatakbo.

Hindi s'ya nakabili ng bahay sa California noong siya'y presidente .

At least, si Mikey, nagkabahay doon nang siya ay Pampanga Representative. Naisip siguro ni GMA na mas may pera sa pagiging konggresista kesa pagiging presidente.
Huli na ang lahat para sa Charter Change.

Kasi naman 'yang mga nasa Senado, kay tagal-tagal kumilos. Tuloy, pagkatapos ng Hunyo sa susunod na taon, magiging Citizen Gloria na lang s'ya. Kung natuloy sana 'yung CC, eh 'di sana PM Gloria na s'ya. At least, ngayon, kung makapasok siya sa Konggreso, buhay pa rin ang pag-asa n'yang maging PM.

Ngayon kasi, P pa lang siya. Dadaanan pa n'ya ang PA, PB, PC, atb, bago s'ya makarating sa PM.

Pero, para sa iba, huminto si GMA sa pagiging PI.
Baka manalo si Erap.

Hindi naman mapagkakatiwalaan ni GMA si Erap na 'wag kasuhan ng huli ang una. Kasi nga naman, noong binigyan ng pardon ni GMA si Erap, nangako si Erap na hindi na s'ya tatakbo muli sa anomang public office. Pero, 'eto, kumakandidato sa pagka-presidente muli. Tulad n'ya, bumabaligtad sa salita si Erap; walang palabra-de-honor.

At malungkot nga naman kung sa Tanay si GMA titira.
Na-gi-guilty siya dahil wala naman s'yang nagawang mabuti para sa bayan.

Matapos na siyam na taong paninilbihan bilang pangulo (Gan'un na ba katagal? Nampucha talaga, oo!), nahiya naman siya na nalugmok ang bansa, kaya, para makabawi, tatakbo siya bilang konggresista. Baka, ngayon naman, makagawa siya ng mabuti.

At pagkatapos ng siyam na taon ulit (tatlong termino) at wala ulit s'yang nagawang mabuti, malamang tatakbo naman s'yang meyor sa Lubao.

Isa pa, hindi rin daw "cool" ang magtayo ng isang foundation, tulad ni Cory, upang makatulong sa mga tao. Saka, walang pera doon, eh.
Baka maging kaawa-awa s'ya pagdating ng araw, tulad ni Noli.

Tuluyan na talagang nalimutan ng mga tao si Noli. Dati, parang sigurado na siya bilang susunod na presidente. Pero, ngayon, nasaan na siya ngayon? Baka naisip ni GMA na kung 'di s'ya tatakbo ngayon, baka 'pag nagkaroon ng pilian sa pagka-punong ministro, malimutan na rin s'ya.

Sabagay, si Noli lang din ang dapat sisihin. Kung tumakbo sana s'ya noong kasikatan n'ya, disin sana'y pumangalawa s'ya sa halalan bilang pagkapangulo, sumunod kay FPJ.
Umunlad ang Pampanga noong panahon ni Among Ed.

Hirap ng buhay sa amin noon. Kayraming mga kamag-anak ang lumapit sa akin, maipasok ko lang sila ng trabaho dito sa Maynila. Wala na raw kasing makain sa lugar namin. Kaso, isang hamak na empleyado lang ako, kaya wala rin naman akong nagawa para sa kanila.

Ngayon, may mga sinasabihan akong mag-apply sa amin. Aba, naman, na-snob ako! Siguro, gumaang na ang buhay nila doon.

Ngayon, 'eto si GMA. Papayag ba s'ya doon? Dapat, s'ya ang sikat.

Sabi ni G. de Quiros hindi na kayang pabagsakin pa ni GMA ang bansang Pilipinas, kaya 'di na dapat s'ya katakutan.

Paano naman kaming mga Kapampangan?
Gusto ni GMA maging halimbawa para sa mga taong ayaw lisanin ang kapangyarihan.

Kay daming diktador sa mundo, mga malulupit, mamamatay-tao, kurakot, na ayaw umalis sa pwesto, nais manatili sa kapangyarihan. Kasi, 'pag nasa tuktok ka na, wala ka ng ibang patutunguhan. Ngayon, 'eto si GMA, bilang isang magandang ehemplo.

Ang isang bansa'y dapat demokratiko, kung saan ang mga tao'y may layang pumili ng kanilang lider. Ngayon, hindi naman nangangahulugang kailangang sundin ang kagustuhan ng mga tao. At least, 'yan ang paniniwala ni GMA.

Kung may balakid upang manatili sa pwesto, kay dali namang gawan ng paraan. Sa ginawa ni GMA na ito, meron na ring "career path" ang mga diktador.

Sigurado ako, pagkatapos ng halalan, maraming imbitasyong matatanggap si GMA sa mga bansa sa Africa, South America, at ilan pang bansa, tulad ng North Korea at Burma.
Ayaw n'yang pagambala sa susunod na presidente tungkol sa mga problemang iniwan n'ya.

Kung ordinaryong tao nga naman s'ya, tatawag-tawagan s'ya ni Noynoy, este, ng susunod na presidente pala, tungkol sa mga naiwan n'yang problema, tulad ni Ampatuan, pagtaas ng presyo ng gasolina, pagka-ubos ng pera ng gobyerno, pagkawala ni Jonas Burgos, pagkalugmok ng Pilipinas samantalang naunahan na tayo ng Vietnam, etcetera, etcetera, etcetera. Ngayon, kung nasa Konggreso na s'ya, pwede n'yang sabihin na, "Problema mo na 'yan! Busy ako rito, gumagawa ng per...este, batas!"
Sayang naman 'yung ginastos n'ya sa mga taong namimilit na tumakbo s'ya.

Ilan ba ang tao sa ikalawang distrito ng Pampanga? Ilan ang nagpunta sa kanya para mag-rally at hikayatin si GMA na tumakbo? Kung porsiyento ang pag-uusapan, ilan 'yun? Kasing dami ng kay Noynoy? Kasing konti ni Gibo? Tapos, naniwala s'ya na gusto s'ya ng tao tumakbo? Na pinilit lang siya? Sino kaya ang tunay na namilit?

Tanong ni Romulo Macalintal, election lawyer (meron pala noon?) ni GMA, na kung hindi popular ang presidente, bakit natatakot ang mga kritiko sa pagtakbo ulit n'ya?

Itanong kaya n'ya 'yun kay Susan Roces. Eh, kung balikan s'ya ng tanong, "Paano na-zero si FPJ sa Mindanao, kung saan ang mga manonood ay binabaril ang kontabida habang nasa loob sila ng sinehan?"
Gusto n'yang maging busy para makatakas s'ya kay Mike.

Kung ako si GMA, ano pa ang hahanapin ko? Naluklok na ako sa pinakamataas na pwesto ng bansa. Tinitingala ako, kahit ako'y maliit. Hindi naman ako pari kaya hindi ako pwedeng maging Papa. Isa pa, masyadong obvious na 'yun. Safe na ang future ng aking mga anak dahil may sari-sarili na silang negosyo; mga public officials din ang mga 'yan. Ang gagawin ko na lang ay i-spend ang natitira kong oras dito sa lupa, kasama ng aking pinakamamahal na asawa. Magmumuni-muni kami sa aming nakaraan, at pagtatawanan ang aming mga kalokohan, tulad ng ZTE.

Pero, bakit ganoon? Parang mas gusto pa n'ya'ng mamulitika kesa makapiling ng matagalan ang asawa?

O, baka naman, sinabi ni Mike, "Kung hindi ka tatakbo, ako ang tatakbo."

Sana, nagkamali nga ang nagrerehistro sa kanya, at nailagay na tatakbo s'ya sa ikatlong distrito ng Pampanga. O kaya tumakbo na lang siya sa ibang lugar, 'wag lamang sa aming bayan. Tutal, balita ko, may bakante pa sa Maguindanao.

We Are Only Human

2009-11-27T19:24:00.008+08:00

Sabi ni Exec Sec Ermita, "We are only human," para ipaliwanag n'ya na wala namang magagawa ang gobyerno sa nangyari sa Maguindanao.

Actually, agree ako sa kanya. Wala nga silang magagawa sa nangyari sa Maguindanao noong ika-23 ng Nob, taong 2009.

Pero, noong ika-22 ng Nob, taong 2009, meron kaya silang magagawa?

Noong ika-23 ng Nob, 2008, meron kaya silang magagawa?

Noong isa-23 ng Nob, 2004, meron kaya silang magagawa?

Wala naman ako sa gobyerno kaya hindi ko masasagot ang mga ito. Pero hindi ko lang kasi maisip:

Bakit nagkalat ang mga firearms sa Mindanao?

Bakit meron pa ring mga private armies ang ilan sa mga tao doon?

May utang na loob ba si GMA nang nanalo s'ya noong 2004 at naka-12-0 ang Team Unity ng administrasyon noong eleksyon ng 2007 sa Maguindanao? Kung meron, paano binayaran, o binabayaran, ni GMA ito?

Paano nagkaroon ng lakas ng loob ang gumawa ng masaker? O maisip man lang na gawin 'yun?

Kung ang kayraming tao, mga kilala pa, ay hindi naprotektahan ng gobyerno dahil "we are only human", paano pa kaya ako, isang pribadong tao na iilan lang ang nagbabasa ng aking blog kaya hindi naman ako sikat? Nakakasiguro ba ako sa aking safety sa bansang ito?

Kung hindi, pwede ba 'wag na lang akong magbayad ng tax?

Moment of Silence

2009-11-27T08:09:00.002+08:00

Let us all have a moment of silence for the victims of the Ampatuan (the place where it happened) Massacre.

Let us also pray for the perpetrators of the massacre. Include the government, especially GMA, that they may prevent further killings, something that they could have done had they have the political will.

Finally, let us pray for our country. Let this dastardly deed arouse us to act against violence, and boot out, if not now, at least in the coming elections, those who are involved, in one way or another.

Panalo Si Efren!

2009-11-23T20:41:00.002+08:00

Nabasa ko sa site ng CNN na nanalo si Efren Peñaflorida bilang 2009 CNN Hero of the Year. Taped na ang awarding ceremonies at ipalalabas ito sa ika-26 ng Nobiyembre, sa lahat ng network ng CNN. Sana, mapanood ko ito.

Ang pagpili sa parangal na 'to ay ginawa sa pamamagitan ng pagboto sa site ng CNN. 'Pag ganoon, siyempre, hindi tayo pahuhuli. Kitam, si Jasmine Trias umabot ng top three sa American Idol dahil sa Pinoy vote. Maging ang video ng "Ang Huling El Bimbo" ay nanalo MTV's Asian Viewer's Choice Award noong 1997 dahil sa boto ng mga Pinoy. Siguro, kung may Pinoy lang na manlalaro sa NBA, laging nasa first five siya sa All-Star games. Parang si Yao Ming, na laging starting center ng West dahil sa dami ng botong natatanggap n'ya, marahil karamihan mula sa China, kahit na halos hindi s'ya nakakapaglaro dahil laging injured.

Pero, itong kay Efren, nasisiguro kong deserving.

Ilan taon na bang ginagawa ni Efren ang magturo sa mga mahihirap? Labindalawang taon na? At kelan lang nalaman ng buong 'Pinas ang mga pinaggagagawa n'ya? Kun'di pa siya nanominado sa CNN, malamang patuloy pa rin nating hindi madidinig ang kanyang pangalan at mga ginagawa. 'Di tulad ng marami d'yan, na sinisiguro nilang malalalaman ng mga tao ang ginawang pagtulong nila sa mga nasalanta ng Ondoy at Pepeng. "They had their rewards," 'ika nga ni Kristo.

Malaking karangalan din ang ibinigay ni Efren sa bansa sa pagkapanalo n'yang ito. Gaya ng karangalang ibinigay ni Manny Pacquiao. O, baka, mas higit pa.

