Ang naalaala ko, si Robert del Rosario, Pinoy, ang nag-imbento ng Minus One. 'Yun 'yung amplifier box tulad ng ginagamit ng bulag na gitarista sa Underpass sa Quiapo. Ang Minus One box ay meron lang cassette player.
N'ung una, ang mga cassette tapes ay 'yung tinatawag na minus one, na walang lead voice na kumakanta, kun'di tugtugin lang ang lamang at mga chuwa-riwa-riwa. 'Pag bili mo ng cassette tape may kasama itong maliit na booklet, na, sa aking palagay, ay nilimbag ng mga taong may edad na hindi hihigit sa dalawampu't limang taon. D'yan nakalagay ang lyrics.
Tapos, sumunod na ang multiplex. Ngayon, meron nang lead singer, na halos kaboses ng original. Halimbawa, kung si Tom Jones ang orihinal na kumanta ng isang awit, sa multiplex naman ang kumanta'y si Tom Jonas. Ang musika at ang boses ay naka-record sa magkaibang track, kung kaya, kung ilalagay mo ang balance knob sa extreme right tugtog lang ang iyong maririnig, na parang sa minus one na rin. Kung 'di mo masyadong alam ang kanta, ipihit mo ang balance medyo pagitna para marinig mo 'yung kumakanta, at makasabay ka. At kung ipihit mo ang knob sa extreme left 'yung umaawit lang ang iyong maririnig, at wala 'yung tugtog. Ang tawag naman dito'y Plus One. Kung ika'y musician, p'wede kang tumayong accompaniment.
Ang Karaoke raw ay naimbento ng isang Hapon, si Daisuke Inoue, noon pang 1970's, bago pa ito dumating sa 'Pinas. Matalino lang si del Rosario kasi siya ang nagpa-patent nito, at hindi si Inoue.
Ang Karaoke ay 'yung malalaking makina, may video monitor, may saksakan ng mga mike, may mga dumadagundong na speakers, at may maliit ng butas panghulog ng limang pisong barya.
Ang Karaoke ay sikat na sikat sa Japan, US of A, at iba't ibang sulok ng daigdig. Pero dito sa 'Pinas, iba ang bansag natin dito: Videoke. Kasi nga may video.
Hindi na rin iba sa akin ang concept ng Videoke. Nu'ng bata pa ako, may mga napapanood akong cartoons kung saan may mga kantang tinutugtog, nakasulat ang lyrics sa ibaba, at may bouncing ball upang sundan ang kanta. 'Ika nga, "Just follow the bouncing ball." Tapos, naglabas din ang Disney ng mga sing-a-long video tapes ng kanilang mga kanta. Ito nga lang, si Jiminy Cricket ang nagsasalita at sasabihin sa ating, "Just follow the bouncing Mickey."
Sa Videoke, wala na'ng bouncing. Sa halip, nag-iiba ang kulay ng mga titik upang malaman natin kung anong parte na ng awit ang ating dapat kantahin. May color coding din ito: asul para sa lalaki, pula para sa babae, at berde kung duet. Sabagay, mas maganda nga 'yung nag-iiba ang kulay. Isipin mo kung sina bouncing Mickey at bouncing Minnie ang iyong susundan. Baka pagkatapos ng iyong kanta ay tatango-tango ka na parang dri-ni-dribble ang iyong ulo, kahit na ang kakatapos mo lang kantahi'y My Way.
Tayong mga Pinoy ay mahilig talaga sa musika. Kaya, kahit hindi Pinoy ang nakaimbento ng Karaoke, para na rin sa ating galing ito. At 'di lang 'yung naglalakihang karaoke ang meron tayo. Sa bawa't tahanan, may mga sing-a-long na rin, VCD, WOW, Magic Sing, Wee Sing...este, sa anak ko pala 'yun. Palakasan pa ng power ang kanilang mga amplifier.
Ngayon, kung sana, mahusay rin ang pagkanta ng nakakarami.
Saturday, January 10, 2009
Thursday, January 1, 2009
Swerte-Swerte Lang
Isang oras na ang nakakalipas ng unang araw ng 2009. Happy New Year!!!!
