Tita Cory (Part 2)

Ang isang pangarap ko sa buhay ay 'yung 'pag ako'y namatay, maraming mga kaibigang dadalaw sa aking burol. Lahat sila'y malungkot, nag-iiyakan, at nagsasabing, "Sayang at wala na siya."

Itinigil ko na ang pag-iisp sa pangarap na ito. Nagiging vivid na kasi. Baka, ayon sa Law of Attraction, ma-attract ko ang aking kamatayan. At, palagay ko, iilan lang ang malulungkot sa aking pag-alis.

Kanina, napanood ko ang Necrological Service para sa dating Pangulong Cory Aquino. Tulad ni Kris, napaiyak din ako. Pero, 'di tulad n'ya, hindi naman ako napahagulgol. Buti na lang at nag-iisa akong nanonood ng TV; nakakahiya naman kung marinig nila ang aking singhot.

Mas lalo kong nakilala si Tita Cory sa mga pahayag ng mga kaibigan. Higit doon, mas lalo kong nalaman, at namangha, sa mga nagawa n'ya.

Ilang ulit nabanggit ang kanyang pagiging matapang, and kanyang pagkakaroon ng integridad, ang kanyang mabuting pamamalakad noong siya ay nasa pamahalaan, ang kanyang paniniwala at pag-asa sa mga Pilipino, at ang ang kanyang malakas na pananalig sa Diyos.

Nabanggit din na dahil ibinigay n'yang ehemplo ang kanyang sarili, na dati'y isa lamang na housewife, nguni't naging presidente, ang isang kaibiga'y maniwala sa sarili at naisakatuparan ang kanyang potensyal.

Ang kanyang duktor naman ay nagsabi na nagtitiwala si Tita Cory sa mga Pilipinong duktor, at gusto n'ya na sila ang tumingin sa kanya.

Ang isang makabagdamdamin sa akin ay noong nagsalita ang kanyang security aide. Sa lahat ng mga nagsalita, siya ang may pinaka-mahinang Inggles. Nguni't, ang kanyang mensahe ang pinaka-"galing sa puso". Sinabi n'ya na binigyan ni Tita Cory ng dangal ang mga "maliliit" na taong naglilingkod sa kanya.

Marahil, hindi lang para sa security aide n'ya ginawa 'yun ni Tita Cory, kun'di para sa buong bayang Pilipino. Ipinakita n'ya sa atin ang ating dangal. Sabi nga, ayon kay Ninoy, "The Filipino people is worth dying for." Nguni't para kay Tita Cory, "The Filipino people is worth living for."

Meron ding nagsabi na dahil kay Tita Cory, naging proud siya na maging Pilipino.

At sa aking palagay, ito ang mas higit na legacy na kanyang iniwan, kesa sa demokrasyang naibalik sa atin.

Habang pinanonood ko ang service, naisip ko, paano kaya ang mangyayari kung sina FVR, Erap, o GMA na ang pumanaw. Marami rin kaya ang magsasabi kung gaano sila kabait at katapat sa kanilang posisyong pinaglingkuran? O matutulad ba sila ni Marcos na hanggang ngayo'y naka-display pa rin, naghihintay may magsabing maaari na siyang ipahinga't ilibing ng walang kahihiyan.

Paano kaya ang aking sariling libing?

Sabi nga nila, noong ipinanganak ka, ika'y umiiyak habang ang lahat ay nakangiti. Sana, sa iyong pagkamatay, ika'y nakangiti habang ang lahat ay umiiyak.

Kay raming nagpapakita ng pagmamahal at pasasalamat kay Tita Cory. Marahil, ang mas mahusay na paraan ng pasasalamat ay iyung ipagpatuloy ang mga nagawa niya: ang pagiging tapat sa tungkulin, ang pagmamahal at talagang paggawa upang makaangat sa buhay ang nakararami sa ating bansa, ang hindi pagwawalang bahala lalo na kung ang ating kalayaan ang nakataya, ang pagtitiwala sa mga Pilipino, at ang malakas na pananalig sa Diyos, 'di lamang sa salita, o sa panlabas na gawa, kun'di na rin sa kalalim-laliman ng puso.

Hindi ako ipananganak sa greatness tulad ni Tita Cory. Hindi ko maaabot ang kanyang naabot, at maging mabuting impluwensiya sa napakarami nating kababayan. Nguni't, kahit sa maliit na paraan, maisakatuparan ko sana ang dasal ni Tita Cory para sa atin, na ang Pilipino ay magkaisa, magtulungan, at umunlad.