Kasi, si Manny, swerte, maraming tumutulong sa kanya. Kung wala si Freddie Roach, gagaling ba siya tulad ng galing n'ya ngayon? Kung hindi si Bob Arum ang nag-promote sa kanya, makakakuha ba s'ya ng mga malalaking laban?

Si Efren, ang mga katulong n'ya ay kapwa mga galing sa hirap, mga taong gustong makatulong, hindi lang gustong kumita. At talagang walang pera sa kanilang ginagawa. Hindi pa nakakasakit ng kapwa.

At, higit sa lahat, magagawa natin ang ginagawa ni Efren.

Tayo ba, makaka-akyat ng ring at magiging world champion sa boksing tulad ni Manny?

Kaya, kung tutuusin, mas bayaning tatanghalin si Efren. Kasi, 'yun naman ang dahilan kaya nagkakaroon tayo ng bayani, 'di ba? Para gayahin natin.

Ngayon, wala sanang mag-imbita kay Efren na tumakbo sa darating na halalan. At kung meron man, tumanggi sana si Efren. Mas marami s'yang magagawa sa katayuan n'ya ngayon kesa kung mahalal s'ya.

Marami pa sana akong gustong sabihin tungkol kay Efren, pero, mas maganda ang sinabi ni Conrado de Quiros sa kanyang column tungkol kay Efren. Uulitin ko lang ang sinabi ni G. de Quiros sa huli: "Right now, he’s the best pound-for-pound fighter we have."

Mabuhay ka, Efren!

Logic 101 by Comelec

2009-11-22T12:59:00.006+08:00

Na-disqualify ang party list na Ang Ladlad, isang partidong nirerepresenta ang mga bading, tibo, AC/DC, atb., sa dahilang imoral daw sila, at delikado ang mga ganoong tao sa ating mga kabataan.

Hindi na ako magdadagdag pa sa mga usapin kung gaano kakitid ang utak ng mga taga-COMELEC, na hindi maka-Constitution ang kanilang ginawa, sapagka't binase nila ang kanilang desisyon sa Bibliya at Koran. Hindi ko rin dedepensahan ang Ang Ladlad dahil bading din ako, na sa totoo'y hindi (kung naintindihan n'yo 'yun). Pinagtatakhan ko lang kasi ang lohika ng mga taga-COMELEC.

Kung ang isang partido'y initsa-pwera dahil hindi sila magiging magandang modelo sa kabataan, kahit na magsuot sila ng mga yari ni Pitoy Moreno, hindi kaya dapat ding i-disqualify ang mga indibiduwal na hindi rin magiging magandang modelo para sa mga kabataan, kahit magsuot sila ng two-piece?

Halimbawa, si Edu. Kasal s'ya kay Vilma, 'di ba? Pero, hiwalay sila. Tapos, may iba't ibang naging kasama si Edu. 'Di ba ipinagbabawal din sa Bibliya 'yun? Okay lang ba sa COMELEC na ganu'n din ang gawin ng mga kabataan, na ipagbaliwala nila ang sagrado ng kasal?

O kaya si Trillanes. 'Di ba imoral din 'yung pagrerebelde sa Presidente, lalo na't isa s'yang sundalo? At ang mas mabigat pa roon, medyo natakot ang maraming investors na magpunta sa atin. Dahil doon, directly or indirectly, bumaba ang ating ekonomiya, may mga nawalan ng trabaho, at may mga nagutom. 'Yung pahirap na sinakit ng ating kababayan dahil sa ginawang pagrerebelde ni Trillanes, 'di ba imoral 'yun?

Tapos, pati itong sina Querubin at Danny Lim tatakbo.

O kaya ang isang tulad ni Jalosjos? O ni Mikey Arroyo? O iba pang ginagamit ang kapangyarihan upang gawin nila ang nais nilang gusto, tulad ng pag-re-rape, pagnanakaw, o pagpatay?

Ewan ko, simple lang akong tao. Ang alam ko kasi, 'pag may isang rule na in-apply mo sa isang tao, o grupo ng tao, dapat i-apply mo rin 'yun sa iba. Kun'di, diskriminasyon 'yun, namimili ka, at hindi makarapatan. Lalo na kung ang dahilan ay tungkol sa moralidad. Kasi, imoral din ang diskriminasyon. Ang Diyos mismo, hindi namimili. Sinabi sa Bibliya na "pinasisikat Niya ang araw sa mga masasama at mabubuti, at pinadadalhan ng ulan ang mga makatarungan at 'di-makatarungan" (Mt. 5:45).

Ngayon, kung sisiguruhin ng COMELEC na walang dayaang mangyayari, ni isang katiting, kahit na sa pinakaliblib na baranggay, baka may karapatan silang maging self-righteous.

Pero, kung tatanggap din sila, kung magiging corrupt din sila, hindi rin sila magiging magandang modelo para sa mga kabataan, kahit wala silang suot. At sasabihan ko sa mga miyembro ng Ang Ladlad na lagyan ng mga mabibigat na bato sa mga leeg ng mga taga-COMELEC at itapon ang mga ito sa dagat.

'Yun, nasa Bibliya din 'yun.

Panalo Ulit Si Pacquiao!

2009-11-15T21:13:00.004+08:00

Yehey! Panalo na naman si Pacquiao.

Mga pasado alas-kwatro na ng hapon ko ito nakita. Kaso, mga alas-dos ko nalaman ang resulta. Ibinalita na kasi ng ABS-CBN, habang pinapalabas ang pelikulang "My Big Love" nina Toni Gonzaga at Sam Milby; samantala, panay supporting bouts pa lang ang nasa GMA.

"Bastos," wika ng aking pinakamamahal na asawa, hindi dahil gusto n'yang manood ng laban, kun'di, wala pa nga sa kabilang channel sinabi na agad ang panalo.

Marahil nga, maraming mga tatay ang nainis. Hindi naman lahat ng tao nasa-SM para manood. Hindi lahat may Watchpad o cable. Although, marami na ang may TV, nguni't dahil wala pa ang laban ni Pacquiao, pinagbigyan muna ang mga nanay na manood sa kabilang channel. 'Yun nga lang, nawala na ang excitement dahil sa ginawa ng Kapamilya. Marahil, wala silang puso =).

Siguro, sa susunod na magkaroon ng pelikula ang Star Cinema panonoorin ko agad at sasabihin ko sa madlang pipol kung ano ang ending.

Pero, mabalik ako kay Pacquiao.

Sa totoo lang, medyo na-bore ako sa laban. Siguro, dahil alam ko na nga ang ending. O, siguro, sobrang nadomina ni Pacquiao and laban. O baka dahil na rin masyadong umiiwas si Cotto.

Sa ikatlo't ikaapat na rounds tumumba si Cotto. 'Kala ko katapusan na n'ya. Ay, hindi pala. Kasi, sabi ng ABS-CBN, umabot ng twelve rounds ang laban. Kaya't alam ko na babangon pa ulit si Cotto upang lumaban.

May mga malalakas na suntok din si Cotto. Halata 'yun kung, pagkatapos masuntok, parang susuntukin ulit ni Manny ang parte kung saan s'ya tinamaan. Para bang 'yung may hang-over; iinom (o susundutin) ng beer ang kalasingan para mawala ang sakit ng ulo.

Pero, pagdating na ng kalahatian, parang wala na ang lakas ni Cotto. O sadya lang talagang matibay si Pacquiao. Kasi, parang hindi na iniinda ang mga tama sa kanya ni Cotto. Parang sinasabi ni Manny, "Sabayan na lang tayo ng suntok, tignan natin kung sino ang mas matibay."

'Pag dating nga ng mga huling rounds, nagpapasuntok na si Pacquiao, lumapit lang sa kanya si Cotto. Masyado kasing tumatakbo ang huli.

Sa kalaunan, itinigil na ng referee ang laban. May mga nagsasabing huli na nang ginawa ng referee 'yun. Sa aking palagay, hindi pa naman lupaypay sa suntok si Cotto. Siguro, naisip ng referee na hindi na mananalo si Cotto. Una, ayaw na ring lumaban ni Cotto. Ibinababa na nga ni Pacquiao ang kanyang mga kamay, o kaya'y tatayo at tatakpan ang mukha't sikmura, lumapit lang at sumuntok ang kalaban. Ikalawa, kahit lucky punch, hindi mapapatulog ni Cotto si Pacquaio. Naibigay na lahat ni Cotto, pero parang bale-wala kay Pacquiao. Ikatlo, masyadong malayo na sa score si Pacquiao. Kahit maka-dalawang ulit pang bumagsak si Manny sa round na 'yun, hindi pa rin mananalo si Cotto sa laban. Parang 'yung mercy rule sa baseball: 'pag ang isang koponan ay lamang ng sampu o mahigit na runs sa kalaban, uwian na.

Ngayon, hindi na nalimutan ni Pacquiao ang pumunta sa isang kanto, lumuhod at magdasal. 'Di gaya noong laban n'ya kay Hatton. Sinabihan pa s'yang lumuhod bago n'ya ginawa 'yun. Siguro, nagulat din si Manny dahil natapos agad ang laban nila ni Hatton. Kaya, hindi n'ya tuloy alam kung ano ang gagawin n'ya.

Pero, ngayon, nagdasal talaga s'ya. Medyo matagal-tagal din s'yang nakaluhod. Alam n'ya kung ano ang ibig sabihin ng pagkapanalo na 'yun. At hindi 'yun tungkol sa pera. Sigurado ako, nagpapasalamat s'ya dahil hindi n'ya nabigo muli ang mga Pinoy.

At tayo naman, tuwang-tuwa.

Ngayon, kung sana, 'yung mananalo sa darating na eleksyon ay tutularan si Manny.

Na inuuna muna ang mga kababayan bago ang perang kikitain n'ya.

Speculation

2009-11-12T11:46:00.003+08:00

Minsa'y may pinuntahan akong isang site, tungkol kay Chiz. Doon, ako'y nag-comment, karamihan tulad ng isinulat ko sa isang post. Nagtatanong o naghahaka-haka sa kung ano ang maaaring mangyari sakaling tumakbo't manalo si Chiz sa pagkapangulo. May sumagot naman, si Hyden Toro (I like the name) sa aking kumento, at sinabing 'wag ko raw punuin ang aking utak ng mga ispekulasyon.

Napag-isip tuloy ako. Marahil nga, panay ispekulasyon lang ang aking isinulat doon. Hindi nga siguro ako talagang nagtatanong, kun'di'y ipinapakita ko kung ano ang aking palagay kay Chiz at sa kanyang ginawang pag-alis sa NPC.

Pero, naisip ko rin. 'Di ba, sa mga panahon ngayon, panay ispekulasyon lang ang ating ginagawa, dahil hindi pa naman talaga nagsisimulang mangampanya ang mga kumakandidato?

"Susuportahan ko si Noynoy!"

"Kay Erap ako!"

"Iboboto ko si Villar!"

Ano ba ang basehan ng mga ito?

"Kasi, si Noynoy, hindi kurakot."

"Kasi, si Erap, makamasa."

"Kasi, si Villar, aksyon. Isa pa, kapangalan n'ya si Pacquiao."

Gaano kasigurado ang mga supporters na ito sa kanilang mga dahilan? Ano ang mga plataporma ng mga kumakandidato at mga balak nilang gagawin kung sakaling manalo sila? Sana, hindi lang 'yung "susugpuin ko ang kahirapan", o "edukasyon ang aking pagbubuhusan ng pansin", o "tatanggalin ko ang corruption sa gobyerno". Panay mother statements lang ang mga 'yan, 'ika nga. Magandang pakinggan, pero, walak payak na mga hakbang upang matupad ang mga 'yan.

