Alimasag ang ulam namin ngayong hapunan. Kaya siguro sumakit ang batok ko; hindi dahil sa kakakain ng aligi, nguni't dahil sa taas ng presyo ng bilihin ngayon.
Pitong piraso ang aking binili kanina sa Hypermart, SM Bicutan. P 350 para sa lahat, so, lumalabas na tig-sikwenta kada isa. Kung itatapon ko ang aligi, mga labinlimang piso rin ang aking itinapon. P 25 para sa balat, sapagka't hindi ko rin naman makakain 'yun. (Sabi nga nila, kalahati tapon.) Kung kaya, sampung piso lang ang halaga ng aking nakain. Kasama na 'yan ang laman ng mga galamay, anim na mahahaba at dalawang lapad. Kung 'di ko sinimot 'yun, malamang limang piso lang ang halaga ng aking nakain. Tinipid ko ang mga sipit; ayaw ko namang ubusin lahat sa isang upuan lamang.
Ang aligi raw ng alimasag ay purong cholesterol. 'Di tulad ng taba ng baboy, na gagawin pang cholesterol kaya't may losses pa, ang aligi ay 100%, pure and unadulterated stroke. Anyway, tadtad naman ng bawang ang sukang aking sawsawan. Wala naman si Misis, kaya wala akong hahalikan ngayong gabi.
Gaya ng nasabi ko, mahal na ang bilihin ngayon. Buti sana kung unti-unti ang pagtaas. Kaso, masyadong mabilis. Gaya ng anak ko; nalingat lang ako, ngayo'y halos kasing-tangkad ko na.
Halimbawa na lang 'yung bigas. Noong isang buwan (may apat na linggo ang nakakaraan), P 25 ang isang kilo. Makaraan ng isang linggo, nagkaubusan ng bigas, as in wala ka talagang mabili. Noong isang linggo, P 35 ang bawa't kilo. Kanina, P 45 na. Sa isang linggo kaya, magkano na?
Sabi nga ng nagtatakal ng bigas, ang balita raw ay tataas ang gasolina ng isang piso bawa't linggo. At 'pag tumaas ang gasolina, tataas pa lalo ang bilihin. Ang presyo naman ng gasolinang itinataas nila ay ang nabili na nila may tatlong buwan na ang nakakaraan. Nasa $ 90 siguro bawa't barrel. Tubo na naman sila.
Kahit ang galunggong, na ginamit ni Tita Cory noon sa kanyang pangangampanya laban kay Marcos, ay mahal na rin. Hindi na siya pagkain ng mahihirap. Kung ngayon ginawa ang Snap Election, ano kaya ang gagamiting halimbawa upang ipakita kung paano lalong naghihirap ang mga Pinoy? Presyo ng beer? Kakaaunting nabibili ng perang padala ng mga asawa galing sa abroad? O dami ng mga taong naglilipatan na sa Sun Cellular?
Mahirap na ang buhay ngayon. 'Ika nga ng kaibigan ko, "People are dying to get into the cemeteries because of the high cost of living." Masuwerte pa ang ako't nakakabili pa ako ng alimasag. Anyway, credit card naman 'yun. Bayaran ko na lang ang minimum sa katapusan.
Pero, at least, may credit card ako. At may pambayad ng minimum. Paano kaya 'yung mga iba? 'Yung nakakarami? Kaya, tuloy, ang daming umaalis para kumita ng mas malaki. Tulad ni Madonna Decena.
'Di naman siguro kailangang mamigay ng pera ang gobyerno. 'Wag lang nilang ibulsa ang napakaraming perang galing din sa mga mahihirap. At 'wag namang masyadong kumita ang mga negosyante. Bawasan kasi nila ang kanilang pani-nyiks. Malas sa buhay 'yun.
At ako, magpapakatino na rin ako. 'Di na ako mag-uuwi ng lapis mula sa opisina.
Sunday, May 4, 2008
Tuesday, January 29, 2008
Salamat, Salamat
May nabasa akong komiks noong nakaraang Disyembre: Si Dennis the Menace ay naka-panjama, nakaluhod, at nagdarasal. Pinagdarasal n'ya na sana'y makauwi si Santa sa North Pole ng matiwasay.
Hindi naman siguro n'ya hiniling 'yun para sa susunod na taon ay makakarating si Santa sa bahay nila. Tingin ko, pinagdasal n'ya 'yun bilang pasasalamat. Tanging ang paghingi n'ya sa D'yos na maging ligtas ang biyahe ni Santa pauwi ang kanyang paraan upang magpasalamat sa lahat ng mga regalong natanggap n'ya noong Paskong iyon.