Sa ganoon, magiging tunay ang aking pasasalamat sa kanya.

Tita Cory

Mahirap at malungkot ang mamatayan, lalo na kung ang taong iyon ay malaki ang nagawa para sa'yo. Yan ang naramdaman ko nang mamatay ang aking tatay at ang aking lola. Ang huli ang siyang nag-alaga sa 'kin, nagpalaki, at nagturo.

Ngayong araw, isang tao ang malaki rin ang nakagawa, 'di laman para sa akin, kun'di para sa bansang Pilipinas at, marahil, para sa buong mundo. At yan ay ang dating presidente, Corazon Aquino, o sa mas malambing na ngalan na "Tita Cory". Mga alas-tres ng umaga nang siya ay pumanaw, at isang bayani ang nawala na naman.

Bilib ako kay Tita Cory. Marahil, hindi n'ya naisip na mangyayari sa kanyang buhay ang mga karanasang naganap sa kanya. Isang tahimik at pribadong tao, napasok siya sa pampublikong buhay, sa pulitika, at naging presidente pa ng bansa. Siguro, nakatala na sa buhay n'ya na ganun ang kanyang tatahakin. Hindi naman n'ya plinano ang mga ito. Ito 'yung "ibinigay sa baraha" na kanya, at nilaro naman n'ya sa abot ng kanyang makakaya. At, sa palagay ko, naging mahusay ang kanyang "paglalaro".

Bakit ako nabilib sa kanya? 'Eto ang mga dahilan:

1. Siya'y nasa-background lamang habang ang kanyang asawa'y sikat-na-sikat.

Isang tahimik na maybahay ang ginampanan ni Tita Cory habang ang kanyang asawa'y inaakalang magiging susunod na pangulo ng Pilipinas. Hindi siya "sumakay" sa kasikatan ni Ninoy, at, sa halip, hinayaan ni Tita Cory na magningning ang kanyang asawa sa larangan ng pulitika. Nakilala ko lang si Tita Cory nang mamatay na si Ninoy.

2. Nangampanya siya para kay Ninoy.

Kalakasan ng kapangyarihan ni Marcos noon, nakakulong si Ninoy, nguni't hindi inintindi ni Tita Cory ang kanyang kapakanan nang nangampanya siya para sa kanyang asawa. Kay dali-daling ipahuli ni Marcos si Tita Cory at ipakulong, pero hindi ito ikinatakot ni Tita Cory.

3. Tumakbo siya sa pagkapangulo.

Kalaban ni Tita Cory si Marcos, isang bihasang pulitiko, sanay sa mga dayaan, hawak ang militar at mga taong magpro-proklama ng nanalo, hawak ang mga local officials na kayang-kayang baguhin ang resulta ng mga boto. Nguni't dahil sa tindi ng dasal, at paghimok ng isang milyong lagda, pumayag na siya'y tumakbo. Isang malaking kalokohan, pero lumaban pa rin.

Dito rin ako nabilib kay Doy Laurel upang pumayag na gamitin ang kanyang itinayong partido, at pumayag na tumakbo bilang bise-presidente, upang magbigay daan para kay Tita Cory. Kung hindi n'ya ginawa 'yun, siguradong matatalo sila, kahit hindi na mandaya si Marcos.

4. Itinatag n'ya ang pundasyon para sa mga susunod na mga pangulo.

Sabi ni Ninoy na kawawa ang susunod na pangulo pagkatapos ni Marcos. Siguradong mahihirapan iyun. Ironic, dahil ang sumunod kay Marcos ay ang kanyang asawa.

Hindi nga madali ang sundan ang dalawampung taon na rehimen ng diktatura. Anim na taon lang ang ibinigay kay Tita Cory. Anim na taon, laban sa dalawampung taon? Hindi lang 'yun, may kasama pang coup attempts na lalo lang nagpabagal upang tayo ay makaahon muli. At marami sa ating mga kababayan ang nainip. Ano ang gusto nilang gawin, maging diktador din si Tita Cory upang sa isang iglap ay mabago ang takbo ng bansa? 'Di ba, 'yun ang kanyang kinalaban? 'Di ba, 'yun ang inayawan ng ating mga kababayan?

Noong pahanon ding 'yun nakaranas tayo ng mga walong oras na brown outs araw-araw. Pero may ginawa pa rin si Tita Cory upang maiwasan ang mga 'yun.