Kaya nga, sa ngayon, panay ispekulasyon lang ating ginagawa kung sasabihin nating iboboto natin ang isang kandidato. Panay haka-haka lang kung ano ang gagawin ng ating paborito. Ang dapat, pagdating ng kampanya, ating pag-aralang mabuti at kilalanin ang mga tumatakbo. Nang sa ganoon, sa araw ng eleksyon, alam na natin ang mga hakbang na gagawin n'ya 'pag siya ay naupo na sa pwesto.

Pero, sana, ang mga kumakandidato, ipa-alam talaga nila ang kanilang plataporma ang mga hakbang nila na konkreto at magagawa.

Kun'di, pagdating ng araw ng eleksyon, baka panay ispekulasyon pa rin ang gagawin nating mga botante.

Hindi Ka Nag-iisa - The Video

2009-11-09T19:01:00.001+08:00

Napanood ko, sa wakas, ang infomercial(?) ni Noynoy. Noong una, hindi ko alam tungkol saan 'yun. 'Ni hindi ko napansin na si Regine pala ang kumakanta. 'Kala ko nga, bagong pakulo ng ABS-CBN, parang 'yung mga dati nilang advertisements. Inumpisahan ba naman ni Boy Abunda. Tapos, biglang lumabas si Ogie A. At nang narinig ko kay Regine 'yung mga katagang "Hindi ka nag-iisa", at "Ipagpatuloy natin ang laban nina Ninoy at Cory" (or something like that) alam ko na kay Noynoy ito. Siyempre, hinintay ko kung kelan lalabas si Kris.

Ang gusto kong parte doon ay 'yung nasa burol si Noynoy, maraming nakapaligid, may mga dalang sulo, at sa likod ay nagbubukang-liwayway. Kung sino man ang cinematographer noon, dapat mabigyan siya ng FAMAS award.

Kaso, medyo na-disturb ako sa infomercial na 'to. Natanong ko tuloy sa aking sarili, "Game na ba?"

Ang ibig kong sabihin, umpisa na ba ang campaign season?

Dati, gusto ko si Villar. Galing kasi s'ya sa Las Piñas.

Hindi ko po pinaiiral ang regionalism. Sa katunayan, taga-Parañaque po ako, na kung i-abbreviate ay P'que.

Gusto ko lang kasi ang ginagawa ng mga Aguilar at Villar sa Las Piñas. Kung nagawa nila ang mapalinis at mapaayos ang lugar na 'yun, baka, kako, magawa din nila sa 'Pinas. 'Yung parang sinasabi ng infomercial ni Binay, na tungkol naman sa Makati.

Pero, nalilihis ako. Balik tayo kay Villar.

Nawalan ako ng gana kay Villar, hindi noong dumikit siya ay Willie Revillame, kun'di noong naglabas siya ng infomercial - na akala mo'y coño, 'yun pala'y laking-Tondo - na hindi pa simula ang campaign period.

Hindi electioneering 'yun, at bawal ang mangampanya kung wala pa sa panahon? Hindi ba ang penalty noon ay disqualification?

Maaaring sasabihin ni Villar na hindi naman s'ya nangangampanya, dahil hindi pa naman n'ya isinasaad ang kanyang plataporma (meron kaya s'ya, kahit sa tamang panahon na ng pangangampanya?) o kaya'y hindi pa n'ya sinasabing, "Iboto n'yo ako!" Kaya, kung tutuusin, hindi pa siya nangangampanya.

Eh, para saan ba 'yung kanyang infomercial na 'yun? Bakit ipinalabas 'yun? Wala lang? 'Di ba, ultimately, ang objective noon ay para iboto siya?

O, 'di ba pangangampanya 'yun?

"Hindi nga," madiing sasabihin ng taga-suporta ni Villar. Sige, legally, hindi 'yun pangangampanya. Pero, in essence?

Kumbaga, parang 'yung tanong na, "It is legal, but is it moral?"

Kaya ako na-disturb sa infomercial ni Noynoy. Bakit 'yun ginawa? Para ipakita na siya lang ang nakapag-unite sa mga Kapuso't Kapamilya? Na kung nagawa n'ya 'yun sa showbiz, magagawa n'ya 'yun sa Pilipinas?

O, baka, natatakot siya na maunahan siya ng ibang kandidato para sa suporta ng mga artista, tulad nina Dingdong at Marianne? Buti pang makuha na ang suporta nila bago pa may makakuhang iba.

Kaso, gan'un pa rin ang aking tanong, "Is it moral?"

Kung ang isang maliit na law, tulad n'yang electioneering, na nalulusutan, at parang walang konsiyensyang lusutan, paano kaya ang mga iba pang mga batas?

Kung ang isang maliit na bagay ay binale-wala, paano pa kaming maliliit na tao? At hindi 'yung kulang sa tangkad ang ibig kong sabihin dito.

'Ika nga ni Kristo, kung hindi ka mapagkakatiwalaan sa mga maliliit na bagay, paano ka mapagkakatiwalaan sa mga malalaking bagay?

Tuloy, ngayon, parang hindi na ako nagsisisi na hindi ako nakapagpa-rehistro para sa darating na eleksyon.

Family Minute - What will your kids remember about their childhood?

2009-11-07T14:04:00.001+08:00

NOTE: Subscriber ako sa isang newsletter, Family Minute, kung saan may mga maiikling mensahe, nguni't puno ng insights. Isa dito ay ang sumusunod na artikulo. Nawa'y magustuhan n'yo, at mag-subscribe na rin kayo.

What will your kids remember about their childhood?

Will they cherish the trip to the theme park, the Xbox360, PS3, or the cell phone you bought them? Or will they remember dad cooking pancakes for them, wrestling with them on the floor... and mom writing those special notes for their lunchboxes, or cheering for them at their games? Our children won't reminisce about big events and big-ticket items. Rather, their hearts will be warmed by memories of the love, caring and companionship you showed them day-to-day. Those are the things that will make a lasting impression they will carry with them into the future.

Rhetorics 101 by Chiz

2009-11-04T21:37:00.007+08:00

Tumiwalag si Chiz sa NPC, Nationalist People's Coalition, at hindi National Power Corporation, although parehong naghahangad sa power, noong isang linggo. Kagulat-gulat ang ginawa nito ni Chiz. Ang isang dahilan, ayon sa kanya, dapat daw ang isang presidente ay hindi kaanib ng isang partido, nguni't ang "partido lamang dapat nya ay Pilipinas at ang kanyang mga kapartido ay lahat ng Pilipino".

Waw! Hebi, mein! Hindi ko alam kung naiintindihan ni Chiz ang kanyang sinasabi, much less ang kanyang ginagawa. At hinahamon pa n'ya ang kanyang mga kalaban na tumiwalag din sa kani-kanilang partido.

Bakit naman sila susunod kay Chiz? Parang sinabi mong naghamon si Bin Laden kay Obama na itapon ang kanilang mga armas at magsuntukan na lang sila. Sa pelikula lang nangyayari 'yun. At kadalasan, 'yung mga naghahamon ng ganoon ay may nakatagong maliit na baril sa kanilang sumbrero.

Kaya hindi ko maintindihan ang dahilan kung bakit ginawa ni Chiz 'yun.

Una sa lahat, ano ba ang ginawa ng partido para sa isang nakaluklok na sa pwesto? Meron bang nangyari na kinampihan ng isang presidente ang kanyang ka-partido kung wala namang ganansya para sa pangulong ito? May partido bang sinalungat ang nakapwesto, at sinundan naman ng huli? Si Marcos, nang hindi sumunod sa kanya ang Nacionalista Party, nagbuo ng panibago, ang KBL.

O, sige, wala pa ngang presidente ang naging beholden sa kanyang partido. Baka, iniisip ni Chiz na siya ang magiging una, kung saka-sakali. Kaya, sumibat na siya sa NPC at baka hindi siya maka-hindi sa kanyang ka-alyansa. Kumbaga, alam mong magkakasala ka kung panonoorin mo ang video nina Hayden at Katrina kaya magpupunta ka na lang sa canteen habang ang mga ka-opisina mo'y nanonood noon. Iwas temptation, 'ika nga.

Ikalawa, sinasabi naman ni Chiz na kahit noon pa man ay hindi siya na-impluwensiyahan ng partido tungkol sa mga desisyon n'ya habang s'ya ay nasa Konggreso.

Ngek! Ibig ba n'yang sabihihn na kung magiging presidente na siya't kasapi pa rin siya sa isang partido, madali na siyang ma-i-impluwensiyahan nito? Ano pinagbago? 'Yung posisyon? Na hindi na siya ang Chiz na kilala ng bayan noong nasa Konggreso siya sa sandaling maging presidente na siya ng bansa?

Marahil tama si Patricia Evangelista, na hindi naniniwala si Chiz na magkakaroon siya ng malakas na conviction kung siya'y naging presidente na, o kaya hindi naman kailangan ng ganung kalakas na conviction habang nasa Konggreso siya.

At paano naman ang perang gagastusin n'ya para sa kanyang pangangampanya? Saan manggagaling 'yun? Sa kanyang bulsa? Kaya n'ya?

At kung hindi n'ya kayang tutustusan ang gastos mula sa sariling bulsa, saan s'ya kukuha? Sa mga donasyon? Mga kaibigan? Mga volunteers?

Paano 'yan? Hindi s'ya tatanaw ng utang na loob sa mga ito? Eh, sigurado namang maniningil ang mga ito.

Lalim, 'pre. Maganda kung magagawa n'ya 'yun. Kaso, ayaw ko 'atang ipagsapalaran ang anim na taon para lang malaman kung tunay na hindi s'ya matatali sa mga taong tumulong sa kanya.

Tungkol naman sa pagkikipagsapalaran, isang malaking sugal ang ginawa ni Chiz. Bagong pulitika ang kanyang inihahain. At isinasama pa ang buong Pilipinas sa kanyang adhikain. Nguni't kailangan nating suriing mabuti ang kanyang sinasabi. Baka retorika lang ang ating naririnig, salita lamang, walang laman, walang aksyon dahil hindi ma-a-aksyonan.

Ang problema, marami ang mag-aakalang tama s'ya.

Undas

2009-11-01T16:58:00.004+08:00

Araw ng Patay ngayon, o 'yung tinatawag na Undas. Sa totoo lang, kamakailan ko lang narinig ang salitang 'yun, Undas. Parang "Hudas". Noong mga nakaraang taon kasi, 'pag dumarating ang November 1, ang naiisip kong salita ay "Bakasyon".

Bihira na akong dumalaw 'pag araw ng Undas. Masyadong ma-trapik, 'di lamang papunta ng sentimeryo...sertemenyo...sermentenyo...pantyon, kun'di maging sa loob nito. Ang hirap pang humanap ng paradahan; baka mabaril lang ako, tulad ng nangyari doon sa buntis, may ilang taon na ang nakakaraan.

Hindi rin ako nakakauwi ng probinsiya. Kaya, ang huling dalaw ko sa libingan ng aking mga lolo't lola ay noong inilibing sila.

Kadalasa'y 'yung susunod na linggo na lang kami dumadalaw. Okay, naman daw 'yun; makakatanggap pa rin kami ng plenary indulgence.

Naalala ko noong bata pa ako nang sumasama ako sa aking Nanay para maglinis ng pantyon ng aking lolo. Sobrang init 'pag nagpupunta kami doon. Sa katunayan, sa sobrang init ng araw, natutunaw at bumabaluktot ang mahahabang kandila na itinitirik namin.

'Pag sumasama naman ako sa aking lola sa Chinese Cemetery, nakikita ko ang mga pagkaing iniiwan ng mga dumadalaw doon. Alam ko namang para sa mga patay nila 'yun, at hindi para sa kanila. Lechon at Tanduay kasi ang kinakain at iniinom ng mga dumalaw.