Dito kami nag-Bagong Taon sa bahay ng aking biyenan sa Baclaran. Ilang taon na rin akong hindi nakapagdiwang ng bagong taon dito. Kumpara sa mga panahong nandito ako, tahimik ang pagdiriwang ngayon. Hindi, marahil, dahil umulan at nabasa lahat ng paputok ng mga tao, nguni't pati ang pagpapatugtog ng karaoke ay nananahimik na rin. Marahil, ang mga kapitbahay ay nagpunta sa MOA, The Fort, o kaya sa Makati upang makapanood ng fireworks display. Mas mura nga naman 'yun. Isipin n'yo, ang isang Sinturon ni Hudas, umaabot ng two thousand pesoses, at ilang minuto lang 'yun. At ano ang mapapala mo? Well, at least, tanggal ang lahat ng luga mo, kung hindi matanggal lahat ng daliri mo.
Sabi sa d'yaryo, 92% daw ng mga Pinoy ay hopeful sa darating na taong 2009. Sabagay, no where to go but up nga naman ang karamihan sa kanila. Pero, kung umaasa tayo sa magandang bagong taon, bakit marami sa atin ang mga sumusunod sa mga pamahiin upang pumasok ang swerte? Tulad ng pagkakaroon ng iba't ibang hugis bilog na prutas. Ilang nga ba 'yun? Ang tanda ko, tig-anim na piraso, at pitong klase. Meron akong narinig sa TV kanina, labindalawa o labintatlo raw. 'Di ko lang malaman kung piraso 'yun o klase. Kaya naman kay daming namimili ng mga prutas buhat pa kahapon. Hindi ko 'yun nagawa, kasi, kay hirap namang maghanap ng pitong klase ng prutas na kulay bilog: mansanas, orange, dalanghita, chico, bayabas.... Ayan, lima lang ang naisip ko. Pinagtatalunan pa naming mag-ama kung kasama ang kastanyas doon. At, marahil, p'wede na ring isama ang ponkan; tutal, ibang specie naman 'yun sa orange.
N'ung bata ako, marami rin akong mga ginagawa upang maging maswerte ako. Dati, binubuksan ko lahat ng bintana, kabinet, at wallet para pumasok ang swerte. Inihinto ko na 'yun na'ng nabalitaan ko 'yung isang bahay na, sa halip swerte ang pumasok, magnanakaw ang dumating. Ayun, tangay lahat ng damit nila, pati 'yung wallet. Isa pa, sa dami ng nagpapaputok noon, pagkatapos ng putukan, panay usok sa loob ng bahay namin. Hindi lang ang aming ilong ang maitim, pati na rin ang aking mga damit. Tapos, naisip ko rin, kung bukas lahat ng bintana, maaari ring makalabas ang swerte matapos itong pumasok. Paano ang gagawin ko? 'Yung isang bahagi lang ng bahay ang nakabukas, at 'yung kabila ay nakasara, para one way lang ang daloy ng swerte? Alin ang bubuksan ko? 'Yung nakaharap sa North? Sa East? Eh, kung makita ng swerte 'yung nakasarang pinto't bintana, 'di kaya siya lumabas doon sa kanyang pinasukan, na nakabukas? Kay hirap pag-isipan, kaya't minabuti ko na lang na magsara ng mga pinto't bintana.
Dati ri'y tumatalon ako upang tumangkad. At para sigurado, sa tuktok ng double deck ako tumatalon. Kaso, huminto na ako simula ng ako'y mauntog sa kisame.
Dati-rati ri'y lumalabas ako para manood ng mga paputok. Kaso, n'ung minsang nakarinig ako ng sunod-sunod na paputok, na may sequence pa siya ("1-2, 1-2-3, 1-2-3-4, Let's go!"), umayaw na ako. Baril lang ang may kakayahang gumawa noon. At dahil gusto kong malaman kung kelan ako mamamatay, upang makapagsisi, dito na lang ako sa silong ng bahay ng biyenan ko nanonood ng paputok...paputok na ipinalalabas sa TV.
Meron din namang mga taong nagsusuot ng may bilog na damit. 'Yung bilas ko, nagsabit na lang siya ng mga perang papel sa kanyang damit. 'Di lang symbolism ang ginawa n'ya; actual na pera talaga ang nakakabit. Ako, panay bilog din ang aking puting undershirt. Panay kasi ito butas.