Kay gandang halimbawa ng pagkakaroon na tinatawag na "attitude of gratitude."
Naalala ko tuloy 'yung kwentong nabasa ko sa Wakasan noong bata pa ako (sobrang tagal na 'yun). May isang matulunging mama ang naglalakbay kung saan-saan. Sa bawa't taong matulungan n'ya, ang tanging kabayaran sa kanya ay ang kanilang pasasalamat, na kanyang isinusulat sa isang libro. Mahirap lang siya, at ang tanging yaman n'ya ay ang kanyang libro ng mga pasasalamat.
Isang araw, may isang hari ang nakakita sa kanya at gustong bilhin ang kanyang libro. Bibilhin ng hari ang libro sa katumbas na bigat nito sa ginto. Kaya, sa isang weighing scale, ang libro ay nasa isang panig samantalang pinupunan naman ng ginto ang kabilang panig. Nagtaka sila sapagka't kahit na napakarami na ng gintong nailagay, mas mabigat pa rin ang libro. Ibig sabihin lang, tunay na napakahalaga ang pasasalamat.
Ang problema kasi, karamihan sa atin ang laging iniisip ay ang "aking karapatan". 'Yun bang lahat ng natatanggap sa buhay ay isang karapatan, at hindi regalo, kaya't nalilimutan na natin ang magpasalamat.
Mea culpa! Magtatapos na ang ang unang buwan ng taon, hindi pa ako nakakapagpasalamat sa nakaraang taon. Bueno, 'yan ang gagawin ko ngayon:
1. Nagpapasalamat ako sa aking paningin, kahit na ang grado ko ay mahigit 800. Pero, nagpapasalamat din ako sapagka't ang grado ni Misis ay mahigit isang libo; akala n'ya ako'y gwapo kaya niya ako pinakasalan.
2. Nagpapasalamat ako sa aking pandinig, kaya napapakinggan ko si Dr. Harold Sala tuwing 7:30 n.u. at si Francis Kong tuwing 8:30 n.u, parehas sa 98.7 DZFE-FM. Okey lang kung humihina na ang aking pandinig. At least, nakakatulog ako ng mahimbing kahit na kumakanta ang aming kapitbahay ng "My Way".
3. Nagpapasalamat ako sa aking pamilya. 'Ika nga ni Evan Esar (hindi ko siya kilala, pero maganda ang kanyang sinabi), "Compare what you want with what you have, and you'll be unhappy; compare what you deserve with what you have, and you'll be happy." Masasabi kong maligayang-maligaya ako sa pagmamahal na ibinibigay nila sa 'kin.
4. Nagpapasalamat ako sa aking kumpanya. Hindi ako nagrereklamo sa aking sahod, hindi dahil sa ito'y malaki, kun'di dahil meron akong perang pambayad sa aking pinagkakautangan. May natutunan din ako sa isa kong kasamahan. Ang sabi niya, kung makakagawa siya ng isang proyekto kung saan makakapagtipid ang kumpanya na higit sa kanyang sweldo, masasabi n'yang hindi na lugi ang kumpanya sa kanya. Buti na lang at hindi ito naiisip ng may-ari. Kun'di, matagal na siguro akong nasesante.
5. Nagpapasalamat ako sa aking mga kaibigan. Lagi akong masaya kung nakakausap ko sila, personal man o sa pamamagitan ng email o text. Naging malaki ang impluwensiya nila sa akin.
6. Nagpapasalamat ako sa aking mga kaaway. Wala lang, para lang magmukha akong santo dito sa aking blog.
7. Nagpapasalamat ako sa aking mga magulang. Sila ang nagbigay sa aking ng pundasyon upang marating ko ang kinalalagyan ko ngayon. Kun'di sa mga palo't pingot at kurot nila, marahil ako'y isang palaboy ngayon. Sila din ang nagturo sa akin tungkol sa Diyos. Wala rin akong narinig na mura mula sa kanila. Ang pinakamabigat lang na narinig ko mula sa aking Nanay ay ang mga salitang "Anak ka ng tatay mo!" Teka, 'di ba nagkakasundo ang aking mga magulang?
