In Memoriam

Tutoring and Bonding Time

Nanaginip ako kagabi na nasa isa raw akong maliit na grupo ng mga kalalakihan.  Ang isa sa amin ay may hawak na banduria, tumutugtog ng "Show Me A Smile" ng APO, at ang isa ay may hawak na gitara, accompaniment ng banduria.  Kasama din namin si Jim Paredes.

Amateurish ang pagtugtog, masyadong mabilis, at walang feelings, 'ika nga.

Biglang tumayo at umalis si Jim, kasama ang isa pang lalaki.  Tapos, nandun na silang dalawa sa isang stage, si Jim ay may dalang banduria at ang kasama naman n'ya'y may gitara.

Tumugtog si Jim ng ilang nota ng "Show Me A Smile" at huminto.  Maganda s'yempre ang kanyang pagtugtog.  Napaka-professional.  Mabagal, at kahit na maikli lang ang kanyang tinugtog, damang-dama mo ang feelings ng kanta.

Huminto si Jim dahil nais n'yang sumunod sa kanya ang unang nag-ba-banduria.  Hindi nagmamayabang o naiinis ang taga-APO, sa halip ay parang matiyagang tinuturuan n'ya 'yung mama.

Nang hindi sumunod ang tinuturuan, tumugtog naman ang kasama ni Jim.  Napakaganda rin ng pagtugtog n'ya.

Tapos, nagising na ako.

Pinag-trip-an ko naman ang panaginip ko.  Sabi ko,  "Dear God, ano ang ibig sabihin ng panaginig kong ito?"

Biglang naalala ko:  kagabi'y tinuruan ko si Bunso sa Math, limits ang pinag-aaralan nila.

Ako ang tutor ni Bunso, sa Math, Science, English, Pilipino, Art, at halos sa lahat na ng subjects.

Madalas nag-aaway kami.  Nagbabangayan.  Makailan beses ko na s'yang napalo.  May mga pagkakataon na inihahagis ko ang kanyang libro, pero hindi naman sa kanya.  Minsan, pinupunit ko pa ang kanyang ginawa, na sabi naman n'yang ayaw na ayaw n'yang ginagawa ko 'yun.

Ilan taon na rin akong nagtuturo sa kanya, mula pa nang bigyan siya ng homework ng titser, halos sampung taon na ang nakakaraan.  Pero, mas madalas na kami'y nagkakasigawan kesa nagkakaturuan.

Kung naman hindi s'ya inaantok, madali n'yang naiintindihan ang topic, at kung magkagayon, mabilis ang aming pag-aaral.  At sa mga pagkakataong ito, nagkukuwento s'ya sa akin, tungkol sa mga nangyayari sa kanya sa school, tungkol sa mga kaibigan, at tungkol sa kanyang mga pangarap.

Naisip ko tuloy na nagiging bonding time na rin namin ang paggawa ng homework.

Tapos, naisip ko rin na malapit nang magtapos ng high school si Bunso.  Marahil, pagdating ng College, mangilan-ngilan na lang ang pagkakataong matulungan ko s'ya.

At kung hindi na s'ya magpaturo, magkakaroon pa kaya s'ya ng oras sa akin upang magkwento?

Naalala ko tuloy 'yung aking panaginip.  Matiyagang nagturo si Jim dahil gusto n'yang matuto 'yung aming kasamahan.

Dapat, ganoon din ang aking ginawa kay Bunso.  Hindi dapat naging mabilis ang pag-init ng aking ulo.  Mas nakinig pa dapat ako.  Mas naging matiyaga pa sana ako.

Parang si Jim sa aking panaginip.

Marahil, mga isa o dalawang taon na lang kaming magtuturuan.  Mabilis lumipas 'yun.  Sana, maraming oras pa na kami ay mag-"bonding".  Pero, pipilitin ko na laging masaya ang mga oras naming magkasama.

At nang sa ganoon, hindi lang sa kanta ang "Show Me A Smile".

Ngingiti kami t'wing maaalala namin ang mga panahong gumagawa kami ng homework.

Mother's Day 2012

Ito ang unang Mother's Day ko na hindi namin ilalabas ang aking biyenang babae o tatawagan ng long distance ang aking nanay. Pareho na silang pumanaw, 'yung biyenan ko noon nakaraang Agosto samantalang ang aking nanay ay itong Marso.

Ma-mi-miss ko ba ang hindi namin pagkain sa labas o ang hindi ko pagtawag? Tingin ko hindi. Kasi, minsan lang sa isang taon ko ito ginagawa, kung Mother's Day lang.

At, marahil, 'yun ang mas nakakalungkot.

Kasi, naipapakita ko lang sa kanila kung gaano sila ka-importante sa akin tuwing may okasyon, kadalasan tuwing Mother's Day lang.

Sana, nadalas-dalasan ko ang pagtawag, ang pakikipag-usap man lang sa aking mga Mommy.

Minsan, naiisip ko na kaya lang hyped-na-hyped ang Mother's Day ay para lumaki ang kita ng mga flower shop, ng mga restoran (at hindi lang McDo o Jollibee), at ng Red Ribbon. Pero, naisip ko ngayon, kaya siguro may ganitong okasyon ay para ipaalala sa atin na may mga taong mahalaga sa ating buhay.

At hindi nagtatapos ang paalala na ito sa ating mga ina. Kung minsan, na-te-taken for granted na ang mga taong mahal natin, ating asawa, mga anak, kaibigan, magulang, etsetera, etsetera.

May bahid ba ng pagsisisi at naging kulang ang pagpapakita ko ng pagmamahal sa aking mga Nanay? Mukha.

Well, wala na sila. Wala na akong magagawa.

Sisiguraduhin ko na lang na alam ng mga mahal ko sa buhay, na buhay pa ngayon, na talagang mahal ko sila.

Nang sa ganoon, hindi ako magsisi 'pag dating ng panahon.

In Memoriam

Beleyted Hapi Balentayms Dey

Natanggap ko kahapon itong text message mula sa isang kaibigan:

"Lord, and asawa ko ang ka-date ko tonite...sana ganon din sa mga kaibigan ko para patas...!"

Natawa ako sa unang pagbasa. Naisip ko tuloy ang mga kakilala kong may mga ka-Valentine's na hindi naman nila asawa.

Pero, napag-isip-isip ko: kung ang ka-date ko sa Valentine's Day ay ang aking Misis, at ang ka-date naman ng aking kaibigan ay 'yung hindi n'ya asawa, tingin ko, mas lamang ako.

Bonding (No Homework On Fridays, Part 1)

Isang announcement ng DepEd kamakailanman, at naging kontrobersiyal, ay ang pagbabawal ng pagbibigay ng homework sa mga estudyante kapag Biyernes. Ito raw ay para magkaroon ng bonding sa pagitan ng mga bata't kanilang mga magulang.