Ewan ko, pero, naniniwala pa rin ako na tayo ang gumagawa ng ating swerte. At hindi lamang 'yung iisipin mo lahat ng iyong gusto na parang nasa iyo na (tulad ng isinasaad sa The Secret), nguni't pinagtratrabahuhan din 'yun. At mas lalo nating pinagtratrabahuhan, mas lalo tayong sinuswerte.
Nawa'y maging masagana at pinagpala ang bawa't araw ng inyong taong 2009.
Dito kami nag-Bagong Taon sa bahay ng aking biyenan sa Baclaran. Ilang taon na rin akong hindi nakapagdiwang ng bagong taon dito. Kumpara sa mga panahong nandito ako, tahimik ang pagdiriwang ngayon. Hindi, marahil, dahil umulan at nabasa lahat ng paputok ng mga tao, nguni't pati ang pagpapatugtog ng karaoke ay nananahimik na rin. Marahil, ang mga kapitbahay ay nagpunta sa MOA, The Fort, o kaya sa Makati upang makapanood ng fireworks display. Mas mura nga naman 'yun. Isipin n'yo, ang isang Sinturon ni Hudas, umaabot ng two thousand pesoses, at ilang minuto lang 'yun. At ano ang mapapala mo? Well, at least, tanggal ang lahat ng luga mo, kung hindi matanggal lahat ng daliri mo.
Sabi sa d'yaryo, 92% daw ng mga Pinoy ay hopeful sa darating na taong 2009. Sabagay, no where to go but up nga naman ang karamihan sa kanila. Pero, kung umaasa tayo sa magandang bagong taon, bakit marami sa atin ang mga sumusunod sa mga pamahiin upang pumasok ang swerte? Tulad ng pagkakaroon ng iba't ibang hugis bilog na prutas. Ilang nga ba 'yun? Ang tanda ko, tig-anim na piraso, at pitong klase. Meron akong narinig sa TV kanina, labindalawa o labintatlo raw. 'Di ko lang malaman kung piraso 'yun o klase. Kaya naman kay daming namimili ng mga prutas buhat pa kahapon. Hindi ko 'yun nagawa, kasi, kay hirap namang maghanap ng pitong klase ng prutas na kulay bilog: mansanas, orange, dalanghita, chico, bayabas.... Ayan, lima lang ang naisip ko. Pinagtatalunan pa naming mag-ama kung kasama ang kastanyas doon. At, marahil, p'wede na ring isama ang ponkan; tutal, ibang specie naman 'yun sa orange.
N'ung bata ako, marami rin akong mga ginagawa upang maging maswerte ako. Dati, binubuksan ko lahat ng bintana, kabinet, at wallet para pumasok ang swerte. Inihinto ko na 'yun na'ng nabalitaan ko 'yung isang bahay na, sa halip swerte ang pumasok, magnanakaw ang dumating. Ayun, tangay lahat ng damit nila, pati 'yung wallet. Isa pa, sa dami ng nagpapaputok noon, pagkatapos ng putukan, panay usok sa loob ng bahay namin. Hindi lang ang aming ilong ang maitim, pati na rin ang aking mga damit. Tapos, naisip ko rin, kung bukas lahat ng bintana, maaari ring makalabas ang swerte matapos itong pumasok. Paano ang gagawin ko? 'Yung isang bahagi lang ng bahay ang nakabukas, at 'yung kabila ay nakasara, para one way lang ang daloy ng swerte? Alin ang bubuksan ko? 'Yung nakaharap sa North? Sa East? Eh, kung makita ng swerte 'yung nakasarang pinto't bintana, 'di kaya siya lumabas doon sa kanyang pinasukan, na nakabukas? Kay hirap pag-isipan, kaya't minabuti ko na lang na magsara ng mga pinto't bintana.
Dati ri'y tumatalon ako upang tumangkad. At para sigurado, sa tuktok ng double deck ako tumatalon. Kaso, huminto na ako simula ng ako'y mauntog sa kisame.