Ngayon, 'di na kailangang magdala ng pagkain sa senti...pantyon. Marami na'ng fastfood restaurants ang nagtayo ng kanilang mga ad hoc branch doon, tulad ng McDo, Jollibee, Shakey's, atb. Dati kasi, mga maliliit na stalls lang ang makikita mo, kung saan ang ibinebenta'y mga sandwich, softdrinks, chicheria, at kendi. Ngayo'y natabunan na sila ng mga naglalakihang food chains.

Maganda talaga ang ugali nating dalawin at alalahanin ang ating mga yumao. Pero, sana, 'wag lang minsan isang taon, o kung kanilang kaarawan, o kung kanilang kamatayan, o kung bago tayo ikasal. Kailangan nila ang ating dasal. At kung umakyat naman sila sa langit, tayo naman ang kanila ipagdarasal. Very effective ang kanilang mga dasal pagnagkagayon, gaya ng effectiveness ng mga intercession ni Saint Jude.

Pero, siyempre, mas maganda kung habang buhay sila, inaalala na natin sila, dinadalaw, inaalagaan, nililinisan, pinapaganda, at kung ano-ano pa na ginagawa natin sa mga libingan. 'Wag lang natin silang tirikan ng kandila, maliban na lang kung bertdey nila.

At kung mamatay na sila, hindi tayo manghihinayang sa mga nagdaang panahong pagsasama natin sa kanila. At hindi 'yung parang tayo'y naghahabol-habol.

Santi

2009-10-31T13:59:00.001+08:00

Isang malakas na bagyo na naman ang dumaan sa Pilipinas, ang bagyong Santi. Buti't sandali lang dumaan dito sa 'Pinas.

Noong nasa Cebu ako, may nabibiling gamot, Santi ang pangalan, na ang nagagawa'y tulad ng Viagra.

Hindi ko naman ito nasubukan kaya hindi ko alam kung gan'un kalakas, at kabilis mawala, ang epekto.

Ondoy Ng Buhay Ko

2009-10-22T21:20:00.010+08:00

'Saktong isang taon ngayon nang ako'y na-exile sa Cebu. Bakit ako napadpad doon? May haka-haka ako, pero, dahil nabalik na ulit ako dito sa Maynila, hindi na mahalaga ang malaman pa kung ano talaga ang naging dahilan, o malaman kung tama ang aking hinala. Ang importante'y kasama ko ulit ang aking pamilya.

Noong ika-1 ng Oktubre ako bumalik sa Maynila, kaya hindi ako nakapag-isang taon sa Cebu. Bago pa man doon, akala ko'y hindi na rin ako magtatagal sa kumpanyang aking pinagtratrabahuhan pagdating ng Oktubre. Naging masalimuot ang buhay ko noon. Sa katunayan, nagkaroon ako ng mataas na high blood. At hindi exaggeration o redundant ang aking kasasabi lamang. Sadyang mataas siya, 150 over 100.

Binigyan ako ng gamot ng aming clinic. Nag-exercise ako, kasabay ni Jackie Lou Blanco. Nag-meditate pa nga ako, pero hindi ako nagsasabi ng "Ohmmmmm". Umiwas na ako sa mga paborito kong tsitsirya, tulad ng Chippy (bakit kaya tinanggal nila 'yung sweet corn flavor?), Big Catch, at salted mani. Hindi na ako kumain ng inihaw na chorizo at CnT Lechon. Gabi-gabi umiinom ako ng red wine, although sobra siya sa nirerekomenda ng duktor na isang baso kada gabi. Mura lang naman ang binibili ko; sa dami ng aking iniinom lumalabas na mas mahal siya ng konti sa Red Horse. Lumagok din ako ng garlic gel, 'yung reduced odor, para hindi ako magka-bad breath. Sabagay, okay lang naman 'yun; wala naman akong hinahalikan sa Cebu.

Suwerte naman dahil mga ilang araw pa bago magtapos ang buwan ng Septyembre may mga himalang nangyari na naging dahilan upang ako'y manatili sa aming kumpanya at mabalik pa sa Maynila.

Matapos kong malaman 'yun, nagpakuha ulit ako ng blood pressure. 120 over 80 na siya. Ang problema, hindi ko tuloy alam kung ano ang nakatulong sa pagbaba nito. Pinagsabay-sabay ko kasi ang mga paraan. 'Pag nagpasukat ulit ako dito at tumaas na naman, hindi ko alam kung ano ang bibigyan ko ng pansin upang bumaba ulit.

Pero, palagay ko, ang pinaka-nakapag-contribute sa aking high blood pressure ay ang tensyon. 'Yung hindi ko alam kung pagdating ng Oktubre ay kailangan kong gumising ng maaga upang pumasok sa trabaho, o 'yung kailangan kong gumising ng maaga upang maghatid ng bata sa paaralan at pagkatapos ay uuwi sa bahay upang matulog ulit.

Sabi ko nga, tapos na 'yun. 'Wag nang pag-aksayahan ng panahon at pag-iisip, kun'di'y baka tumaas pa ang aking presyon ng walang katorya-torya.

Ang naiisip ko lang ngayon ay talagang kung minsa'y may mga unos na dumarating sa ating buhay. At sa mga pagkakataong 'yun, lagi naman tayong may choice, kahit hindi tayo ladies. Madalas nga lang, halos wala kang mapagpilian. Parang choosing the lesser evil, at wala kang makitang lesser.

'Pag ganyan, babaling ka na lang sa mga malalapit sa iyong buhay, mga kaibigan at pamilya. Pero, kung minsan, iniiwan ka rin ng iyong mga kaibigan. At wala rin namang magawa ang iyong pamilya. Kaya, sino na lang ang iyong pupuntahan?

Marahil, may mga nagbabasa ngayon na magsasabing napaka-preachy ko naman, o kaya'y duwag at hindi lumaban. At may magsasabing isa ako sa mga nagpapatotoo sa sinabi ni Karl Marx na ang relihiyon ay opyo ng masa.

Hindi ko naman sinasabing napakasanto ko. Sa katunayan, kung malakas ang aking faith, tataas ba ang aking presyon? Hindi siguro. Basta, ang ginawa ko lang ay ang pasalamatan Siya, gabi-gabi, para sa lahat ng tao: ang aking pamilya, ang aking kasalukuyang staff sa Cebu, at pati mga dati ko sa Maynila (na s'yang mga staff ko ulit ngayon), ang aking mga bossing, at kung sino mang may-galit sa akin. Na'ng sa ganoon, mawala ang galit sa aking loobin.

Kung hindi baka umabot pa ng 200 over 150 ang high blood pressure ko.

How To Ensure Our Politicians Will Be Corrupt

2009-09-28T20:18:00.001+08:00

Bumalik na naman si Willie Revillame sa "Wowowee" noong nakaraang linggo. Hindi ko po sinusubaybayan ang palabas na ito; nagkataon lang na ito ang ipinapalabas sa kinakainan kong turo-turo malapit sa opisina.

Alam n'yo na marahil na na-suspinde si Willie sa kanyang palabas dahil isinisingit ng ABS-CBN ang libing ni Pang. Cory Aquino habang ipinapalabas ang "Wowowee". Ewan ko ba naman at kung ano ang pumasok sa isipan ni Willie. Nagreklamo siya, at sabing nagsasaya sila sa istudyo at magpapalabas ng isang bagay na malungkot. Kaya't hiniling n'ya na 'wag nang ipalabas ang libing.

Ngayon, kung mataas ang pagtingin n'yo kay Willie, at ina-idol n'yo siya, siguro naman, bababa na ang paggalang n'yo sa kanya matapos ang pangyayaring 'yon. Kung hindi naman bumaba, at idol na idol n'yo pa rin siya, sana kayo na lang ang inilibing n'ung araw na 'yun.

Eniweys.... Pagkabalik ni Willie, nagpasalamat siya sa mga tao, este, pulitiko pala, na dumalaw sa kanya habang siya ay nasuspinde. Alam naman ni Willie na pagdating ng kampanya, aasahan ng mga pulitikong ito na tutulungan sila ni Willie.

Nagsalita rin si Willie. Sabi n'ya, 'pag itinaas n'ya ang kamay ng isang pulitiko, nasisiguro ng mga manonood na malaki ang pagtitiwala n'ya sa tao, este, pulitiko pala, na 'yun. Kaya, dagdag ni Willie, kung nagtitiwala ang mga tao sa kanya, dapat magtiwala din sila sa kanyang pinagkakatiwalaan.

At, wika n'ya, siya raw ang magiging tulay ng mga mamamayan sa mga pulitikong ito. Manghihingi raw siya ng pera.

O, sige, 'wag na nating isipin na nagpaparinig s'ya sa mga pulitiko, na kung susuportahan n'ya ang mga ito, siguradong maraming boboto sa kanila. Pero, ang manghingi ng pera?

Ewan ko lang, pero, para sa akin, parang sinasabi mo na sa mga politiko na maghanda na sila ng pera at siguradong marami silang ilalabas sakaling mapwesto na sila.

Ngayon, saan naman nila kukunin ang perang 'yun? Kahit si Mikey Arroyo, 'yung naipon n'ya sa kanyang kampanya, inangkin na n'ya. Hindi naman n'ya 'yun ipinamigay.

Maliit din naman ang sweldo ng mga 'yun. Baka kapantay lang ng isang manager sa isang call center. Pero, ang mga politikong ito'y nakakabili ng naglalakihang bahay, 'di lamang sa Forbes Park sa Makati, kun'di pati na rin sa Beach Way Park sa US of A.

At ang mga politikong 'yan ay walang Noontime Show upang kumita ng isang milyong piso isang araw. Kahit na ba sabihin mong katawa-tawa't kainis-inis din tulad ng "Wowowee" ang kanila palabas sa Konggreso, wala namang kumpanya na magpapa-advertise, o magbibigay ng premyo sa kanilang mga sessions. Teka, meron din nga palang magbibigay ng mga premyo, hindi nga lang naka-advertise.

Kaya, saan pa kukuha ng pera ang mga politikong hihingan ni Willie?

Saan pa, eh 'di, sa atin din!

Siguro, sa loob-loob ni Willie, tutal, mangungurakot din naman ang mga politikong ito, makahingi na para hindi naman nila masolo ang nakuha nila. At least, nakapagbahagi sila sa mga mamamayan.

Ewan ko. Kung ganoon ang reasoning, dapat ako rin manghingi. Tutal, galing rin naman sa akin ang kinurakot nila.

Kaso, paano natin mapipigilan ang pangungurakot kung tayo mismo ang gagawa ng dahilan para gawin nila 'yun?

O, baka naman may porsiento rin si Willie sa hihingin n'ya?

Nagtatanong lang po.

My Dancing Skill

2009-09-27T19:28:00.002+08:00

NOTE: Ito ang ika-limang speech ko sa Toastmasters' Club. Hindi ko nailathala ang ika-apat dahil hindi ko 'yun masyadong napaghandaan (kaya't nasa utak lang lahat), at hango rin ang speech na 'yun mula sa isa kong post dito ('yung "Lengguwahe").

Ang pamagat ng assignment na ito ay "Your Body Speaks". Nangangahulugang kailangang samahan ng body language ang aking talumpati.

Sayang nga lang at hindi n'yo makikita ang aking body language, na kadalasa'y pagsasayaw. Pinaghandaan ko pa naman siya ng todo. Kahit ngayong isinusulat ko ito sa Blogger, naiiisip ko ang aking ginawa at natutuwa pa rin ako.

(entrance background song: "I want nobody, nobody, but you! I want nobody, nobody but you...!")
My dear fellow Toastmasters and friends. Good evening!

That sure was a very enjoyable induction last Saturday. I would like to congratulate everybody for working hard to make the event very successful. We all deserve a round of applause!

While practicing for the presentation, a lot of people thought that I was a natural dancer. That wasn't so many years ago. I , then, had three left feet, which makes me clumsier than someone who had two. I would stumble on my partner, or, worse (action: as if stepping on partner's foot) ...OOPSSS! Sorry.