Para sa akin, laudible ang patakarang ito. Sa katunayan, noong ako'y nagtuturo ng Grade 7, ang rule ko ay "No assignment on a Friday, no exam on a Monday."

Hindi ko ito ginawa para magkaroon ng bonding ang mga bata't magulang. Sa katunayan, kung gustong may bonding sa bahay, ang paggawa ng assignments ay isang epektibong paraan.

'Yan ang aking experience. Gabi-gabi'y tinutulungan ko ang aking anak sa kanyang assignment. Wala siyang tutor dahil, una, hindi ko kayang magbayad, at, ikalawa, ayaw din ni Anak.

Sa pagtulong ko sa aking anak, marami rin akong natututunan, hindi tungkol sa kanyang mga lessons, kun'di tungkol sa kanya at sa aking sarili na rin.

Napansin kong honest s'ya; gusto n'yang ang mga sagot n'ya'y "in her own words." Kahit hindi s'ya mahusay mag-drawing, pinag-aaralan n'ya ito, at masasabi kong napakalaki na ng kanyang improvement dito. Mas may confidence s'ya sa Math, resulta marahil sa pagpasok n'ya ng ilang taon sa Kumon.

Ang sa akin naman, napansin kong kahit ganito na ako katanda, madali pa ring mag-init ang aking ulo; mabilis pa rin akong mawalan ng pasens'ya. Saka, feeling ko, makakagawa ako ng magandang textbook. Kung ang mga librong ginagamit ni Anak na may mga mali, o hindi malinaw, o halos imposibleng sagutin ang mga tanong, ay lumulusot sa isang pribadong paaralan, kaya ko ring gumawa ng ganoon. Siyempre, wala nang mali, maliwanag ang mga eksplanasyon, at kayang sagutin ng mga bata...pati na rin ng mga magulang.

Hindi nangangailangang magpunta ang pamilya sa mall upang makapag-bonding. Hindi kailangang gumastos upang maging close sa isa't isa ang pamilya. Ang kailangan lang ay ang simpleng pagsasama, pagtulungan ang isang gawaing-bahay, at siguraduhing ina-acknowledge ang presensiya ng bawa't isa.

Ang importante lamang ay ang magkaroon ng oras sa bawa't miyembro ng pamilya.

Top Ten Reasons Why Father's Day Should Be Celebrated

May nabasa ako na ang pinaka-popular na greeting card daw sa US of A ay ang sa Father's Day. Siyempre nga naman, kasi 'yun lang ang ibinibigay ng mga anak sa kanilang ama. At sa aking palagay, ang mga greeting cards na ito ay binili pa't sinulatan ng ina, at ipinalabas na lang na galing sa bulsa ng mga anak ang ipinambili, at galing sa kanilang mga puso ang isinulat.

Ngayon, kung ganu'ng sapilitan pala ang pag-celebrate ng Father's Day, bakit pa natin pinagdiriwang? 'Eto, sa tingin ko, ang sampung dahilan kung bakit:

Reason Number 10:
Kailangang kumita ang Hallmark.

Reason Number 9:
Kailangang kumita ang Globe, Smart, Sun, at iba pang network mobile operators.

Reason Number 8:
Kinaawaan ang mga tatay.

Reason Number 7:
Sa US, ito ang panahon ng bakasyon. Sino pa nga ba ang magbibigay sa kanila ng pera lalo na't wala silang allowance?

Reason Number 6:
Ngayon din ang panahon ng pagpapalit ng style ng neckties.

Reason Number 5:
Muli, sa US, walang special occasion sa buwan ng June.

Reason Number 4:
Kung wala ang mga tatay, wala rin tayo. At hindi naman pwedeng ang ating mga ina'y mag-ampon na lang.

Reason Number 3:
Lumalabas ang insecurity ng mga tatay t'wing Mother's Day.

Reason Number 2:
Ang gusto talagang ipagdiwang ng mga tao ay Grandfather's Day, kasi, mas malapit sila sa kanilang mga lolo kesa sa kanilang tatay. Ang kaso, ang mga grand papa ay inilagay sa mga retirement homes ng kanilang mga anak na lalaki, kaya hindi makapag-celebrate ang mag-lolo.

And the number 1 reason why we celebrate Father's Day:
Walang magbabayad sa kinain ng pamilya sa restoran upang ipagdiwang ang Father's Day.

Sabi nga ni Fr. Jerry Orbos, SVD, sa kanyang column sa Philippine Daily Inquirer, "A father is one who used to have money in his wallet, but now only has pictures of his loved ones."

Sa lahat ng mga ama, "Happy Father's Day"!!!!

Mother Song

Linggo ng hapon. Kay rami ko pang dapat gawin para sa aking buhay, kaso, tinatamad ako. Siguro bukas na lang. Tutal, araw naman ngayon ng pahinga.

Maggigitara muna ako at baka sakaling gumaling ako't maging habulin ng chicks.

Pero, 'wag kayong mag-alala; hindi na ako umaasa pa. Sa tanda kong ito, alam ko namang hinding-hindi na ako huhusay pa sa paggigitara.

Nasa harapan ko ngayon ang isang lumang kopya ng Jingle Songbook-Magazine. Ito 'ata ang kanilang unang labas -- Chapter 1 daw ito, at nalathala noong 1970. Pero re-issued lang s'ya, kaya hindi orihinal na luma.

Maraming kanta ng Beatles ang kasama sa magazine na ito. Meron din mula sa Sly and the Family, Spiral Staircase, The Lettermen, at kay Tom Jones, mga mangangantang dinadala dito ni Steve O'neal at pinanonood ng mga taong walang oras noon makinig dahil busy sila sa pakikibaka.

Meron ding mga kanta ng aking peyborit -- si Ate Guy. At isa rito ay ang kantang "Mother Song", na naaalala ko pa.

Ito ang kanta ng aking lola (pinsan ng nanay ng aking mommy) na nagpalaki sa akin. Lagi n'ya itong kinakanta sa akin bago s'ya matulog. Marahil, dahil maaga s'yang naulila sa ina kaya ito ang kanyang panghele.

Naalala ko rin na kinanta namin ito sa aming Music class noong nasa elementarya pa ako.

Kaya naman laking tuwa ko nang makita ko ang kanta sa magazine. Maaari ko na naman siyang awitin.

Naaaliw ako sa unang stanza, although, medyo corny:

I once had a dear old mother
Who loves me tenderly
For when I was a baby
She took good care of me.

Kaso, malungkot 'yung kanta. Namatay kasi ang kanyang nanay. Kaya, sa huli, ito ang kanyang payo:

So children obey your mother
Obey her faithfully
For if you lose your mother
You lost the best of all.