Sa aking palagay, si Ramos ang pinakamaswerte dito. Siya ang nagtamasa sa lahat ng mga ginawa ni Tita Cory. Naging maunlad ang Pilipinas sa panahon ni Ramos. Nguni't, sa aking palagay, kun'di dahil sa mga ginawa ni Tita Cory, malamang hindi naging matagumpay ang termino ni Ramos.

5. Naging matatag siya sa kabila ng kanyang sakit.

Mas maraming hirap ang pinagdaanan ni Tita Cory, at isa na marahil dito ang malaman n'yang may taning na ang kanyang buhay. Nguni't, sa kabila noon, hindi nanghina ang kanyang pananalig sa Diyos. Marahil, 'yun ang nagbigay lakas sa kanya, 'di lamang noong nagkaroon siya ng sakit, kun'di na rin noong mga panahong nakakulong si Ninoy at, kalaunan, napatay siya, noong mga coup attempts, at noong kay raming bumabatikos kay Tita Cory, isa na rito na sinasabing wala siyang utak.

Hindi ko sinasabing perpekto si Tita Cory, o naging perpekto ang kanyang pamumuno. Marami rin namang mga nangyari na nakakalungkot, tulad ng pagkamatay ng ilang magsasaka sa Mediola, ang hindi pagbawi ng mga yamang-nakaw ng mga Marcos at ng kanyang mga alagad, ang kulang sa pagpapatupad ng Agrarian Reform lalo na sa sarili nilang hacienda. Ganun pa man, si Tita Cory ay nasa gitna ng kritikal na panahon ng ating bansa, at ginawa n'ya, sa abot ng kanyang makakaya, na walang iniisip para sa sariling kapakinabangan, upang mai-ahon ang ating bayan. At, hanggang sa huling sandali, naniniwala pa rin siya na darating ang panahon na makakabangon din ang Plipinas sa pagkalugmok nito sa kahirapan.

Sabi ni John Maxwell na ang tanging batayan ng isang lider ay kung ma-i-impluwensiyahan n'ya ang kanyang mga tagapasunod o hindi.

Naaala ko noon, isang linggo pagkatapos ng snap elections, at kadedeklara lamang ng Batasang Pambansa na si Marcos ang nanalo, nagkaroon ng isang rally si Tita Cory. Nanawagan siya na i-boycott ang mga kumpanyang tumulong kay Marcos. Bumagsak ang halaga ng mga stocks ng mga kumpanyang ito, ang isa na ay ang San Miguel Corporation. Akala ko hindi magagawa ng mga Pilipino, pero bumagsak din ang benta ng San Miguel beer.

Buti na lang, pagkaraan ng ilang araw, inumpisahan na nina Ramos at Enrile ang kanilang pagrerebelde. Kun'di, baka tuluyang nauhaw ang mga Pinoy sa beer.

Sa pagpanaw ni Tita Cory, ipinagdarasal ko na makita ang mga magagandang nagawa n'ya para sa bayan, kahit hindi n'ya ginusto na malagay siya sa pwesto. At kung ano mang pagkakamali na nagawa n'ya, nawa'y mapatawad siya ng ating kasaysayan.

Salamat, Tita Cory, sa lahat ng iyong nagawa, at sa lahat ng mga aral na iniwan mo sa aming mga Pilipino at sa buong mundo.

Wow! Wow! We Are A Sad Nation!

Kung kayo'y nasa abroad at wala kayong TFC (The Filipino Channel), malas ninyo; hindi n'yo napapanood ang isang napakasikat na noontime show ever, ang Wowowee. Kay rami n'yo ring mga aral na 'di n'yo mapupulot.

1. Wow, sexy!

Ang unang ma-mi-miss ninyo ay ang opening number ng ASF Dancers, mga naggagandaha't seksing-seksing mga babae. Naka-two piece sila, at may mga banderitas sa kanilang kasuotan. Seksi rin ang kanilang pagsasayaw, at ang mga nakakabit na burloloy ay nagwawagayway habang sila'y nangingnig na tila may sakit na epilepsy. Feeling ko para 'yung pagsasayaw ng mga babae sa bar bago tuluyang hubarin ang kanilang suot.

May mga nag-i-split din. Sabi nga ng isang nakapanood, ang huhusay naman nila. Sabi ko, kasama talaga 'yan sa talent nila. Marahil, isa yan sa pinag-aralan nila sa kanilang trabaho bago sila naging ASF Dancer.