I didn't learn those “in” dances in my younger days. I cannot dance the Hustle ("Do The Hustle! Doot dit doot di root di rit doo rit...."), El Bimbo ("El Bimbo! Bailamos El Bimbo, Bimbo, Bimbo...."), or even the “Maski Paps” ("Said, Looking fer' job in a city. Said, Working for a man every night and day...."). “Maski Paps” is short for “Maski Papano”, meaning, just move your body and you're already dancing. So, I just concentrated on learning two styles: the Sweet ("Wise men say, looks like rain today...."), and the Very Sweet ("Let her cry for she's a lady....").

(Background: "Last Dance")
I remember when I was in 4th year High School, our school had a dancing party. There was a batchmate whom I had a big crush. All through the night I was so shy going to her and asking her to dance. On the other hand, she would dance to whoever asked her, even those in the lower years.

I realized that the night was getting late. My father is about to arrive and fetch me. A slow music was played and I thought that this could be my last chance to dance with her.

I glanced to her left, then to her right. No guy within ten feet was approaching her. That's good. I slowly went to her. She was looking at the dance floor, where many couples were now dancing. Her gaze did not even go to my direction. She is like a Toastmaster while I'm the Table Topic Master.

I glanced around her. No guy within twenty feet was approaching her. And that's very good. But before I can say, “May I have this dance?” when...SNAP ("So let's dance to the Last Dance....") ...the pace of the music went fast. Oh no! I could not dance to that! I backed off, turned around and walked away. I looked back and saw a swarm of guys walking fast towards her.

However, I believed that I had the genes of a dancer. My grandfather was once a Dance Instructor. Actually, he was the third husband of my grandmother so I cannot claim any blood relation with him. But two of my uncles became DI's. I watched them during family reunions as they danced so gracefully with my aunts. I imagined I could do the same.

They also earned good money. I thought that being a DI was a healthy and profitable second career. If only I can convince my wife...!

A few years back, my boss, who also liked to dance, hired a DI so we can learn ballroom dancing in the office. I learned the cha-cha ("Oh la ruz, Cha-cha-cha, Oh la ruz, Oh la la...."), the Salsa ("Tall and tan and young and lovely, the girl from Ipanema goes walking...."), and, my favorite, the tango ("La Cumparsita" - "Pam pa ra ram, pam pa ram pam pa ram, pam pa ram pa ram, pam pam!" - with matching dip of partner). Luckily, she's not heavy.

I now reflected how I, once having three left feet, am now down to one an a half. I don't think I'm that good enough to dance with a sexy girl competing in Dance Sport. Still, I know that I gained some skill in dancing, and I learned that skill by observing those who danced very well, believing I could dance, visualizing myself dancing, and did dance, correcting any mistake along the way.

Then, I thought, this could be a good technique in learning a new skill, whether it is to dance, to execute a back hand, to speak in public, to lead a group, or to be honest. First, observe, and, if possible, get a mentor. Second, believe that you can attain that skill. Anyway, whether you believe that you can, or believe that you cannot, you're right. Third, visualize yourself already having that skill. Fourth, actually do it. I think it was John Maxwell who said that even if you are on the right track, you'll get run over if you don't move. Fifth, correct any mistake and remember that mistakes are not failures but are learning opportunities. Finally, repeat the process until you have mastered that skill.

And to show to you my dancing skill I would like to invite someone to dance with me right now. Anyway, I've already prepared my five pesos just in case I go on overtime.

Music please... (ending music: "Last Dance")

Surveys

2009-08-25T22:24:00.006+08:00

May isang gasoline station na may karatula na nagsasabing walo daw sa sampung Pilipino ang naniniwalang ang kanilang gasolina ay nakakapagbigay ng mas mataas na mileage kaysa sa ibang brand.

Matagal-tagal na rin akong nag-graduate mula sa kolehiyo at parang pinag-aralan namin ito sa Logic 101. Turo sa amin, merong mga pananaw na kung iisipin mo ay lohikal nguni't kung iyong susuriin ay flawed naman. Isa na rito ay 'yung bandwagon thinking. Kumbaga, hindi porke't lahat ng tao ay ganu'n ang pag-iisip nangangahulugan na sila ay tama. Pero, lalo na sa advertisements, parang sinasabi na dahil marami ang naniniwala sa isang bagay, tama ang paniniwalang ito.

Gaya na lang itong ipinaglalandakan ng gasolinahang ito. Parang sinasabi nila na dahil maraming Pilipino ang naniniwalang mahusay ang kanilang gasolina, mahusay nga talaga ang kanilang gasolina. "Fact or opinion?", 'ika nga d'un sa exam papers ko noong elementarya.

Nagkaroon ba ng scientific testing ito? Ano-ano ang kanilang controlled, dependent, at independent variables na ginamit? Baka naman ginamit 'yung Honda Jazz with fuel injection para sa kanilang gasolina, at Ford F-1 para naman sa iba. O baka ang walong pinagtanungan nila ay pawang mga kutsero, at 'yung natirang dalawa ay mga drayber ng ex-pats, na walang pakialam kung gaano kagastos sa gasolina ang kanilang sasakyan.

Marahil, ang isa pang halimbawa ng bandwagon thinking ay itong mga ginagawang surveys para sa susunod na eleksyon. Bakit nga ba nagkakaroon ng survey? Ano ang kahulugan ng mga survey na ito?

Halimbawa, si Manny Villar daw ang pipiliin ng karamihan ng mga botante, ayun sa isang survey. Ang ibig sabihin ba nito, si Manny Villar ang karapat-dapat na maging susunod na pangulo natin? Ito ba ang magiging basehan ng ating pagpili sa darating na eleksyon? At ang survey na ito ay may sample size na isang libo't limang daang katao. Ibig bang sabihin na dahil sa ang pinili ng nakakarami sa isang libo't limang daang na'to ay si Manny Villar, siya rin ang dapat pipiliin ng nalalabing mga anim na pung milyong botante?

"Dasalasanansens!", 'ika nga ni Pugo, mahigit tatlumpong taon na ang nakakaraan.

Ang masaklap nito, si Manny Villar ang nangumisyon sa nasabing survey. Maging ang dating pangulong si Erap ay nangumisyon din na gumawa ng parehang survey. 'Yun nga lang, ang lumabas sa ikinumisyon ni Erap ay ang nangunguna raw sa laban ng pagka-presidente ay nagngangalang Joseph Estrada.

Teka, 'di ba siya rin 'yun? Parang kung sino ang nagbayad para gawin ang survey 'yun din ang sinasabi ng survey na nangunguna sa karera sa pagka-pangulo.

At kung minsan, pareho pang kumpanya ang kinumisyon ng magkaibang tao, at magkaiba rin ang resulta.

Malabo 'ata 'yun. Kung sino ang nagbayad, siya ang nananalo? 'Di kaya para tayong niloloko ng mga politikong ito? At ang gumagawa ng mga survey, 'di lamang kasangkot sa panlolokong ito, kumikita pa sila. Para tuloy ang gandang magnegosyo ng pakuha-kuha lang ng survey. Laway lang ang puhunan. Wala namang aakuhing responsibilidad kung ano ang kalalabasan ng ginawa. Parang, "Bayaran mo ako para marinig mo kung ano ang gusto mong marinig." Ang masaklap noon, may karugtong na, "At paniniwalaan ako ng marami!"

Alam ko, may sinulat si Ms. Winnie Monsod tungkol dito sa mga surveys, at anong kahibangan ang paniwalaan natin ang mga ito. Sayang, 'di ko naitago 'yung naisulat n'ya.

Kaso, kahit mailathala muli ni Ms. Monsod ang dati n'yang artikulo, ang mga survey pa rin naman ang paniniwalaan ng mga tao.

Dasalasanansens!!!!

Why Tithe?

2009-08-22T21:16:00.004+08:00

NOTE: Ito ang ikatlo kong speech sa Toastmasters' Club. Ang pamagat ng assignment ay "Get To The Point". Kailangang may general purpose, tulad ng to inform, to persuade, to inspire, o to entertain. Kailangang meron ding specific purpose at ma-achieve ang mga purpose na ito. Sa pag-deliver ng speech na ito, kailangang mag-project ng sinseridad at conviction, walang pangamba, at hindi nagbabasa ng notes. Siyempre, malalalaman lang ang huli kung nandun kayo't nakita akong nagsalita. At least, makikita n'yo kung naabot ko 'yung malaman ng mga tao kung ano ang aking general at specific purposes. Nakita n'yo ba?

ISA PANG NOTE: May grammatical error dito. Kita n'yo kung saan?

Two dollar bills, one was a hundred while the other was a one-dollar bill, were about to be put out of circulation by the Treasury Department. As they were awaiting to be shredded, the hundred dollar bill said, "Life has been very good. I've been to different places all over the world, like Paris, London, Tokyo, Sydney, and that most beautiful city of all, Cebu. Yes, I've no regrets; life has been good to me."

"How about you," it asked the one-dollar bill. "What places have you been to all your life?"

The one-dollar bill replied, "Church, church, church...."

Tithing is one of the more controversial issues in churches. There are those that say God has never commanded us to tithe, while others claim that tithing is a biblical law. Then there are others who say that giving ten percent of our income is not applicable anymore since St. Paul, in his second letter to the Corinthians, removed such a limit. This way, giving to churches is not called tithing anymore, but called love offering.

I will not delve on the legality of tithing, or how much percentage of one's income should be given. Rather, I will show the benefits of giving. I will also use the words “tithing”, “offering” and “giving” interchangeably.

The first benefit is that I believe tithing helps us to avoid "serving mammon".

Consider this. If something is very precious to you, would you just give it away? Won't you rather hold on to this precious something?

Now, consider another. If something is very precious to you, and you freely gave it away, what then do you cherish more, the thing that you gave away or the recipient of that thing?

Jesus warned us of having to choose between God and mammon (Matthew 6:24 / Luke 16:13). By parting with our material goods, we are also choosing which is more important.

The second benefit is that tithing helps the church to continue with its functions.

We may not be of this world, but we are in this world. That means we have to follow the rules of the world, and one of that is economics.

Our places of worship use electricity. Our ministers and missionaries have their basic needs. All these cost money, and our offerings help to defray these costs.

With our tithes, we become a part to bring into reality that petition "Thy kingdom come".

Third, we are blessed when we tithe.

In Malachi 3:10, God dares the Israelites to bring the whole tithes into His storehouse, and see so much blessings poured onto them. It is as if God had made a game with them, to see who can give more. Of course, it is a game which, fortunately, the Israelites will never win, for they can never out give the Giver.

Although some may question the interpretation of this passage, I, for one, have experienced so much blessings when giving to the church. I may still have problems, especially financial ones, but, whenever there is a very pressing need for money, somehow help always comes.

Of course, it is self-defeating if we give because we expect to receive. We'll just go back to the question "which is more important, God or mammon?" And I'm sure Manny Pacquiao will agree with me when I say, “It is better to give than to receive”.... You know!

Tithing, then, is more of a spiritual act than an economic one. Some say that there should be a sense of sacrifice when we give. I heard one priest say, "Give until it hurts."

Of course, God can provide to His ministers and missionaries. Just as He gave manna to His people as they crossed the desert, He, too, can give to the needs of His workers. So, why tithe? No, God does not need to receive, but we need to give.

Tita Cory (Part 2)

2009-08-04T20:02:00.004+08:00

Ang isang pangarap ko sa buhay ay 'yung 'pag ako'y namatay, maraming mga kaibigang dadalaw sa aking burol. Lahat sila'y malungkot, nag-iiyakan, at nagsasabing, "Sayang at wala na siya."

Itinigil ko na ang pag-iisp sa pangarap na ito. Nagiging vivid na kasi. Baka, ayon sa Law of Attraction, ma-attract ko ang aking kamatayan. At, palagay ko, iilan lang ang malulungkot sa aking pag-alis.