Siyempre, napaka-preachy n'ya. Sabit pa sa rhyming.

Pero, may katwiran.

Ako, maswerte pa dahil meron pa akong inang nababati ng "Happy Mother's Day". Merong iba d'yan, ang binabati na lang ay ang asawa, mga kaibiga't mga kamag-anak na nanay. Wala na ang sarili nilang ina.

Pero, sa mga meron pa, pakinggan n'yo 'yung sinsasabi ng kanta, habang buhay pa, maririnig at ma-a-appreciate pa nila ang sasabihin n'yo.

Dahil kung hahayaan n'yo ang pagkakataon, ayon sa kanta, "you lost the best of all".

Happy Mother's Day sa lahat ng ina!

Gradweyt (Ulit!) Si Bunso

Itong nakaraang Biyernes, nag-graduate ulit si Bunso. Noong nakaraang taon, nag-graduate na siya ng Grade 6 sa Maria Montessori. Inisip namin na mas maganda kung mag-Grade 7 pa s'ya; hindi naman dapat madaliin ang bata.


Sa International Christian Academy namin s'ya naipasok. Very religious ang paaralang ito. Kung baga, kung ang isang Catholic school ay madalas magdasal ng rosaryo, dito naman Fellowship ang kanilang ginagawa.


Isang award ang ibinibigay ng eskwelahan ay ang Sonshine Kid ('yun po ang ispeling), kung saan ang bata ay may mataas na grado sa conduct at walang line of 7 sa iba pa n'yang subjects. May award ang bata kung naging Sonshine Kid siya mula first quarter hanggang fourth.

Ang aking anak ay naging Sonshine Kid itong third at fourth quarters lamang; mataas ang grade n'ya sa Conduct sa ibang quarters, may line of 7 nga lang sa ibang subjects. Nanghihinayang din talaga 'yung kanyang adviser dahil napakataas ng conduct grade n'ya.

Pero, bago pa man dumating 'yung Biyernes, kahit na confident kaming gra-graduate s'ya, hindi pa rin maalis sa aming mag-asawa, at sa aking anak, na baka sumabit s'ya. Kaya nang sinabihan si Bunso na magmamartsa s'ya, laking tuwa na lang n'ya. Sinabihan din s'ya ng adviser na Sonshine Kid pa rin s'ya, nguni't hindi s'ya makakatanggap ng award sa graduation rites. Okay lang, naisip ng aking anak. Una, makakapagtapos s'ya. At ikalawa, Sonshine Kid pa rin s'ya.

Bigla kong naisip: ano nga ba ang mas importante? 'Yung makakuha s'ya ng academic honors o Sonshine Kid?

Maraming magulang ang gusto'y mataas ang grado ng kanilang mga anak. Kung ang bata'y nakakuha ng 90% sa eksam, tatanungin ng mga magulang kung bakit hindi s'ya nakakuha ng 100%.


Kaya, maaga pa lang, natututunan na ng bata ang competition. Isinasabak na agad natin sila sa rat race. Kasi, ang paniniwala natin, magiging successful ang bata 'pag successful din s'ya sa eskwelahan. Yayaman s'ya 'pag nasa top ng klase. Magiging maligaya s'ya sa buhay 'pag s'ya ang number 1, 'di lamang sa paaralan kun'di pati sa ibang larangan ng buhay.

Kasi, 'pag mataas nga ang kanyang mga grado, maaari s'yang mag-duktor, engineer, o lawyer, mga kursong magbibigay ng magandang trabaho't malaking pera.

'Pag s'ya ang nasa top, titingalain s'ya ng mga tao, igagalang s'ya, rerespetuhin.

Lalo na kung mayaman s'ya.

Hindi naman dahil ako'y nag-sa-sour graping, pero sa tanda ko na'ng ito, nalaman ko na magiging masaya ang isang tao kung susundin n'ya ang kanyang passion. Hindi 'yung ipinilit sa kanya. Hindi 'yung ginagawa n'ya ang isang bagay para lang kumita. Hindi 'yung hanap n'ya ay ang approval ng ibang tao.


Alam ko namang ang grado sa Conduct ay isang subjective perception. Walang test, assignment, o seat work na magsasabing nakakuha ka ng 80 out of 100. Hindi rin ito basta-basta napag-aaralan sa loob ng classroom. Hindi pwede ang cramming dito.

Kasi, nagsisimulang pag-aralan ang mabuting asal sa loob ng tahanan, 'pag bata ka pa lang.

At matatapos ka kung ika'y gra-'graduate' na sa mundo.

Kay Bunso, congratulations, I'm proud of you!

Micah @ 18 (Guest posting)

NOTE: May isang kaibigan ang nag-survey sa amin. Akala ko naman kung para saan, 'yun pala pagbabasehan n'ya ang mga sagot upang makabuo ng isang speech para sa kanyang inaanak. Nagandahan ako, sobra, kaya hiningi ko ang kanyang permiso upang i-post ko rito ang ginawa n'ya. Mabuti nama't pumayag s'ya. Kaya, heto...

Feb 13, 2010

Hello Micah

Happy Birthday!

For your 18th birthday, I decided to conduct an SMS survey. Since life is a journey, I wanted to draw from the wisdom of seasoned travelers, pilgrims, fellow lakwatseros and lakwatseras. I asked them, “assuming you have enough money to cover all travel expenses for a long journey, what three things must you bring ?”

About 40 people ages 17 to 70 something, gamely responded with a variety of answers ranging from cameras and maps to toothbrushes and Ziplock bags.

Once classified, the top answers correspond with 5 lessons which one can apply to both traveling and life. Allow me to share these with you, Micah.

Passports, ID papers, cameras, voice recorders, journal with a fountain pen
Lesson 1: Always remember who you are, where you came from and where you had been.

Maps, compasses, guidebooks, itineraries, phrase books, GPS, international drivers’ license
Lesson 2: Equally important, know and plan where you are going. But don’t “overplan”, leave some room for spontaneity.

Diatabs, medicines,1st aid kits, travel insurance, windbreakers, shades, comfortable, all-weather walking shoes, laptops with wi-fi, universal adaptors, good books, sudoku puzzles
Lesson 3: Be prepared for emergencies, changes, delays and lulls in your journey.

The top answer: Cellphones, cellphones with chargers, cellphones with international roaming, cellphones with updated phone books , laptops with Skype or YM, “siempre cellphone”
Lesson 4: Keep in touch, Call home . . . often. Your personal coach, cheering squad and champions are just a call away.

Prayer books, bibles, rosaries, prayer mats, holy water, Mecca locator
Lesson 5: Call Him. He is your friend, your guide, your final reward.