8. Nagpapasalamat ako sa Diyos. Lagi kong iniisip ang mga pangyayari sa aking buhay. Paano kung naging mayaman ako? Paano kung nanatili akong maging guro at hindi pumasok sa PAL? Paano kung naging gwapo ako? Isang maliit na pagkaka-iba lang sa aking buhay at hindi ako magkakaroon ng maganda't mapagmahal na asawa't dalawang naggagandahang anak (kahit 'yung isa ay kamukha ko, maganda pa rin siya). Kaya, naniniwala ako na ang lahat ng nangyari sa akin ay ayon sa plano N'ya. Sobra-sobra na ang naibigay N'ya sa'kin, pero panay kabalastugan pa rin ang aking iginaganti. Tapos, bago ko paandarin ang kotse, magdarasal muna ako na sana'y patnubayan N'ya ang aking biyahe.
Marami pa akong dapat pasalamatan. Pero, parang sa Oscars, kailangang putulin ko ang pasasalamat at marami pang commercial na dapat ipakita.
Anyways, sa lahat-lahat, maraming salamat.
Hindi naman siguro n'ya hiniling 'yun para sa susunod na taon ay makakarating si Santa sa bahay nila. Tingin ko, pinagdasal n'ya 'yun bilang pasasalamat. Tanging ang paghingi n'ya sa D'yos na maging ligtas ang biyahe ni Santa pauwi ang kanyang paraan upang magpasalamat sa lahat ng mga regalong natanggap n'ya noong Paskong iyon.
Kay gandang halimbawa ng pagkakaroon na tinatawag na "attitude of gratitude."
Naalala ko tuloy 'yung kwentong nabasa ko sa Wakasan noong bata pa ako (sobrang tagal na 'yun). May isang matulunging mama ang naglalakbay kung saan-saan. Sa bawa't taong matulungan n'ya, ang tanging kabayaran sa kanya ay ang kanilang pasasalamat, na kanyang isinusulat sa isang libro. Mahirap lang siya, at ang tanging yaman n'ya ay ang kanyang libro ng mga pasasalamat.
Isang araw, may isang hari ang nakakita sa kanya at gustong bilhin ang kanyang libro. Bibilhin ng hari ang libro sa katumbas na bigat nito sa ginto. Kaya, sa isang weighing scale, ang libro ay nasa isang panig samantalang pinupunan naman ng ginto ang kabilang panig. Nagtaka sila sapagka't kahit na napakarami na ng gintong nailagay, mas mabigat pa rin ang libro. Ibig sabihin lang, tunay na napakahalaga ang pasasalamat.
Ang problema kasi, karamihan sa atin ang laging iniisip ay ang "aking karapatan". 'Yun bang lahat ng natatanggap sa buhay ay isang karapatan, at hindi regalo, kaya't nalilimutan na natin ang magpasalamat.
Mea culpa! Magtatapos na ang ang unang buwan ng taon, hindi pa ako nakakapagpasalamat sa nakaraang taon. Bueno, 'yan ang gagawin ko ngayon:
1. Nagpapasalamat ako sa aking paningin, kahit na ang grado ko ay mahigit 800. Pero, nagpapasalamat din ako sapagka't ang grado ni Misis ay mahigit isang libo; akala n'ya ako'y gwapo kaya niya ako pinakasalan.
2. Nagpapasalamat ako sa aking pandinig, kaya napapakinggan ko si Dr. Harold Sala tuwing 7:30 n.u. at si Francis Kong tuwing 8:30 n.u, parehas sa 98.7 DZFE-FM. Okey lang kung humihina na ang aking pandinig. At least, nakakatulog ako ng mahimbing kahit na kumakanta ang aming kapitbahay ng "My Way".
3. Nagpapasalamat ako sa aking pamilya. 'Ika nga ni Evan Esar (hindi ko siya kilala, pero maganda ang kanyang sinabi), "Compare what you want with what you have, and you'll be unhappy; compare what you deserve with what you have, and you'll be happy." Masasabi kong maligayang-maligaya ako sa pagmamahal na ibinibigay nila sa 'kin.
4. Nagpapasalamat ako sa aking kumpanya. Hindi ako nagrereklamo sa aking sahod, hindi dahil sa ito'y malaki, kun'di dahil meron akong perang pambayad sa aking pinagkakautangan. May natutunan din ako sa isa kong kasamahan. Ang sabi niya, kung makakagawa siya ng isang proyekto kung saan makakapagtipid ang kumpanya na higit sa kanyang sweldo, masasabi n'yang hindi na lugi ang kumpanya sa kanya. Buti na lang at hindi ito naiisip ng may-ari. Kun'di, matagal na siguro akong nasesante.
5. Nagpapasalamat ako sa aking mga kaibigan. Lagi akong masaya kung nakakausap ko sila, personal man o sa pamamagitan ng email o text. Naging malaki ang impluwensiya nila sa akin.