Kanina, napanood ko ang Necrological Service para sa dating Pangulong Cory Aquino. Tulad ni Kris, napaiyak din ako. Pero, 'di tulad n'ya, hindi naman ako napahagulgol. Buti na lang at nag-iisa akong nanonood ng TV; nakakahiya naman kung marinig nila ang aking singhot.

Mas lalo kong nakilala si Tita Cory sa mga pahayag ng mga kaibigan. Higit doon, mas lalo kong nalaman, at namangha, sa mga nagawa n'ya.

Ilang ulit nabanggit ang kanyang pagiging matapang, and kanyang pagkakaroon ng integridad, ang kanyang mabuting pamamalakad noong siya ay nasa pamahalaan, ang kanyang paniniwala at pag-asa sa mga Pilipino, at ang ang kanyang malakas na pananalig sa Diyos.

Nabanggit din na dahil ibinigay n'yang ehemplo ang kanyang sarili, na dati'y isa lamang na housewife, nguni't naging presidente, ang isang kaibiga'y maniwala sa sarili at naisakatuparan ang kanyang potensyal.

Ang kanyang duktor naman ay nagsabi na nagtitiwala si Tita Cory sa mga Pilipinong duktor, at gusto n'ya na sila ang tumingin sa kanya.

Ang isang makabagdamdamin sa akin ay noong nagsalita ang kanyang security aide. Sa lahat ng mga nagsalita, siya ang may pinaka-mahinang Inggles. Nguni't, ang kanyang mensahe ang pinaka-"galing sa puso". Sinabi n'ya na binigyan ni Tita Cory ng dangal ang mga "maliliit" na taong naglilingkod sa kanya.

Marahil, hindi lang para sa security aide n'ya ginawa 'yun ni Tita Cory, kun'di para sa buong bayang Pilipino. Ipinakita n'ya sa atin ang ating dangal. Sabi nga, ayon kay Ninoy, "The Filipino people is worth dying for." Nguni't para kay Tita Cory, "The Filipino people is worth living for."

Meron ding nagsabi na dahil kay Tita Cory, naging proud siya na maging Pilipino.

At sa aking palagay, ito ang mas higit na legacy na kanyang iniwan, kesa sa demokrasyang naibalik sa atin.

Habang pinanonood ko ang service, naisip ko, paano kaya ang mangyayari kung sina FVR, Erap, o GMA na ang pumanaw. Marami rin kaya ang magsasabi kung gaano sila kabait at katapat sa kanilang posisyong pinaglingkuran? O matutulad ba sila ni Marcos na hanggang ngayo'y naka-display pa rin, naghihintay may magsabing maaari na siyang ipahinga't ilibing ng walang kahihiyan.

Paano kaya ang aking sariling libing?

Sabi nga nila, noong ipinanganak ka, ika'y umiiyak habang ang lahat ay nakangiti. Sana, sa iyong pagkamatay, ika'y nakangiti habang ang lahat ay umiiyak.

Kay raming nagpapakita ng pagmamahal at pasasalamat kay Tita Cory. Marahil, ang mas mahusay na paraan ng pasasalamat ay iyung ipagpatuloy ang mga nagawa niya: ang pagiging tapat sa tungkulin, ang pagmamahal at talagang paggawa upang makaangat sa buhay ang nakararami sa ating bansa, ang hindi pagwawalang bahala lalo na kung ang ating kalayaan ang nakataya, ang pagtitiwala sa mga Pilipino, at ang malakas na pananalig sa Diyos, 'di lamang sa salita, o sa panlabas na gawa, kun'di na rin sa kalalim-laliman ng puso.

Hindi ako ipananganak sa greatness tulad ni Tita Cory. Hindi ko maaabot ang kanyang naabot, at maging mabuting impluwensiya sa napakarami nating kababayan. Nguni't, kahit sa maliit na paraan, maisakatuparan ko sana ang dasal ni Tita Cory para sa atin, na ang Pilipino ay magkaisa, magtulungan, at umunlad.

Sa ganoon, magiging tunay ang aking pasasalamat sa kanya.

Tita Cory

2009-08-01T18:29:00.013+08:00

Mahirap at malungkot ang mamatayan, lalo na kung ang taong iyon ay malaki ang nagawa para sa'yo. Yan ang naramdaman ko nang mamatay ang aking tatay at ang aking lola. Ang huli ang siyang nag-alaga sa 'kin, nagpalaki, at nagturo.

Ngayong araw, isang tao ang malaki rin ang nakagawa, 'di laman para sa akin, kun'di para sa bansang Pilipinas at, marahil, para sa buong mundo. At yan ay ang dating presidente, Corazon Aquino, o sa mas malambing na ngalan na "Tita Cory". Mga alas-tres ng umaga nang siya ay pumanaw, at isang bayani ang nawala na naman.

Bilib ako kay Tita Cory. Marahil, hindi n'ya naisip na mangyayari sa kanyang buhay ang mga karanasang naganap sa kanya. Isang tahimik at pribadong tao, napasok siya sa pampublikong buhay, sa pulitika, at naging presidente pa ng bansa. Siguro, nakatala na sa buhay n'ya na ganun ang kanyang tatahakin. Hindi naman n'ya plinano ang mga ito. Ito 'yung "ibinigay sa baraha" na kanya, at nilaro naman n'ya sa abot ng kanyang makakaya. At, sa palagay ko, naging mahusay ang kanyang "paglalaro".

Bakit ako nabilib sa kanya? 'Eto ang mga dahilan:

1. Siya'y nasa-background lamang habang ang kanyang asawa'y sikat-na-sikat.

Isang tahimik na maybahay ang ginampanan ni Tita Cory habang ang kanyang asawa'y inaakalang magiging susunod na pangulo ng Pilipinas. Hindi siya "sumakay" sa kasikatan ni Ninoy, at, sa halip, hinayaan ni Tita Cory na magningning ang kanyang asawa sa larangan ng pulitika. Nakilala ko lang si Tita Cory nang mamatay na si Ninoy.

2. Nangampanya siya para kay Ninoy.

Kalakasan ng kapangyarihan ni Marcos noon, nakakulong si Ninoy, nguni't hindi inintindi ni Tita Cory ang kanyang kapakanan nang nangampanya siya para sa kanyang asawa. Kay dali-daling ipahuli ni Marcos si Tita Cory at ipakulong, pero hindi ito ikinatakot ni Tita Cory.

3. Tumakbo siya sa pagkapangulo.

Kalaban ni Tita Cory si Marcos, isang bihasang pulitiko, sanay sa mga dayaan, hawak ang militar at mga taong magpro-proklama ng nanalo, hawak ang mga local officials na kayang-kayang baguhin ang resulta ng mga boto. Nguni't dahil sa tindi ng dasal, at paghimok ng isang milyong lagda, pumayag na siya'y tumakbo. Isang malaking kalokohan, pero lumaban pa rin.

Dito rin ako nabilib kay Doy Laurel upang pumayag na gamitin ang kanyang itinayong partido, at pumayag na tumakbo bilang bise-presidente, upang magbigay daan para kay Tita Cory. Kung hindi n'ya ginawa 'yun, siguradong matatalo sila, kahit hindi na mandaya si Marcos.

4. Itinatag n'ya ang pundasyon para sa mga susunod na mga pangulo.

Sabi ni Ninoy na kawawa ang susunod na pangulo pagkatapos ni Marcos. Siguradong mahihirapan iyun. Ironic, dahil ang sumunod kay Marcos ay ang kanyang asawa.

Hindi nga madali ang sundan ang dalawampung taon na rehimen ng diktatura. Anim na taon lang ang ibinigay kay Tita Cory. Anim na taon, laban sa dalawampung taon? Hindi lang 'yun, may kasama pang coup attempts na lalo lang nagpabagal upang tayo ay makaahon muli. At marami sa ating mga kababayan ang nainip. Ano ang gusto nilang gawin, maging diktador din si Tita Cory upang sa isang iglap ay mabago ang takbo ng bansa? 'Di ba, 'yun ang kanyang kinalaban? 'Di ba, 'yun ang inayawan ng ating mga kababayan?

Noong pahanon ding 'yun nakaranas tayo ng mga walong oras na brown outs araw-araw. Pero may ginawa pa rin si Tita Cory upang maiwasan ang mga 'yun.

Sa aking palagay, si Ramos ang pinakamaswerte dito. Siya ang nagtamasa sa lahat ng mga ginawa ni Tita Cory. Naging maunlad ang Pilipinas sa panahon ni Ramos. Nguni't, sa aking palagay, kun'di dahil sa mga ginawa ni Tita Cory, malamang hindi naging matagumpay ang termino ni Ramos.

5. Naging matatag siya sa kabila ng kanyang sakit.

Mas maraming hirap ang pinagdaanan ni Tita Cory, at isa na marahil dito ang malaman n'yang may taning na ang kanyang buhay. Nguni't, sa kabila noon, hindi nanghina ang kanyang pananalig sa Diyos. Marahil, 'yun ang nagbigay lakas sa kanya, 'di lamang noong nagkaroon siya ng sakit, kun'di na rin noong mga panahong nakakulong si Ninoy at, kalaunan, napatay siya, noong mga coup attempts, at noong kay raming bumabatikos kay Tita Cory, isa na rito na sinasabing wala siyang utak.

Hindi ko sinasabing perpekto si Tita Cory, o naging perpekto ang kanyang pamumuno. Marami rin namang mga nangyari na nakakalungkot, tulad ng pagkamatay ng ilang magsasaka sa Mediola, ang hindi pagbawi ng mga yamang-nakaw ng mga Marcos at ng kanyang mga alagad, ang kulang sa pagpapatupad ng Agrarian Reform lalo na sa sarili nilang hacienda. Ganun pa man, si Tita Cory ay nasa gitna ng kritikal na panahon ng ating bansa, at ginawa n'ya, sa abot ng kanyang makakaya, na walang iniisip para sa sariling kapakinabangan, upang mai-ahon ang ating bayan. At, hanggang sa huling sandali, naniniwala pa rin siya na darating ang panahon na makakabangon din ang Plipinas sa pagkalugmok nito sa kahirapan.

Sabi ni John Maxwell na ang tanging batayan ng isang lider ay kung ma-i-impluwensiyahan n'ya ang kanyang mga tagapasunod o hindi.

Naaala ko noon, isang linggo pagkatapos ng snap elections, at kadedeklara lamang ng Batasang Pambansa na si Marcos ang nanalo, nagkaroon ng isang rally si Tita Cory. Nanawagan siya na i-boycott ang mga kumpanyang tumulong kay Marcos. Bumagsak ang halaga ng mga stocks ng mga kumpanyang ito, ang isa na ay ang San Miguel Corporation. Akala ko hindi magagawa ng mga Pilipino, pero bumagsak din ang benta ng San Miguel beer.

Buti na lang, pagkaraan ng ilang araw, inumpisahan na nina Ramos at Enrile ang kanilang pagrerebelde. Kun'di, baka tuluyang nauhaw ang mga Pinoy sa beer.

Sa pagpanaw ni Tita Cory, ipinagdarasal ko na makita ang mga magagandang nagawa n'ya para sa bayan, kahit hindi n'ya ginusto na malagay siya sa pwesto. At kung ano mang pagkakamali na nagawa n'ya, nawa'y mapatawad siya ng ating kasaysayan.

Salamat, Tita Cory, sa lahat ng iyong nagawa, at sa lahat ng mga aral na iniwan mo sa aming mga Pilipino at sa buong mundo.

Wow! Wow! We Are A Sad Nation!

2009-07-02T20:50:00.007+08:00

Kung kayo'y nasa abroad at wala kayong TFC (The Filipino Channel), malas ninyo; hindi n'yo napapanood ang isang napakasikat na noontime show ever, ang Wowowee. Kay rami n'yo ring mga aral na 'di n'yo mapupulot.