One last reminder: should you lose your way, do not worry or rush to get back on course. Wonderful discoveries could begin with a detour, a missed flight, getting on the wrong train. Instead, learn from the experience, forgive yourself, laugh at your mistakes, wing it and enjoy the company of fellow travelers.

And when you need some inspiration along the way, you can always get your cellphone and make an SMS survey.

Happy journeys, Micah!

Ninang Vi

Marriage License

Women's group wants expiry date on marriage

- The Philippine Star

Nabasa ko na isang party-list group, ang 1-Ako Babaeng Astig Aasenso (1-ABAA), ay nagmumungkahing lagyan ng expiry date ang marriage license, tulad ng ibang lisensya, gaya ng driver's license at pasaporte.

Sabi ng grupong ito, 'pag nagkasawaan na ang mag-asawa sa isa't isa, hayaan na lang mag-expire ang kanilang lisensya. Hindi na kailangang magpa-annul pa, na nangangailangan ng maraming oras at pera.

Lisensya o kontrata?

Makaraan ang ilang araw, nilinaw ng grupong ito na hindi lang ang lisensya ang kanilang nais lagyan ng expiry date, nguni't ang kasal mismo ang kanilang gustong markahan ng "Best before" sa mga label ng mag-asawa. Ang marriage license daw kasi ay may validity period ng 120 days.

Ang naaalala ko nga, pagkatapos ng 120 days at hindi ka nagpakasal, uulitin mo ang seminar para makakuha ka ulit ng lisensya. Pagkatapos, kontrata na ang iyong pipirmahan, padadala sa NSO, at ipiprisinta sa US Embassy 'pag kukuha ng visa.

Kaya nilinaw ito ng 1-ABAA matapos ang ilang araw.

Bakit pa magpapakasal?

Ang hindi ko lang maintindihan sa mga ito, bakit pa kailangang magpakasal kung pagkatapos ng sampung taon ay mawawalan naman ng bisa ito, at kailangang i-renew pa ng sampung taon ulit. Para talagang US visa.

Kasi, kung hindi kasal ang mag-asawa, hindi magiging lehitimo ang mga anak? At, kung magkaganun, wala silang makukuhang mana? Pa'nu kung wala na'ng bisa ang kasal? Pwede na ulit silang mag-asawa't magkaroon ng ibang pamilya. Pa'nu na ang mana?

O, kung hindi kasal, hindi pwedeng ilagay na beneficiary ang asawa kung saan man, tulad ng insurance o benefits sa opisina. Gan'un din ang tanong: Pa'nu kung wala na'ng bisa ang kasal?

O, kung hindi kasal, hindi na mapipigilan ang lalaking mambabae, o ang babaeng manlalaki, o ang lalaking manlalaki. Kaso, parang gan'un din 'yun. Pinatagal mo lang ng sampung taon, tapos, pwede na silang magkanya-kanya.

Maging hayop

Ang inaalala ko lang sa panukalang ito, parang trinatrato natin ang isa't isa na hayop. Ayaw na sa asawa? Pa-expire lang ang kontrata at pwede nang maghanap ng iba. Binubugbog ka ng asawa? Sampung taon lang ang titiisin mo't makakawala ka na rin sa kanya. Kulang sa lambing si Misis? Sabihin mo kay Kabit na patience is a virtue.

Parang 'yung ibang mungkahi na ginagawa tayong mga hayop sa halip na tao. Hindi mo ma-control ang iyong "kati"? Gumamit kayo ng condom. Nawala ka sa sarili? Ipalaglag mo ang bata. Hirap ka nang mag-alaga sa iyong ulyaning magulang? Euthanasia ang sagot d'yan.

Ibang kasagutan

Nung una kong nabasa ang balitang ito, naisip ko, "Bakit hindi?" Hindi man ako kasapi ng BAGSIK (Bagong Alyansa ng mga Ginoong Sinisigawan at Inaapi ng Kababaihan), alam ko na meron naman talagang mga tao, lalo na mga kababaihan, na agabrayado sa kanilang kasal.

Pero, naisip-isip ko, baka naman may iba pang kasagutan sa suliranin ng mag-asawa. Una sa lahat, 'di naman dapat padalos-dalos ang pagpapakasal. May kasabihan nga tayo na ang pagpapakasal ay hindi tulad ng kaning isusubo, tapos iluluwa 'pag napaso.

Ang ikalawa'y sa halip na gawing silver bullet ang kasal, na parang live happily ever after pagkatapos, isipin natin na kailangang pagtrabahuhin din ang kasal upang maging matibay ito.

Kasi, lahat naman ng gustong makamtam, lahat ng maganda sa buhay, dapat pinaghihirapan. Nang sa gan'un, mas magiging mahalaga.

Ewan ko, 'pag napasa ang panukalang ito, parang ang dali nang magpalit ng asawa. Para lang sigurong pagpapalit ng damit. At 'pag pinalitan na ako ni Misis, malamang hindi na ako makakakuha pa ng tulad n'ya.

Ayaw ko 'ata n'un!

Family Minute - What will your kids remember about their childhood?

NOTE: Subscriber ako sa isang newsletter, Family Minute, kung saan may mga maiikling mensahe, nguni't puno ng insights. Isa dito ay ang sumusunod na artikulo. Nawa'y magustuhan n'yo, at mag-subscribe na rin kayo.

What will your kids remember about their childhood?

Will they cherish the trip to the theme park, the Xbox360, PS3, or the cell phone you bought them? Or will they remember dad cooking pancakes for them, wrestling with them on the floor... and mom writing those special notes for their lunchboxes, or cheering for them at their games? Our children won't reminisce about big events and big-ticket items. Rather, their hearts will be warmed by memories of the love, caring and companionship you showed them day-to-day. Those are the things that will make a lasting impression they will carry with them into the future.

Happy Father's Day (?) - Part 2

May isa akong gustong commercial ng LBC - isang delivery service company dito sa 'Pinas, para sa mga mambabasa ko na nasa abroad. (Wala lang, gusto ko lang isipin na global ang naaabot ng aking blog.)

Isang lalaki ang kararating lang sa bahay at pumarada sa kanilang harapan (wala siguro silang garahe). Pagbabang-pagbaba niya isang messenger na naka-motorsiklo ang dumaan at nag-abot sa kanya ng mga bulaklak. Pag-alis ng messenger siya namang pagbukas ng pinto ng bahay at lumabas si Misis.

Misis: Hon! Buti naalala mo!

Mister: (Hindi maipinta ang mukha) Happy ... Anniversary?

Isang madalas gawing biruan 'yung pagkalimot ng lalaki sa birthday ng kanyang asawa o sa kanilang wedding anniversary. Kaya ako, pinili kong petsa ang Mayo uno para sa aming kasal; paano ko malilimutan eh lagi namang piyesta opisyal 'yun, walang pasok, kaya pinagkaka-hintay-hintay ko.