6. Nagpapasalamat ako sa aking mga kaaway. Wala lang, para lang magmukha akong santo dito sa aking blog.
7. Nagpapasalamat ako sa aking mga magulang. Sila ang nagbigay sa aking ng pundasyon upang marating ko ang kinalalagyan ko ngayon. Kun'di sa mga palo't pingot at kurot nila, marahil ako'y isang palaboy ngayon. Sila din ang nagturo sa akin tungkol sa Diyos. Wala rin akong narinig na mura mula sa kanila. Ang pinakamabigat lang na narinig ko mula sa aking Nanay ay ang mga salitang "Anak ka ng tatay mo!" Teka, 'di ba nagkakasundo ang aking mga magulang?
8. Nagpapasalamat ako sa Diyos. Lagi kong iniisip ang mga pangyayari sa aking buhay. Paano kung naging mayaman ako? Paano kung nanatili akong maging guro at hindi pumasok sa PAL? Paano kung naging gwapo ako? Isang maliit na pagkaka-iba lang sa aking buhay at hindi ako magkakaroon ng maganda't mapagmahal na asawa't dalawang naggagandahang anak (kahit 'yung isa ay kamukha ko, maganda pa rin siya). Kaya, naniniwala ako na ang lahat ng nangyari sa akin ay ayon sa plano N'ya. Sobra-sobra na ang naibigay N'ya sa'kin, pero panay kabalastugan pa rin ang aking iginaganti. Tapos, bago ko paandarin ang kotse, magdarasal muna ako na sana'y patnubayan N'ya ang aking biyahe.
Marami pa akong dapat pasalamatan. Pero, parang sa Oscars, kailangang putulin ko ang pasasalamat at marami pang commercial na dapat ipakita.
Anyways, sa lahat-lahat, maraming salamat.
Tuesday, December 25, 2007
Human Be-ing
A Philosophical joke:
Socrates, Plato, and Descartes were in a plane. The flight attendant went to them and asked if they want anything to drink.
"I'll have a ginger ale," said Socrates.
"How about you, Mr. Plato," asked the attendant. "Would you want anything?"
"A Diet Coke, please," said Plato.
She then turned to Descartes. "Would you like a drink?"
"I think not," he answered, and disappeared.
Ang lalim, 'no? Dalawang beses ko'ng pinakinggan 'yang joke na 'yan, at dalawang minutong pinag-isipan. Buti na lang, medyo familiar ako sa quotation n'ya.
Cogito ergo sum
Nabanggit ni Descartes ito upang patunayan sa sarili n'ya na siya ay totoo, na s'ya ay nag-e-exist.
Well, tulad n'yang pilosopo lamang ang mag-iisip noon. Kung nakilala ko lang s'ya, siguro naipakita, o naparamdan ko sa kanya na siya nga ay tunay. Isang right hook lang eh sapat na.
Noong bata ako, tinawag din akong pilosopo. Pero, wala naman akong ganoong ka-profound na naisip. Pagalit pa nga ang mga magulang ko kapag sinasabi nilang ako'y isang pilosopo.
Mabalik tayo sa sinabi ni Descartes. Merong mga tao na ang interpretasyon nila ay sila ay nag-iisip, at 'yang pag-iisip na 'yan ang bumubuo ng kanilang pagkatao. Kumbaga, kung sino sila ay dahil sa kanilang pag-iisip.
Paano na 'yung mga hindi nag-iisip?
Kaya, parang hindi ako sang-ayon doon. Ang sa akin, mauuna muna ang aking pagkatao, at doon magmumula ang lahat ng aking pag-iisp, pananalita, paggalaw, atb. Kumbaga, "I am, therefore, I think." Kung ako ay isang likas na masama, karamihan sa aking utak ay puro karumihan. Panay basura. Pero kung ako naman ay mabuti, mabuti rin ang aking maiisip at gagawin.
Siguro, 'yan ang mensahe ng Pasko para sa akin. Ipinanganak si Kristo upang masagip tayo sa kamatayan dahil sa kasalanan. Pero, maliban d'yan, nagpunta si Kristo sa mundo upang ipakita sa atin ang ating tunay na kaanyuhan -- na ginawa tayo kahugis ng Diyos, 'di lamang sa anyong pisikal kun'di sa essence. Dahil kawawa naman Siya kung, literally, kamukha ko Siya.
Higit din sa pagpapakita sa atin kung sino at ano talaga tayo, dahil din kay Kristo, tayo ay may pagkakataong maging anak ng Diyos. Ito, Diyos talaga, at hindi 'yung bossing sa opisina o 'yung kanyang peborit.