Dati-rati ri'y lumalabas ako para manood ng mga paputok. Kaso, n'ung minsang nakarinig ako ng sunod-sunod na paputok, na may sequence pa siya ("1-2, 1-2-3, 1-2-3-4, Let's go!"), umayaw na ako. Baril lang ang may kakayahang gumawa noon. At dahil gusto kong malaman kung kelan ako mamamatay, upang makapagsisi, dito na lang ako sa silong ng bahay ng biyenan ko nanonood ng paputok...paputok na ipinalalabas sa TV.
Meron din namang mga taong nagsusuot ng may bilog na damit. 'Yung bilas ko, nagsabit na lang siya ng mga perang papel sa kanyang damit. 'Di lang symbolism ang ginawa n'ya; actual na pera talaga ang nakakabit. Ako, panay bilog din ang aking puting undershirt. Panay kasi ito butas.
Ewan ko, pero, naniniwala pa rin ako na tayo ang gumagawa ng ating swerte. At hindi lamang 'yung iisipin mo lahat ng iyong gusto na parang nasa iyo na (tulad ng isinasaad sa The Secret), nguni't pinagtratrabahuhan din 'yun. At mas lalo nating pinagtratrabahuhan, mas lalo tayong sinuswerte.
Nawa'y maging masagana at pinagpala ang bawa't araw ng inyong taong 2009.
Tuesday, July 1, 2008
Pinoy Sportsmanship
Panalo na naman si Manny Pacquiao! Yehey!
Tulad ng laban n'ya kay Marquez, alam ko na ang resulta habang pinapanood ko ang round 6. Palibhasa, hindi ako nag-subscribe sa Pay Per View, ayaw kong manood sa SM, at wala akong illegal na koneksyon sa Dream Network kaya sa free channel na lang ako nanood, na ipinalabas sa Kapuso Network. Inalam ko lang kung paano natalo si Diaz, kung bumagsak ba siya o inihinto ng duktor ang laban dahil sa sobrang dami ng dugong lumalabas sa kanyang kilay.
Bilib ako kay Pacquiao; mabilis at malakas sumuntok. Sabi nga nila, komportableng-komportable si Manny sa timbang n'yang 'yun.
Pero, mas bumilib ako na'ng manalo na siya. Kung ibang boksingero 'yun, na'ng mapatumba n'ya ang kanyang kalaban at sumenyas ang referee na tapos na ang boksing, magtatatalon 'yun at magwawala sa ring. Pero, iba si Manny. Ang una n'yang ginawa ay nilapitan si Diaz, kinausap, at pinilit itayo. Bago pa siya mag-celebrate sa kanyang natamong panalo, sa ikaapat na korona n'ya, at sa milyong-milyong dolyar na makukuha n'ya, ang una naisip ni Manny ay ang nakalaban n'ya, na ngayo'y nakahiga sa lona.
Siguro, ganyan talaga s'ya. Naalala ko, na'ng nakalaban n'ya si Marquez, hindi pa man sinasabi kung sino ang nanalo, lumapit na si Manny sa kampo ni Marquez. Doon, binati n'ya ang mga kasamahan ni Marquez. Inisip ko, baka pakiramdam ni Manny na talo siya kaya nag-congratulate na agad siya. Pero, mukha talagang mabait si Manny. Kumbaga, trabaho lang, walang personalan.
Tignan mo nga, may balita pang si Manny ang nag-finance kay Morales n'ung ang huli'y dumalaw dito sa 'Pinas.
Pero, tingin ko, hindi lang si Manny ang gan'un. Naalala ko, mga '80's 'yun, ang ating basketball team ay nagpunta sa Europe (Italy 'ata) at sumali sa isang tournament. Ito'y ensayo para sa Asian Basketball Conference. Sina Hector Calma, Samboy Lim, Allan Caidic, at 'yung tatlong naturalized Pinoys (kasama sina Jeff Moore, Dennis Still, at Chip Engelland) ang nasa koponan na 'yun. Wala silang naipanalo sa torneo pero sila ang naging paborito ng mga manonood. Pati na rin ang mga kalaban, gusto sila. Kasi naman, kung ang bola ay nasa panig kung saan nakaupo ang Philippine team, tuwing may dead ball, aabutan ng tuwalya ang mga kalaban upang magpunas ng pawis.