Bakit nga ba nagagalit ang ating mga asawa kung nalilimutan natin ang kanilang kaarawan? Sa sobrang dami nating iniisip, bakit ang paglimot sa isang araw ay pinagmumulan ng ating kagat ng lamok?

Marahil, ang ating paglimot ay nangangahulugang hindi pagbibigay importansya, 'di lamang sa kaarawan ni Misis, nguni't maging sa kanyang pagiging tao. Parang na-bale-wala natin ang tao kung hindi natin naalala ang kanyang kaarawan.

Eh, paano naman ito'ng nakaraang "Happy Father's Day"? Marami-rami rin ang hindi malaman kung kelan talaga ito gaganapin. 'Di kaya isang pahiwatig din ito kung anong importansya ang ibinibigay sa mga Tatay? 'Di tulad ng para sa mga Nanay, isang buwan bago pa man ay nakasulat na sa kalendaryo ang araw ng Mother's Day. Eh, sa aming mga Tatay, hindi masiguro kung kelan. Sa katunayan, may mga bumabati ng wala sa araw. May bumati ng Happy Father's Day noong ika-17 ng Hunyo. Sabagay, oks lang 'yun. Within the vicinity, 'ika nga.

Eniweys, ititigil ko na nga ang pagrereklamo. Sinasabi ko na hindi binibigyan ng importansya ang mga Tatay kasi walang masyadong fanfare ang pag-celebrate ng Father's Day. At sinasabi ko namang masyadong commercialized naman ang Mother's Day dahil sa sobrang ingay na ginagawa upang ipaalala ito. So, ano ba talaga gusto ko?

Hindi ko alam.

Kaya nga tatahimik na ako.

May nagsabi na noong nakaraang Father's Day ay ang Summer Solstice, o ang may pinakamahabang araw (longest day). Marahil, sabi n'ya, dahil sa talino ng Diyos, sinasabi N'ya na ang mga tatay ay may mahalagang papel upang magbigay liwanag sa kanilang pamilya.

At, kanyang dugtong, ang mga ibang araw ng taon ay Mother's Day.

Sa mga tatay, muli ko kayong binabati ng Happy Father's Day!

Happy Father's Day (?)

'Di ko alam Happy Father's Day (take note of the placing of the apostrophe) noong nakaraang Linggo. Nakapaglaba pa naman ako; akala ko makakapag-day off ako sa Father's Day. Buti na lang hindi ko schedule mamalantsa, kun'di pati 'yun nagawa ko.

Wala ring nag-text sa akin kaya 'di ko talaga alam. Siguro, wala ring bumati sa mga kaibigan ko kaya wala silang na-i-forward na text message sa akin.

Maging sa SM Bicutan, walang masyadong nakapaskil na Father's Day na pala. Hindi rin ito na-i-announce sa misa sa SM. Baka nalimutan ng pari na Father din siya.

Kaya, 'eto, nagmamaktol na naman ako. Bakit kung sa nanay ay panay ang anunsiyo nila, sa mall, radyo, maging sa simbahan. Ilang linggo pa bago dumating ang araw ng mga Nanay ay pinapaalala na sa atin na bumili ng regalo't bulaklak.

Alam ko na. Siguro kaya ganu'n na lang ang pagpapaalala sa atin ng mga komersyo dahil ang gagastos naman daw ang mga tatay. Kung sa Father's Day nga naman, alangan namang ang tatay pa rin ang gagasta. Eh, malamang-lamang naman, walang pera ang mga ina. Baka malugi pa raw ang mga establisamento sa gagastusin nilang advertisement.

Hindi naman nagkulang ang aking pamilya na batiin ako sa araw na 'yun. Pero, feeling ko kasi, parang kulang sa fanfare. Dahil kaya meron na ibang nakatokang manlibre sa amin ng araw na 'yun? Dahil hindi rin sila nabugbog sa mga paalala na malapit na ang Father's Day? Dahil ang pera nila'y nakalaang bumili ng Mangga comics? O dahil ako 'yun?

Siguro, dito mas nararapat na ang apostrophe ay pagkatapos na "s". Dahil sa mas malamang na hindi mababati ang mga tatay, at least, kung may isang bumati ng Happy Fathers' Day, hagip na kaming lahat.

Eniweys, sa lahat ng mga ama, Happy Fathers' Day!

Teen-ager na si Bunso!

B'day ngayon ni Bunso. Trese anyos na siya. Isang napakahalagang landmark sa kanyang buhay. Siyempre nga naman, matatawag na siyang teen-ager. Hindi na siya "bata".

At, siyempre, ipinagdarasal ko na 'wag naman maging simula ito ng aming sakit sa ulo, 'yung pahanon ng pagiging matigas, pagsuway, at hindi pagdinig sa aming mag-asawa. 'Yan kasi ang panahon kung saan gusto na ng anak na makawala sa poder ng mga magulang.

Ayon kay Dr. Fitzhugh Dodson, (Buti na lang at hindi ito ang ibinigay na pangalan ng aking mahal na ina. Kay hirap i-spell ito sa barista sa Starbucks.) awtor ng How to Parent at How to Father, ang panahon daw ng teen-ager ang siyang pangalawang panahon ng pagrerebelde ng anak sa magulang.

Pangalawa? Kelan ang una?

Ang sabi n'ya, 'yung una daw ay 'yung terrible two's ng bata, 'yung edad dalawa't kalahating taon.

Teka, eh, bata pa lang siya noon. Paano siya makakapag-rebelde?

Ganu'n din daw ang layunin ng "pagrerebelde" ng isang musmos at ng isang teen-ager. Parehong gustong malaman ang kinalalagyan n'ya sa mundo, ano ang mga "boundaries" nila, paano sila mabubuhay. Gustong nilang makawala sa mga magulang, nguni't mag-aalinlangan, kaya babalik at babalik pa rin. "Age of Exploration", 'ika nga, pero nangangailangan pa rin ng katiyakan na naririyan pa rin ang mga magulang sa kanilang likuran.

Tulad ng pag-aalaga sa isang bata, o sa isang sisiw, hindi dapat putulan o bawasan ang "pakpak" ng isang teen-ager. Kaya, n'ung bata pa ang aking mga anak, iniiwasan ko ang magsabi ng salitang "no". Kung madapa sila, titignan ko lang sila't ngingitian. Hindi ako mag-pa-panic na, kung minsan, 'yun pa ang nagiging dahilan kung bakit sila matatakot at iiyak. 'Pag malapit sila sa mesa, hahawakan ko ang kanto nito, para, kung tamaan man nila ang mesa, hindi sila madidisgrasya. At kung ayaw ko ang kanilang ginagawa, iiiwas ko ang kanilang pansin, nang sa gayon doon nila maibaling ang kanilang pansin at, nawa'y, iwan nila ang kanilang ginagawa.