Sabi nga Hesus, "Be perfect as your heavenly Father is perfect." Sasabihin ba N'ya 'yun kung hindi natin magagawa?
Kaya hindi ako sang-ayon nang sinabi ni G. Levi Celerio:
At kung, 'yan man ay kasalanan,
Ay sapagka't kami ay tao lamang.
Du'n lang ako hindi bumilib sa kanya.
Dahil nakatakas ako sa aking mga inaanak ngayon, kakaunti lang ang aking nabigyan. At dahil hindi na ako bata, kakaunti lang din ang nakuha kong regalo. Pero, 'yung aginaldong ibinibigay sa akin ng Diyos, na ipinapaalala sa akin tuwing Pasko, ay hindi na ako malulungkot kahit hindi ako binigyan ni Santa Claus ng Wii.
Mula sa aking pamilya, nawa'y magkaroon kayo ng isang Maligayang Pasko at Masaganang Bagong Taon.
Socrates, Plato, and Descartes were in a plane. The flight attendant went to them and asked if they want anything to drink.
"I'll have a ginger ale," said Socrates.
"How about you, Mr. Plato," asked the attendant. "Would you want anything?"
"A Diet Coke, please," said Plato.
She then turned to Descartes. "Would you like a drink?"
"I think not," he answered, and disappeared.
Ang lalim, 'no? Dalawang beses ko'ng pinakinggan 'yang joke na 'yan, at dalawang minutong pinag-isipan. Buti na lang, medyo familiar ako sa quotation n'ya.
Cogito ergo sum
Nabanggit ni Descartes ito upang patunayan sa sarili n'ya na siya ay totoo, na s'ya ay nag-e-exist.
Well, tulad n'yang pilosopo lamang ang mag-iisip noon. Kung nakilala ko lang s'ya, siguro naipakita, o naparamdan ko sa kanya na siya nga ay tunay. Isang right hook lang eh sapat na.
Noong bata ako, tinawag din akong pilosopo. Pero, wala naman akong ganoong ka-profound na naisip. Pagalit pa nga ang mga magulang ko kapag sinasabi nilang ako'y isang pilosopo.
Mabalik tayo sa sinabi ni Descartes. Merong mga tao na ang interpretasyon nila ay sila ay nag-iisip, at 'yang pag-iisip na 'yan ang bumubuo ng kanilang pagkatao. Kumbaga, kung sino sila ay dahil sa kanilang pag-iisip.
Paano na 'yung mga hindi nag-iisip?
Kaya, parang hindi ako sang-ayon doon. Ang sa akin, mauuna muna ang aking pagkatao, at doon magmumula ang lahat ng aking pag-iisp, pananalita, paggalaw, atb. Kumbaga, "I am, therefore, I think." Kung ako ay isang likas na masama, karamihan sa aking utak ay puro karumihan. Panay basura. Pero kung ako naman ay mabuti, mabuti rin ang aking maiisip at gagawin.
Siguro, 'yan ang mensahe ng Pasko para sa akin. Ipinanganak si Kristo upang masagip tayo sa kamatayan dahil sa kasalanan. Pero, maliban d'yan, nagpunta si Kristo sa mundo upang ipakita sa atin ang ating tunay na kaanyuhan -- na ginawa tayo kahugis ng Diyos, 'di lamang sa anyong pisikal kun'di sa essence. Dahil kawawa naman Siya kung, literally, kamukha ko Siya.
Higit din sa pagpapakita sa atin kung sino at ano talaga tayo, dahil din kay Kristo, tayo ay may pagkakataong maging anak ng Diyos. Ito, Diyos talaga, at hindi 'yung bossing sa opisina o 'yung kanyang peborit.
Sabi nga Hesus, "Be perfect as your heavenly Father is perfect." Sasabihin ba N'ya 'yun kung hindi natin magagawa?
Kaya hindi ako sang-ayon nang sinabi ni G. Levi Celerio:
At kung, 'yan man ay kasalanan,
Ay sapagka't kami ay tao lamang.
Du'n lang ako hindi bumilib sa kanya.
Dahil nakatakas ako sa aking mga inaanak ngayon, kakaunti lang ang aking nabigyan. At dahil hindi na ako bata, kakaunti lang din ang nakuha kong regalo. Pero, 'yung aginaldong ibinibigay sa akin ng Diyos, na ipinapaalala sa akin tuwing Pasko, ay hindi na ako malulungkot kahit hindi ako binigyan ni Santa Claus ng Wii.
Mula sa aking pamilya, nawa'y magkaroon kayo ng isang Maligayang Pasko at Masaganang Bagong Taon.
Subscribe to:
Posts (Atom)