1. Wow, sexy!

Ang unang ma-mi-miss ninyo ay ang opening number ng ASF Dancers, mga naggagandaha't seksing-seksing mga babae. Naka-two piece sila, at may mga banderitas sa kanilang kasuotan. Seksi rin ang kanilang pagsasayaw, at ang mga nakakabit na burloloy ay nagwawagayway habang sila'y nangingnig na tila may sakit na epilepsy. Feeling ko para 'yung pagsasayaw ng mga babae sa bar bago tuluyang hubarin ang kanilang suot.

May mga nag-i-split din. Sabi nga ng isang nakapanood, ang huhusay naman nila. Sabi ko, kasama talaga 'yan sa talent nila. Marahil, isa yan sa pinag-aralan nila sa kanilang trabaho bago sila naging ASF Dancer.

Naalala ko tuloy 'yung kantang Help nina Lennon at McCartney, pero babae ang kumanta, at mabagal ang estilo ng pagkanta. Ang tawag namin sa kantang 'yun ay "Kablag". Kasi, 'pag isinayaw 'yun ng sexy dancer, pag-split n'ya, isang malakas na dabog ang iyong maririnig: "Help (Kablag!) me if you can I'm feeling dooooown."

Minsan nang na-suspend ang palabas na ito dahil daw sa kalaswaan. May nangyari kasi na nahubaran 'yung isa nilang dancer kaya lumitaw 'yung nips. Wala na ngang nahuhubaran ngayon pero para sa akin malaswa pa rin ang nakakahumaling na sayaw ng ASF Dancers. Ewan ko kung bakit sila nakakalusot; baka Eat, Bulaga ang pinanonood ng mga taga-MTCRB.

2. Wow, ang swerte!

Ang ikalawa nama'y hindi ninyo matututunan na kailangan ng swerte upang umunlad ang buhay ng isang tao. Isang tamang hula lang, maka-jackpot lang, aasenso na ang isang contestant. Hindi mo kailangang maghanap-buhay, magbanat ng buto, magtrabaho. Basta, pag-swerte ka, solb lahat ng problema mo.

Siyempre, sa dami-dami ng mga nais sumali, maliit din naman ang iyong tsansa para maging kalahok. Pero, kung makasali ka naman, hindi mo pa rin nasisiguro na mag-uuwi ka ng maraming pera. 'Pag minalas-malas ka, baka isang ulo ng bawang o dalawang itlog lang ang mauwi mo. Okey lang din, basta't may tsansa kang manalo ng limampung libong piso.

Kung 'di mo napanalunan, malas mo lang talaga.

3. Wow, pasok ako!

Ang ikatlo nama'y hindi mo malalaman na hindi mo kailangang magbenta ng katawan upang magpaka-pUt@. Basta't marunong ka lang sumunod sa lahat ng ipapagawa sa'yo, kahit na ika'y magmumukhang tanga, gagawin mo, kumita lang ng pera. Dapat mahusay kang gumiling, na parang stripteaser ang dating, o kaya'y magkandalito sa "Hep, Hep, Hooray!", ayos lang. Malay mo suwertehin ka ngayon.

4. Wow, kay bait ko dahil ako'y galante!

Alam ko na ang pangunahing objective ng isang variety show ay magbigay saya. Nguni't ang pangunahing bentahan ng palabas na ito ay ang magbigay ng pag-asa sa mga manonood upang sila'y guminhawa. Kaya, hindi lang sila nakakapagbigay ng aliw, nakakatulong pa sila sa nakakarami.

Balita ko isang milyong piso ang kinikita ng host kada araw mula sa palabas na ito. Naisip ko, kung talagang gusto niyang tumulong, bakit hindi na lang n'ya ipamigay ang kanyang kinikita? Magkano lang ba ang napapalanunan ng mga kalahok, wala pa sigurong isang daang libong piso bawa't palabas, at ang perang iyon ay nanggagaling pa sa mga sponsors.

Mahaba-haba rin ang palabas na ito. Mga ala-una ng hapon siya nagsisimula, at pagdating ng alas-tres ay palabas pa rin siya. Hindi pa ako nakakapanood ng buong palabas; napapanood ko lang ito habang kumakain sa karinderyang aking pinupuntahan. Minamadali ko nga ang aking pagkain upang makaalis na sa lugar na 'yun.

Kay rami ring taga-hanga ang palabas na ito. Sa katunayan, kahit na halos isang daan ang namatay at may tatlong daan ang nadisgrasya noong mag-selebra sila ng kanilang unang anibersaryo sa ULTRA, sige pa rin ang pagdagsa ng tao upang makapasok sa palabas na ito. Ang pag-asang makapag-uwi ng malaking pera ang nag-uudyok sa kanila upang makipagsiksikan, at suungin ang ano mang sakuna na maaari nilang abutan.

Nanalo na rin ng ilang awards ito. Siguro, ang tinitignan ng mga award-giving bodies na ito ay kung gaano kasikat ang palabas, at kung gaano karaming ipinapasok na pera para sa mga producers.

Sayang nga lang at pasukan na ng mga bata. Hindi na nila makukuha ang mga values na ibinibigay ng palabas na ito.

"Take Up Your Flag...."

2009-06-25T20:06:00.004+08:00

NOTE: Medyo huli na itong aking artikulo. Pang-Independence Day sana ito.

Meron akong desk calendar, gawa ng Salesian Mission, na ang nakalagay ay mga paintings ni Joey Velasco.

Si G. Velasco ay isang social-realist artist kung saan inilalarawan n'ya ang mga ordinaryong kaganapan, nguni't sa isang relihiyosong konteksto.

Ang isang paborito ko ay ang kanyang Last Supper kung saan si Kristo ay napapaligiran ng labindalawang gusgusing bata. Sira na ang kanilang hapag, parang orange juice ang kanilang inumin, na nakalagay sa plastic cups. Kahit tinapay ang hinahati ni Kristo, ang mga bata'y kanin pa rin ang kinakain, gamit ang kanilang kamay. May isang pusa pa na nakikisalo sa isang batang sa lapag kumakain, samantalang may isa pang pusa na nakamasid sa kanila, naghihintay marahil ng mga tira. Isang batang lalaki ang may hawak sa kaliwang kamay ang isang maitim na bag, may dalawang pearl necklace ang nakalawit. Hawak naman sa kanan ay pera. Sa kanyang kandungan ay isang platong puno ng pagkain, nguni't tila hindi pa ito nagagalaw. Nanlilisik ang mga mata, nguni't hindi siya nakatingin kay Kristo. Isang katabing batang babae ang nakatingin sa kanya, waring nagtataka kung bakit parang hindi masaya ang batang ito sa selebrasyong nagaganap.

Para sa buwan ng Hunyo ang nakalarawan ay si Kristo na may dala-dalang gula-gulanit na watawat ng Pilipinas. Ang pula'y nasa itaas, nagpapahiwatig ng digmaan. Ang pamagat ng painting ay Take up your Flag and Follow Me. Diretso ang tayo ni Kristo, hindi Siya naka-kuba. Mahigpit ang pagkakahawak sa staff na kinakabitan ng watawat.

Ang sira-sirang bandila raw ay sumisimbolo sa kayrami nang pinagdaan ng bansa, mula pa noong Sigaw ng Pugad Lawin, hanggang sa mga digmaan laban sa mga banyaga, hanggang sa saya ng dalawang People Power. Ang hirap at sakit ng mga Pinoy ay naka-ukit sa mukha ni Kristo, nguni't ang kanyang tuwid na pagkakatayo at mahigpit na hawak ay nagsasabing hindi tayo magagapi. Sigurado raw tayong magwawagi sa laban, nguni't ang ating sigaw ay hindi galit kun'di pagmamahal.

Kay rami pang tatahakin ang ating bansa, nguni't kung sana lahat tayo'y susunod sa pag-ibig ng Diyos, sigurado akong tunay tayong magiging malaya.

Happy Father's Day (?) - Part 2

2009-06-22T20:00:00.006+08:00

May isa akong gustong commercial ng LBC - isang delivery service company dito sa 'Pinas, para sa mga mambabasa ko na nasa abroad. (Wala lang, gusto ko lang isipin na global ang naaabot ng aking blog.)

Isang lalaki ang kararating lang sa bahay at pumarada sa kanilang harapan (wala siguro silang garahe). Pagbabang-pagbaba niya isang messenger na naka-motorsiklo ang dumaan at nag-abot sa kanya ng mga bulaklak. Pag-alis ng messenger siya namang pagbukas ng pinto ng bahay at lumabas si Misis.

Misis: Hon! Buti naalala mo!

Mister: (Hindi maipinta ang mukha) Happy ... Anniversary?

Isang madalas gawing biruan 'yung pagkalimot ng lalaki sa birthday ng kanyang asawa o sa kanilang wedding anniversary. Kaya ako, pinili kong petsa ang Mayo uno para sa aming kasal; paano ko malilimutan eh lagi namang piyesta opisyal 'yun, walang pasok, kaya pinagkaka-hintay-hintay ko.

Bakit nga ba nagagalit ang ating mga asawa kung nalilimutan natin ang kanilang kaarawan? Sa sobrang dami nating iniisip, bakit ang paglimot sa isang araw ay pinagmumulan ng ating kagat ng lamok?

Marahil, ang ating paglimot ay nangangahulugang hindi pagbibigay importansya, 'di lamang sa kaarawan ni Misis, nguni't maging sa kanyang pagiging tao. Parang na-bale-wala natin ang tao kung hindi natin naalala ang kanyang kaarawan.

Eh, paano naman ito'ng nakaraang "Happy Father's Day"? Marami-rami rin ang hindi malaman kung kelan talaga ito gaganapin. 'Di kaya isang pahiwatig din ito kung anong importansya ang ibinibigay sa mga Tatay? 'Di tulad ng para sa mga Nanay, isang buwan bago pa man ay nakasulat na sa kalendaryo ang araw ng Mother's Day. Eh, sa aming mga Tatay, hindi masiguro kung kelan. Sa katunayan, may mga bumabati ng wala sa araw. May bumati ng Happy Father's Day noong ika-17 ng Hunyo. Sabagay, oks lang 'yun. Within the vicinity, 'ika nga.

Eniweys, ititigil ko na nga ang pagrereklamo. Sinasabi ko na hindi binibigyan ng importansya ang mga Tatay kasi walang masyadong fanfare ang pag-celebrate ng Father's Day. At sinasabi ko namang masyadong commercialized naman ang Mother's Day dahil sa sobrang ingay na ginagawa upang ipaalala ito. So, ano ba talaga gusto ko?

Hindi ko alam.

Kaya nga tatahimik na ako.

May nagsabi na noong nakaraang Father's Day ay ang Summer Solstice, o ang may pinakamahabang araw (longest day). Marahil, sabi n'ya, dahil sa talino ng Diyos, sinasabi N'ya na ang mga tatay ay may mahalagang papel upang magbigay liwanag sa kanilang pamilya.

At, kanyang dugtong, ang mga ibang araw ng taon ay Mother's Day.

Sa mga tatay, muli ko kayong binabati ng Happy Father's Day!

Happy Father's Day (?)

2009-06-16T10:56:00.001+08:00

'Di ko alam Happy Father's Day (take note of the placing of the apostrophe) noong nakaraang Linggo. Nakapaglaba pa naman ako; akala ko makakapag-day off ako sa Father's Day. Buti na lang hindi ko schedule mamalantsa, kun'di pati 'yun nagawa ko.

Wala ring nag-text sa akin kaya 'di ko talaga alam. Siguro, wala ring bumati sa mga kaibigan ko kaya wala silang na-i-forward na text message sa akin.

Maging sa SM Bicutan, walang masyadong nakapaskil na Father's Day na pala. Hindi rin ito na-i-announce sa misa sa SM. Baka nalimutan ng pari na Father din siya.