Siguro, gayon din dapat ang trato ko sa isang teen-ager.

Kung "madapa" siya, hindi ako dali-daling lalapit upang tumulong. Tignan ko muna kung ano ang kanyang gagawin.

Kung napapalapit siya sa isang bagay na maaaring ikasakit nila, babantayan ko siya upang hindi siya madisgrasya. Maaaring masaktan siya, pero ok lang 'yun. D'un siya mabilis na matututo.

At kung may ginagawa siya na hindi ko gusto, hahanap ako ng iba upang maibaling ang kanyang pansin.

Hindi tahasang pagrerebelde ng isang teen-ager kung sumuway man siya sa kanyang magulang. Kailangang gawin n'ya ito upang matagpuan n'ya ang kanyang sarili.

At, sana, makatulong ako sa prosesong iyon, at hindi maging balakid.

Happy Birthday, anak!

Belated Happy Mother's Day

Medyo nahuli na itong pagbati ko sa mga ina na nagbabasa ng aking blog. Busy kasi ako, abalang-abala sa paglalaro ng Free Cell.

Ilang araw ko na ring pinag-iisipan kasi kung bakit nga ba may Happy Mother's Day? Siyempre, saan pa ako unang tutungo para masagot ang katanungang ito kun'di sa Wikipedia. Doon ko nalaman na ang dapat palang pagsulat ng "Happy Mother's Day" ay "Happy Mother's Day". Ano, wala kayong natutunan doon, 'no? Ako meron. Na ang apostrophe daw ay bago sa letrang "s", upang maging singular, at hindi pagkatapos. Ang iyong partikular na ina nga naman ang iyong pinaparangalan, at hindi 'yung mga ina sa buong mundo.

Siyempre, hindi naisip ni Anna Jarvis, ang nagsumikap simulan ang okasyong ito, na tayong mga Pinoy ay makikigaya sa mga Kano. Pinapadalhan natin ng "text" ang lahat ng kilala nating ina, ang ating sariling ina, ang ating biyenan (masama man sa loob natin), ang ating kapatid, ang ating anak na galit sa atin dahil masyado nating na-i-spoil ang kanilang anak, ang ating kasamahan sa simbahan, at kung sino-sino pa. Marahil, ang tanging hindi natin mabati ay 'yung si Number Two, at baka mahuli pa tayo ni Misis.

Pero, seryoso, bakit nga ba merong ganitong okasyon? Minsan lang ba sa isang taon natin napaparangalan ang ating mga ina? O, sige, dalawang beses sa isang taon, 'yung isa ay kung bertdey n'ya.

Pero, bakit hindi araw-araw? Kasi nakakasawa? Kasi magastos? Pero, hindi kailangang gumasta. Kung tumulong tayo sa pagwawalis ng bakuran, pinaparangalan na natin sila. Kung magmamano't hahalik tayo sa kanila pagdating natin sa bahay, pinaparangalan na natin sila. Kung magiging mabuti tayong tao para sa iba, pinaparangalan na natin sila. Kung magiging mabuti tayong asawa't magulang, pinaparangalan na natin sila.

Pero, marahil nga may ganitong okasyon dahil na-te-take for granted natin sila. Isang paalala para sa ating mga walang utang-na-loob.

Ang isa pa, hindi kikita ang mga restoran at pamilihan sa SM kung walang Happy Mother's Day. Malalanta rin ang mga rosas at iba pang bulaklak dahil malayo pa ang Valentine's Day.

Nabasa ko sa isang site, Mother's Day History, na pinagsisisihan ni Anna Jarvis na ipinaglaban n'ya na magkaroon ng ganitong okasyon. Marahil, para sa kanya, nawala na ang diwa sa pagbibigay importansya sa ina. Ang nangibabaw ay ang pagbibigay ng mga regalo't bulaklak. Sa halip na maging solemn ang araw na ito, napasukan na ng komersyo at ganid.

Parang Pasko.

Sa lahat ng mga Ina: Happy Mothers' Day!!!

At ang apostrophe ay pagkatapos ng "s".

Happy Graduation, Bunso!

Si Bunso naman ang nag-graduate noon ika-27 ng Marso. Sa elementarya naman siya nagtapos. Nag-aral siya sa isang Montessori school, isang paaralang nagsusumikap na maging karapat-dapat na tawaging isang Montessori school. Ang mga estudyante'y hindi binibigyan ng numeric grade, maliban na lang kung lilipat sila ng ibang paaralan. Kung kaya, walang valedictorian sa kanila, o ano mang with honors sa mga nagtapos.

Bilib ako kay Maria Montessori upang makaisip siya ng ganoong programa. Tingin ko isa siyang henyo, kahanay nina Albert Einstein, Johann Sebastian Bach, at Danilo Baltazar.

Isang daang taon na rin ang methodology na ito, pero, sa tingin ko, hindi pa masyadong na-i-implement at nauunawaan ng mga tao, lalo na dito sa 'Pinas. Marami akong nakikitang paaralang may nakalapat na "Montessori" sa kanilang pangalan, pero, sa aking palagay, 'yun ay para lang makasingil ng mas mahal; ang paraan ng pagtuturo ay tulad din ng paraan sa ibang "traditional" o non-Montessori schools. Buti na lang at doon din nagtuturo ang aking asawa kaya't napakaliit lang ng aming ibinayad na matrikula para kay Bunso.

Nagsimula ang seremonyas eksaktong alas-kuwatro ng hapon. Isa-isang pumasok ang mga magsisipagtapos, habang pinapatugtog ang Triumphal March mula sa Aïda. Mabagal ang pagpasok nila kaya't ilang beses ding paikot-ikot na pinatugtog ang martsa.

Dahil walang valedictorian, pawang mga representative lang ng iba't ibang section ang nagpahayag ng kanilang karanasan sa paaralan. Hindi ko alam ang paraan ng pagpili kung sino-sino ang mga magsasalita, ang mamumuno ng pagkanta ng Pambansang Awit, ang mamumuno sa pagdarasal, ang magpapakilala sa pangunahing mananalumpati. Actually, ang iniimbitahan ng paaralan ay hindi isang kilalang politiko, negosyante, artista, o sino pa mang nababasa natin sa dyaryo o napapanood sa TV. Isang dati ring graduate ng paaralan ang iniimbitahang magsalita sa mga magtatapos, isang magtatapos na rin sa High School naman. Kung kaya, mga apat na taon lang ang pagitan ng mga magtatapos sa magbibigay ng speech. Noong una ngang ginawa ng paaralan ito, may walong taon na ang nakakaraan, nagtataka 'yung nagsasalita kung bakit siya ang naimbitahan. Ganoon na raw ba siya katanda? Nguni't, maganda ang mga sinasabi ng mga nagdaang naimbitahan, at ngayon din. Isinasalaysay nila ang kanilang experience sa High School, at paano nila nairaos ito, sa pamamagitan ng pag-apply nila ng kanilang natutunan sa elementarya.