Meron din 'yung nanalo si Ronnie Alcano kay Ralf Soquet sa 2006 World Pool Championship. 'Di ba't nag-cheer pa ang mga Pinoy audience kay Soquet? Kaya nabansagan ang mga Pinoy na classiest audience.
Ganu'n din sana sa ibang larangan ng ating buhay. 'Pag talo, talo. Wala na'ng sisisihin pa. Pero 'pag panalo, 'wag nating kalimutan 'yung mga natalo. At, higit sa lahat, walang dayaan. Napaka-hollow ng panalo kung dadaanin sa daya.
At talo ka, sa mata ng Diyos.
Tulad ng laban n'ya kay Marquez, alam ko na ang resulta habang pinapanood ko ang round 6. Palibhasa, hindi ako nag-subscribe sa Pay Per View, ayaw kong manood sa SM, at wala akong illegal na koneksyon sa Dream Network kaya sa free channel na lang ako nanood, na ipinalabas sa Kapuso Network. Inalam ko lang kung paano natalo si Diaz, kung bumagsak ba siya o inihinto ng duktor ang laban dahil sa sobrang dami ng dugong lumalabas sa kanyang kilay.
Bilib ako kay Pacquiao; mabilis at malakas sumuntok. Sabi nga nila, komportableng-komportable si Manny sa timbang n'yang 'yun.
Pero, mas bumilib ako na'ng manalo na siya. Kung ibang boksingero 'yun, na'ng mapatumba n'ya ang kanyang kalaban at sumenyas ang referee na tapos na ang boksing, magtatatalon 'yun at magwawala sa ring. Pero, iba si Manny. Ang una n'yang ginawa ay nilapitan si Diaz, kinausap, at pinilit itayo. Bago pa siya mag-celebrate sa kanyang natamong panalo, sa ikaapat na korona n'ya, at sa milyong-milyong dolyar na makukuha n'ya, ang una naisip ni Manny ay ang nakalaban n'ya, na ngayo'y nakahiga sa lona.
Siguro, ganyan talaga s'ya. Naalala ko, na'ng nakalaban n'ya si Marquez, hindi pa man sinasabi kung sino ang nanalo, lumapit na si Manny sa kampo ni Marquez. Doon, binati n'ya ang mga kasamahan ni Marquez. Inisip ko, baka pakiramdam ni Manny na talo siya kaya nag-congratulate na agad siya. Pero, mukha talagang mabait si Manny. Kumbaga, trabaho lang, walang personalan.
Tignan mo nga, may balita pang si Manny ang nag-finance kay Morales n'ung ang huli'y dumalaw dito sa 'Pinas.
Pero, tingin ko, hindi lang si Manny ang gan'un. Naalala ko, mga '80's 'yun, ang ating basketball team ay nagpunta sa Europe (Italy 'ata) at sumali sa isang tournament. Ito'y ensayo para sa Asian Basketball Conference. Sina Hector Calma, Samboy Lim, Allan Caidic, at 'yung tatlong naturalized Pinoys (kasama sina Jeff Moore, Dennis Still, at Chip Engelland) ang nasa koponan na 'yun. Wala silang naipanalo sa torneo pero sila ang naging paborito ng mga manonood. Pati na rin ang mga kalaban, gusto sila. Kasi naman, kung ang bola ay nasa panig kung saan nakaupo ang Philippine team, tuwing may dead ball, aabutan ng tuwalya ang mga kalaban upang magpunas ng pawis.
Meron din 'yung nanalo si Ronnie Alcano kay Ralf Soquet sa 2006 World Pool Championship. 'Di ba't nag-cheer pa ang mga Pinoy audience kay Soquet? Kaya nabansagan ang mga Pinoy na classiest audience.
Ganu'n din sana sa ibang larangan ng ating buhay. 'Pag talo, talo. Wala na'ng sisisihin pa. Pero 'pag panalo, 'wag nating kalimutan 'yung mga natalo. At, higit sa lahat, walang dayaan. Napaka-hollow ng panalo kung dadaanin sa daya.
At talo ka, sa mata ng Diyos.
Subscribe to:
Posts (Atom)