Kaya, 'eto, nagmamaktol na naman ako. Bakit kung sa nanay ay panay ang anunsiyo nila, sa mall, radyo, maging sa simbahan. Ilang linggo pa bago dumating ang araw ng mga Nanay ay pinapaalala na sa atin na bumili ng regalo't bulaklak.

Alam ko na. Siguro kaya ganu'n na lang ang pagpapaalala sa atin ng mga komersyo dahil ang gagastos naman daw ang mga tatay. Kung sa Father's Day nga naman, alangan namang ang tatay pa rin ang gagasta. Eh, malamang-lamang naman, walang pera ang mga ina. Baka malugi pa raw ang mga establisamento sa gagastusin nilang advertisement.

Hindi naman nagkulang ang aking pamilya na batiin ako sa araw na 'yun. Pero, feeling ko kasi, parang kulang sa fanfare. Dahil kaya meron na ibang nakatokang manlibre sa amin ng araw na 'yun? Dahil hindi rin sila nabugbog sa mga paalala na malapit na ang Father's Day? Dahil ang pera nila'y nakalaang bumili ng Mangga comics? O dahil ako 'yun?

Siguro, dito mas nararapat na ang apostrophe ay pagkatapos na "s". Dahil sa mas malamang na hindi mababati ang mga tatay, at least, kung may isang bumati ng Happy Fathers' Day, hagip na kaming lahat.

Eniweys, sa lahat ng mga ama, Happy Fathers' Day!

The Disadvantages of Having a Unique Nickname

2009-05-29T21:33:00.001+08:00

NOTE: Ito ang pangalawa kong speech sa Toastmasters' Club. Ang pakay nito'y gumawa ng isang outline upang maging logical ang speech, at maintindihan ng mabuti ng mga taga-pakinig. Kailangang may strong opening at strong ending. Ano sa palagay n'yo, nakamit ko ba ang objective para sa aking pangalawang speech?

Most of you heard my Basic Speech # 1, where I recounted my decision to change my nickname from Danny to Balty, and attributed that change to help me become a better person.

As I was preparing for that speech, I realized that having Balty as a nickname has its disadvantages.

One such disadvantage became apparent just a couple of months after I made the change. A classmate of mine called me up at home and asked for me. He later realized that he should have been more specific; you see, we were all Balty in that house.

I was fortunate that my brother and sister did not resent that I used our family name for my nickname. What right did I have, me, being the middle child? You know what it means to be a middle child: not being the oldest, hence not the favorite of the father, nor not being the youngest, hence not the favorite of the mother. Among the siblings the middle child is the most neglected, the most ignored, but the most intelligent of all.

It was also fortunate that my brother did not use our middle name, Garcia, for his nickname. You know what can happen. One day, I'm going to call him on his Motorola cell phone and say, “Hello, Garci?”

Unlike the name Balty, several songs have been written for Danny. We have “Danny Boy” - “Oh, Danny Boy, the pipes, the pipes are callin',” a song where my mother got my name, being her favorite. Then there's Loggins and Messina's “Danny's Song” - “Even though we ain't got honey, I'm so in love with your money,” or something like that. And there's the Hebrew derivative, “Daniel” - “Daniel's traveling tonight on a plane.” Unfortunately, he wasn't taking PAL because we don't have a flight to “Spa-ee-ee-yin!”

Just an aside, these are famous songs that, I'm sure, you are familiar with. Perhaps, you just did not recognize them by the way I sang these songs. But, rest assured, you know them very well.

Going back, since Balty is not a popular name, I had to spell it to the barrista every time I had to order coffee at Starbucks. I wouldn't have such a problem had I been using Danny. We all know that Danny is spelled D-A-N-I.

Some friends called me Baltic, after that cartoon strip, “Baltic and Company”. Being very thin, I looked more like Dyani than Mr. Baltic.

And do you know what “Baltic” means? No, it doesn't mean “handsome”. Rather, when you have “Baltic”, it means there's something loose in your brain.

Others would ask if I have the same name as that of the character in the 90's sitcom “Perfect Strangers”. I would always answer, “That's Balky, I'm Balty. Balky is cute, I'm not.”

Being unique, the name Balty is easy to remember. Now, is that a disadvantage? Yes, for me. You see, I have a poor memory when it comes to names. So, when I meet old friends and acquaintances, they could easily mention my name, whereas, I would rack my brains trying to remember even just the starting letter of their names. Sometimes, my wife would wonder why I have so many “kumpares” and “kumares”.

There are many more disadvantages that I thought of, and I could go on and on, but since I have only seven minutes to give this speech I dare not exceed my time limit lest I pay a fine.

Change really do have its advantages and disadvantages. Often, we have to weigh the advantages and the disadvantages before we make the change. However, some would magnify the disadvantages, not because that is so, but because they fear the change, afraid of the possible consequences it may bring.

Just like a crab who needs to shed off its shell in order to become bigger, we also need to change in order to grow. As my high school Biology teacher had said, growth is a characteristic of living things. Implication: If we don't change, we're not really living.

Of course, not all change is good, like changing your spouse.

But just like the crab, we can become vulnerable to the environment and predators, and even to our friends and loved ones, if we make a change. However, change we must if we are to reach our potential. It may be painful, but, in the end, it may be beneficial.

As a very famous person once said (and I forgot his name), “Whatever does not kill me, strengthens me.”

Teen-ager na si Bunso!

2009-05-25T19:27:00.004+08:00

B'day ngayon ni Bunso. Trese anyos na siya. Isang napakahalagang landmark sa kanyang buhay. Siyempre nga naman, matatawag na siyang teen-ager. Hindi na siya "bata".

At, siyempre, ipinagdarasal ko na 'wag naman maging simula ito ng aming sakit sa ulo, 'yung pahanon ng pagiging matigas, pagsuway, at hindi pagdinig sa aming mag-asawa. 'Yan kasi ang panahon kung saan gusto na ng anak na makawala sa poder ng mga magulang.

Ayon kay Dr. Fitzhugh Dodson, (Buti na lang at hindi ito ang ibinigay na pangalan ng aking mahal na ina. Kay hirap i-spell ito sa barista sa Starbucks.) awtor ng How to Parent at How to Father, ang panahon daw ng teen-ager ang siyang pangalawang panahon ng pagrerebelde ng anak sa magulang.

Pangalawa? Kelan ang una?

Ang sabi n'ya, 'yung una daw ay 'yung terrible two's ng bata, 'yung edad dalawa't kalahating taon.

Teka, eh, bata pa lang siya noon. Paano siya makakapag-rebelde?

Ganu'n din daw ang layunin ng "pagrerebelde" ng isang musmos at ng isang teen-ager. Parehong gustong malaman ang kinalalagyan n'ya sa mundo, ano ang mga "boundaries" nila, paano sila mabubuhay. Gustong nilang makawala sa mga magulang, nguni't mag-aalinlangan, kaya babalik at babalik pa rin. "Age of Exploration", 'ika nga, pero nangangailangan pa rin ng katiyakan na naririyan pa rin ang mga magulang sa kanilang likuran.

Tulad ng pag-aalaga sa isang bata, o sa isang sisiw, hindi dapat putulan o bawasan ang "pakpak" ng isang teen-ager. Kaya, n'ung bata pa ang aking mga anak, iniiwasan ko ang magsabi ng salitang "no". Kung madapa sila, titignan ko lang sila't ngingitian. Hindi ako mag-pa-panic na, kung minsan, 'yun pa ang nagiging dahilan kung bakit sila matatakot at iiyak. 'Pag malapit sila sa mesa, hahawakan ko ang kanto nito, para, kung tamaan man nila ang mesa, hindi sila madidisgrasya. At kung ayaw ko ang kanilang ginagawa, iiiwas ko ang kanilang pansin, nang sa gayon doon nila maibaling ang kanilang pansin at, nawa'y, iwan nila ang kanilang ginagawa.

Siguro, gayon din dapat ang trato ko sa isang teen-ager.

Kung "madapa" siya, hindi ako dali-daling lalapit upang tumulong. Tignan ko muna kung ano ang kanyang gagawin.

Kung napapalapit siya sa isang bagay na maaaring ikasakit nila, babantayan ko siya upang hindi siya madisgrasya. Maaaring masaktan siya, pero ok lang 'yun. D'un siya mabilis na matututo.

At kung may ginagawa siya na hindi ko gusto, hahanap ako ng iba upang maibaling ang kanyang pansin.

Hindi tahasang pagrerebelde ng isang teen-ager kung sumuway man siya sa kanyang magulang. Kailangang gawin n'ya ito upang matagpuan n'ya ang kanyang sarili.

At, sana, makatulong ako sa prosesong iyon, at hindi maging balakid.

Happy Birthday, anak!

Belated Happy Mother's Day

2009-05-12T20:29:00.011+08:00

Medyo nahuli na itong pagbati ko sa mga ina na nagbabasa ng aking blog. Busy kasi ako, abalang-abala sa paglalaro ng Free Cell.

Ilang araw ko na ring pinag-iisipan kasi kung bakit nga ba may Happy Mother's Day? Siyempre, saan pa ako unang tutungo para masagot ang katanungang ito kun'di sa Wikipedia. Doon ko nalaman na ang dapat palang pagsulat ng "Happy Mother's Day" ay "Happy Mother's Day". Ano, wala kayong natutunan doon, 'no? Ako meron. Na ang apostrophe daw ay bago sa letrang "s", upang maging singular, at hindi pagkatapos. Ang iyong partikular na ina nga naman ang iyong pinaparangalan, at hindi 'yung mga ina sa buong mundo.

Siyempre, hindi naisip ni Anna Jarvis, ang nagsumikap simulan ang okasyong ito, na tayong mga Pinoy ay makikigaya sa mga Kano. Pinapadalhan natin ng "text" ang lahat ng kilala nating ina, ang ating sariling ina, ang ating biyenan (masama man sa loob natin), ang ating kapatid, ang ating anak na galit sa atin dahil masyado nating na-i-spoil ang kanilang anak, ang ating kasamahan sa simbahan, at kung sino-sino pa. Marahil, ang tanging hindi natin mabati ay 'yung si Number Two, at baka mahuli pa tayo ni Misis.

Pero, seryoso, bakit nga ba merong ganitong okasyon? Minsan lang ba sa isang taon natin napaparangalan ang ating mga ina? O, sige, dalawang beses sa isang taon, 'yung isa ay kung bertdey n'ya.

Pero, bakit hindi araw-araw? Kasi nakakasawa? Kasi magastos? Pero, hindi kailangang gumasta. Kung tumulong tayo sa pagwawalis ng bakuran, pinaparangalan na natin sila. Kung magmamano't hahalik tayo sa kanila pagdating natin sa bahay, pinaparangalan na natin sila. Kung magiging mabuti tayong tao para sa iba, pinaparangalan na natin sila. Kung magiging mabuti tayong asawa't magulang, pinaparangalan na natin sila.

Pero, marahil nga may ganitong okasyon dahil na-te-take for granted natin sila. Isang paalala para sa ating mga walang utang-na-loob.

Ang isa pa, hindi kikita ang mga restoran at pamilihan sa SM kung walang Happy Mother's Day. Malalanta rin ang mga rosas at iba pang bulaklak dahil malayo pa ang Valentine's Day.

Nabasa ko sa isang site, Mother's Day History, na pinagsisisihan ni Anna Jarvis na ipinaglaban n'ya na magkaroon ng ganitong okasyon. Marahil, para sa kanya, nawala na ang diwa sa pagbibigay importansya sa ina. Ang nangibabaw ay ang pagbibigay ng mga regalo't bulaklak. Sa halip na maging solemn ang araw na ito, napasukan na ng komersyo at ganid.

Parang Pasko.

Sa lahat ng mga Ina: Happy Mothers' Day!!!

At ang apostrophe ay pagkatapos ng "s".