Kaya nga nabilib ako kay Montessori at sa paraan ng kanyang pagtuturo. Sa lahat ng mga sinabi ng mga alumni, hindi lamang naka-"raos" ang mga ito sa High School, nguni't may mga honors din silang nakuha. At hindi dahil maganda ang programa ng nilisan nilang paaralan sa Math, Science, o English, nguni't dahil sa mga bagay-bagay na natutunan nila upang mamuhay sa mundo, gaya ng pagkakaroon ng concentration, pagiging responsable, sanay pakipagsalamuha sa mga taong nakakatanda at nakakabata sa kanila. Maging ang simpleng pagngiti sa mga taong kanilang nakakasalubong ay isang bagay upang sila'y maka-"survive", at mag-excel sa isang environment na hindi nila nakasanayan.

Ang pangarap ni Montessori, na sa pamamagitan ng paraan ng kanyang pagtuturo, malalaman ng mga bata na pare-pareho lang silang lahat, at dahil sa kaalamang ito ay magkakaroon ng world peace.

Nawa, hindi mabigo ang pangarap na ito ni Montessori sa aking anak.

Congrats, anak!

Happy Graduation, Panganay!

Tanungin mo ang mag-asawa, na kung saan ang babae'y buntis for the first time, kung ano ang gusto nilang maging anak, ang isasagot nila'y "kahit ano, basta't normal". Masaya na raw sila basta't tama ang bilang ng mga daliri sa kamay at paa, walang diperensya ang bata, at buo ang lahat.

Pero, bakit ganu'n? Pagkalabas ng bata gagawin ng lahat ng magulang para hindi maging normal ang bata. Gusto nila, ang anak nila ang pinakamatalino, ang pinakamagaling. Paglaki't nag-aaral na ang bata, gusto nila valedictorian ang kanilang anak. Sasama pa ang loob ng mga magulang kung nakakuha lang ang bata ng 95 sa card, at sasabihing sa susunod dapat maging 100 na 'yan. Lalo na siguro kung makakuha lang ang bata ng 85, galit na galit na ang magulang, at 'di na nila ito palalaruin. Kung minsan, ganun ang ginagawa ng ilan, kahit na nasa kindergarten pa lang ang bata.

Bago pa man ipinanganak si Panganay, sinabi ko na sa sarili ko na hindi ko ikakabit ang aking self-worth sa ano mang hahantungan ng aking anak. Kung maging valedictorian siya, kanya 'yun, at hindi dahil sa akin. Kung bumagsak siya, hindi ko siya ikahihiya.

Siyempre, naroon pa rin ang mga pangaral at patnubay. Kung bumagsak siya sa klase dahil sa katamaran, magagalit ako. Pero, kung kahit na gaanong sipag ang ginawa niya't sumemplang pa rin siya, hahanap kami ng solusyon. At hindi ko siya pagagalitan.

Nag-graduate ang aking anak sa High School noong ika-21 ng Marso. Sa field ng paaralan nila ito ginanap. Buti na lang at maaga kaming nakarating, mga mahigit isang oras lang ang aming paghihintay. At least, nakapili kami ng mauupuan. Doon sa parteng nakukublihan ng building, kaya't 'di mainit ang aming pwesto.

Medyo nahuli ng halos 15 minuto ang umpisa ng lahat. Marami rin sigurong hindi nakarating agad. Kasi naman, may kung anong okasyon si PGMA sa Luneta at sinarado ang lahat ng daan patungo roon. Kung pupunta ka sa St. Scho, saan ka pa dadaan? Sobrang trapik. Mabuti na rin nga't maaga kaming nagtungo sa paaralan.

May misa muna bago ang talagang seremonyas, at si Msgr. Soc Villegas ang nagmisa. Isang oras din 'yun. Pagkatapos ng misa saka nag-umpisa ang graduation ceremonies.

Mga 300 din silang nagsipagtapos. Pero, ang kagandahan, hindi naman masyadong mahaba ang programa.

Karamihan sa mga mag-aaral ay nakakuha ng Loyalty Award. Sila 'yung mga nag-aral doon sa elementarya at nagtuloy ng hais skul.

Nagkaroon din ng award ang aking biyenan dahil doon siya nagtapos ng hais skul, pati ang aking asawa, at ang aking anak na rin. Tatlong henerasyon 'yun. Kumbaga, parang nagpapasalamat ang paaralan kasi malaki-laki na rin ang kinita nila sa pamilya namin.

Ang isang ikinasiya ng aking asawa ay marami sa mga kabarkada ng aking anak ang nagtapos with distinction. 'Yun ay mga mag-aaral na nakakuha ng honor sa buong apat na taon nila. At least, naging mahusay ang aking anak sa pagpili ng mga kaibigan. Ang mga magulang ng mga ito ay umakyat sa entablado upang sabitan ng medalya ang kanilang mga anak.

Biglang naisip ko: naiinggit ba ako sa mga magulang na ito dahil nakatanggap ang mga anak nila ng medalya samantalang ang anak ko'y "diploma lang"? Oo, aaminin ko na nakaramdam ako ng kaunting inggit. Nguni't, ipinaalala ko sa aking sarili na hindi isang kabiguan ng aking anak, at lalong-lalo na ng aming mag-asawa, kung hindi man siya nagkaroon ng award. Ang mahalaga'y nakapagtapos siya. At ang mas lalong mahalaga'y may natutunan siya sa paaralang iyon, mga aral na magagamit n'ya sa kanyang buhay. Hindi problema sa akin kung nalimutan na n'yang mag-balance ng equation kung natuto naman n'yang maibigang magbasa ng mga akda ni Shakespeare. Wala sa akin kung hindi na niya matandaan ang ibig sabihin ng SOHCAHTOA kung maaalala naman niya ang mga magagandang karanasan n'ya sa paaralang iyon. Ayos lang kung hindi n'ya naintindihan kung bakit negative ang sign ng isang vector na patungong kanan, kung naintindihan naman n'ya kung bakit dapat pangalagaan ang kalikasan.

Sabi ni Msgr. Villegas, hindi St. Scho ang pinakamagaling na paaralan sa Pilipinas, kun'di ang tahanan, at wala sa St. Scho ang pinakamagaling na guro, kun'di ang mga magulang. Graduate na ang anak ko sa High School, papasok na siya sa kolehiyo. Ilang taon na lang din at mag-gra-"graduate" na rin siya sa amin. Sana, sa kinahaba-haba ng panahon na nasa amin siya, tunay na naging mahusay na guro kami, 'di lamang dahil sa magaling kaming magturo, nguni't dahil mahalaga ang aming naituro.