Naalala ko tuloy 'yung kantang Help nina Lennon at McCartney, pero babae ang kumanta, at mabagal ang estilo ng pagkanta. Ang tawag namin sa kantang 'yun ay "Kablag". Kasi, 'pag isinayaw 'yun ng sexy dancer, pag-split n'ya, isang malakas na dabog ang iyong maririnig: "Help (Kablag!) me if you can I'm feeling dooooown."

Minsan nang na-suspend ang palabas na ito dahil daw sa kalaswaan. May nangyari kasi na nahubaran 'yung isa nilang dancer kaya lumitaw 'yung nips. Wala na ngang nahuhubaran ngayon pero para sa akin malaswa pa rin ang nakakahumaling na sayaw ng ASF Dancers. Ewan ko kung bakit sila nakakalusot; baka Eat, Bulaga ang pinanonood ng mga taga-MTCRB.

2. Wow, ang swerte!

Ang ikalawa nama'y hindi ninyo matututunan na kailangan ng swerte upang umunlad ang buhay ng isang tao. Isang tamang hula lang, maka-jackpot lang, aasenso na ang isang contestant. Hindi mo kailangang maghanap-buhay, magbanat ng buto, magtrabaho. Basta, pag-swerte ka, solb lahat ng problema mo.

Siyempre, sa dami-dami ng mga nais sumali, maliit din naman ang iyong tsansa para maging kalahok. Pero, kung makasali ka naman, hindi mo pa rin nasisiguro na mag-uuwi ka ng maraming pera. 'Pag minalas-malas ka, baka isang ulo ng bawang o dalawang itlog lang ang mauwi mo. Okey lang din, basta't may tsansa kang manalo ng limampung libong piso.

Kung 'di mo napanalunan, malas mo lang talaga.

3. Wow, pasok ako!

Ang ikatlo nama'y hindi mo malalaman na hindi mo kailangang magbenta ng katawan upang magpaka-pUt@. Basta't marunong ka lang sumunod sa lahat ng ipapagawa sa'yo, kahit na ika'y magmumukhang tanga, gagawin mo, kumita lang ng pera. Dapat mahusay kang gumiling, na parang stripteaser ang dating, o kaya'y magkandalito sa "Hep, Hep, Hooray!", ayos lang. Malay mo suwertehin ka ngayon.

4. Wow, kay bait ko dahil ako'y galante!

Alam ko na ang pangunahing objective ng isang variety show ay magbigay saya. Nguni't ang pangunahing bentahan ng palabas na ito ay ang magbigay ng pag-asa sa mga manonood upang sila'y guminhawa. Kaya, hindi lang sila nakakapagbigay ng aliw, nakakatulong pa sila sa nakakarami.

Balita ko isang milyong piso ang kinikita ng host kada araw mula sa palabas na ito. Naisip ko, kung talagang gusto niyang tumulong, bakit hindi na lang n'ya ipamigay ang kanyang kinikita? Magkano lang ba ang napapalanunan ng mga kalahok, wala pa sigurong isang daang libong piso bawa't palabas, at ang perang iyon ay nanggagaling pa sa mga sponsors.

Mahaba-haba rin ang palabas na ito. Mga ala-una ng hapon siya nagsisimula, at pagdating ng alas-tres ay palabas pa rin siya. Hindi pa ako nakakapanood ng buong palabas; napapanood ko lang ito habang kumakain sa karinderyang aking pinupuntahan. Minamadali ko nga ang aking pagkain upang makaalis na sa lugar na 'yun.

Kay rami ring taga-hanga ang palabas na ito. Sa katunayan, kahit na halos isang daan ang namatay at may tatlong daan ang nadisgrasya noong mag-selebra sila ng kanilang unang anibersaryo sa ULTRA, sige pa rin ang pagdagsa ng tao upang makapasok sa palabas na ito. Ang pag-asang makapag-uwi ng malaking pera ang nag-uudyok sa kanila upang makipagsiksikan, at suungin ang ano mang sakuna na maaari nilang abutan.

Nanalo na rin ng ilang awards ito. Siguro, ang tinitignan ng mga award-giving bodies na ito ay kung gaano kasikat ang palabas, at kung gaano karaming ipinapasok na pera para sa mga producers.

Sayang nga lang at pasukan na ng mga bata. Hindi na nila makukuha ang mga values na ibinibigay ng palabas na ito.