Congrats, anak!

Hapi Erpats' Dey

Sa mga habulin at pinapantansiya,
mga guwapo at macho,
mga makisig at maginoo,
mga cute,
mga crush ng bayan:

Ito ang inyong PINUNO
na bumabati ng
Happy Fathers' Day!

Bakit nga parang natatabunan lagi ng Happy Mothers' Day ang Happy Fathers' Day? At least, dito sa Pilipinas. Kahit ano'ng gawin ng SM na pasikatin ang Fathers' Day, mas marami pa ring nakukuhang regalo't blow out ang mga ina. Siguro, nag-aalangang manghingi ang mga anak ng pera sa kanilang Tatay para bumili ng necktie o universal remote control. It's the thought that counts naman, 'di ba?

Kawawa nga naman kaming mga Tatay. Napaka-sexist naman kung ang tingin lang sa amin ay taga-bigay ng pera sa mga anak at, lalong-lalo na, sa asawa.

Kelan lang nakapanood ako ng binyagan sa Shrine na malapit sa amin. Bilang huling bahagi ng seremonyas, tinawag sa harap ang mga ama ng mga binibinyagan upang tanggapin ang kandilang sinindihan at ipasa sa kani-kanilang mga asawa, kumpare't kumare. Sinabi ng pari, 'yan daw ay dahil ang mga ama ang magbibigay ng liwanag sa kanilang mga anak.

Ayan, ha? Ang ama ang ilaw ng tahanan, at hindi ang mga ina.

Oops! Sana hindi ito mabasa ng aking asawa; baka awayin n'ya ako.

'Wag na nating pagtalunan pa kung sino ang dapat maging ilaw ng tahanan. Dapat pareho, ang ina at ang ama. 'Di pwede ang ama ay 'di makialam sa pagpapalaki ng mga bata. O solohin ng ina ang responsibilidad na 'yun. Malaki ang epekto kung isa lang ang gumagawa noon.

Saan ko ba nabasa 'yun? May epekto raw ang ama sa sexuality ng kanilang mga anak. Kung ang ama ay malayo sa kanyang pamilya, 'di lamang sa pisikal na distansya nguni't pati na rin sa emosyon, ang anak na babae'y nagiging tibo at ang anak na lalake'y nagiging bading. Kumbaga, pinipilit palitan ng anak na babae ang pagkawala ng kanyang ama, samantalang ayaw ng anak na lalaki na maging katulad n'ya ang kanyang tatay.

Marami na rin akong kilalang bading na galit na galit sa kanilang mga ama. Hindi ko alam kung naging bading sila dahil sa relasyon nila sa kanilang tatay, o ipinanganak na sila ng ganun, o may hindi magandang karanasan sila noong sila'y bata pa. Pero, parang totoo nga na naging ganu'n sila dahil sa kanilang 'di-magandang relasyon sa kanilang mga ama.

Sa aking palagay, ang araw na ito'y hindi lamang upang ipakita natin ang ating pasasalamat sa ating mga ama, kun'di, marahil, upang ipaalala din sa atin, mga tatay, na dapat ay maging karapat-dapat tayong tawaging mga ama.

Kaya sa mga humahabol at nagpapantasya, sa na-guwa-guwapuhan at nama-macho-han, sa nakyu-cute-an at nagkaka-crush sa akin, pasensya kayo 'pagka't ako'y taken na. Humagulgol man kayo d'yan, 'di ko kayo papansinin.

At sa mga umiiling habang binabasa ang huling talata, pagbigyan n'yo na ako. Tutal, araw ko ngayon.

Happy Mothers' Day

A man was complaining:

"Oh Lord, please have mercy on me, I work so hard. In the meantime, my wife stays at home. I would give anything if you would grant me one wish. Switch me into my wife, she's got it easy at home. I want to teach her a lesson of how tough a man's life is."

As God was listening, He felt sorry for this soul and granted his wish.

The next morning, the man awoke as a "new woman" at dawn. Under no control of his own, he embarks upon his day.

He makes lunch boxes, prepares breakfast, wakes up the kids for school, puts a load of clothes in the washer, takes the meat out of the freezer, and drives the kids to school. On his way back, he stops at the gas station, cashes a check, pays the electricity and phone bills, picks up some clothes from the cleaners, and quickly goes to the market.

It was 1: 00 o'clock already. He made the beds, took the clothes out of the washer and put another load in. He vacuumed the house, made some rice, went to pick up the kids from school, and had an argument with them on the way home.

As soon as he got home he prepared dinner, fed the kids, and washed the dirty dishes. He hung the damp clothes he had washed on the chairs because it was raining outside. Then he ran in and broke up the kids fighting.

He helped the kids with their homework, watched some TV while he ironed some clothes, gave the kids a bath and put them to sleep.

Of course there were some more duties, and somehow he managed to get them done. Finally at 9:00 o'clock he was so tired, he went to bed, and fell asleep.

The next morning he prays to God once again:

"Oh Lord, what was I thinking when I asked you to grant my wish! I can't take it anymore. I beg you please switch me back to myself, please, oh please."

Then he heard God's voice speaking to him, saying:

"Dear son, of course I'll switch you back into yourself. But there's one minor detail. You will have to wait 9 months because last night you got pregnant."

Medyo sexist ang post ko ngayon. At bakit hindi? Ngayon lang ako makakaganti.

Isipin mo, ang salitang "mother" ay synonymous sa mga salitang "home" at "love". Ang "father" naman ay synonymous sa mga salitang "house" at "discipline"; ang huli'y may 'di pa magandang connotation.

'Pag ang mga anak ko'y nagulat, nalungkot, o nagkaroon ng 'di magandang karanasan, ang bukang-bibig nila ay "Nanay ko!" In fairnes, binabanggit din naman ng nila ang aking pangalan, "Tatay ko...may lakad ako!"

Kanina, sa misa, habang pinagdarasal namin ang mga ina, biglang tumulo ang aking mga luha. Well, mababaw lang talaga ako. Pero, bigla kong naisip, ang mga taong ito, tulad ng aking ina't asawa, ay may mga napakahalagang ginampanan sa ating mga buhay. Sabi nga ng pari, sila ang nagturo sa ating tumayo, maglakad, at magdasal. At, sabi din doon, sila na nag-aruga sa atin ng siyam na buwan sa kanilang sinapupunan, nawa'y kupkupin din natin sila't arugain pagdating ng araw.

Sa lahat ng ina, Happy Mothers' Day!