Breaking Bone-head

Kung may balak kayong manood ng "Breaking Dawn Part Two", ipinapayo ko na, sa ikabubuti ng inyong kaluluwa, mas mainam pang ipunin n'yo na lang ang inyong ipampapanood, at manood na lang kayo ng pelikulang Pilipino sa darating na MMFF, kahit na ang bida ay si Lito Lapid.

Hindi ko sinasabing napakapangit ang huling installment ng "Twilight Saga", ang sinasabi ko lang  ay wala nang papangit pa rito.

At least, sa mga pelikula ni Dolphy, kung saan may mga eksenang nananaginip siya, alam mong ang iyong pinapanood ay hindi totoo, at maya-maya lang ay magigising na siya.

Pero sa "Breaking Dawn", masyado ka nang na-involve sa mga eksena, nalungkot ka na't may mga bida nang namatay, nagsaya ka na't pinugutan na ang mga kontrabida, tapos malalaman mong lahat pala'y isang vision lamang.

'Di ko lang alam kung ang mga Pilipino'y sobrang mabait.  Kasi, sa halip na magmura, tumawa lang ang audience nang matutunan nilang naloko na sila.

O, baka naman ang akala lang ng lahat, ang pinapanood nila'y isang comedy.

Pero ang natawa lang sa aming pamilya ay si Panganay.

Hindi n'ya kasi ito napanood.

A Lesson From Mom

May carinderia kami sa Zurbaran Market noong bata pa ko, ilang dekada na ang nakakaraan.  Kay sasarap ng mga niluluto ng aking Mommy, parang para sa pamilya n'ya ang kanyang niluluto, at hindi basta para sa mga customer.

Ang isa sa mga paborito kong putahe ay 'yung Pork Adobo with Egg, lalo na kung halos lunurin na ng sauce ang aking kanin.  Mura lang ang benta namin noon, dalawampiso para sa baboy at singkuwenta sentimos para sa itlog.  Yep, pwedeng, umorder ng magkahiwalay. Pero, kahit itlog lang ang iyong hingin, pwedeng-pwede pa ring lunurin ang 'yong kanin ng sauce,  meron pang kasamang libreng mainit na sabaw.

Sa paligid ng aming tindahan ay may mga batang nagtitinda ng tiket ng sweepstakes.  Hindi pa uso ang lotto noon, at wala pang nakatayong off-fronton ang karera at jai-alai.  Kaya't ang mga taong nais yumamang bigla ay bumibili ng mga tiket.

Magkakapatid ang mga batang ito, tatlo sila, edad mga anim hanggang sampung taon.  Sa amin sila nanananghalian, kadalasa'y kasama ang kanilang ina. Tuwing ala-una na ng hapon sila kumakain, 'pag madalang nang dumating ang customer.  Kaya madalas ay kasabay namin silang mananghalian.

Ang madalas nilang kaini'y 'yung itlog ng adobo, isang kanin (na nagkakahalaga ng beinte-singko sentimos) na binudburan ng sauce at libreng sabaw.  Wala pa ngang piso'y makakapag-pananghalian na sila.

Minsan, nakasabay naming kumain  'yung magkakapatid, hindi kasama ang nanay.  'Yun pa rin ang order ng tatlo: tig-isang itlog at kanin.  Bigla, sinabi ng aking Nanay sa aming serbidora, "Akin na nga 'yang kapirasong baboy."  Isinalin ang baboy sa isang platito at inabot kay Mommy.  Akala ko kakainin n'ya, pero, sa halip ay inihain n'ya sa mga bata.

Ewan kung naulit pa ito, baka hindi na.  Siguro, sobra siyang naawa sa mga bata, lalo na't wala ang kanilang ina.  Pero, sa isang pagkakataon, nakita ko mismo ang isang gawang Kristiyano.  Walang fanfare.  Hindi nga nakaimik ang mga bata sa ginawa ni Mommy. 

Hindi rin naman ginawa ni Mommy ito para maka-score siya ng points sa taas.  Basta, bigla na lang, naisip n'yang mamigay.  'Ni hindi s'ya humingi ng bayad, kahit isang tiket man lang ng sweepstakes.

Matagal nang nangyari ito.  Hindi man siya naka-score ng malaking points sa itaas, pero nakapagtanim naman siya ng isang magandang halimbawa para sa kanyang anak.

'Di sana malanta.

Mother's Day 2012

Ito ang unang Mother's Day ko na hindi namin ilalabas ang aking biyenang babae o tatawagan ng long distance ang aking nanay. Pareho na silang pumanaw, 'yung biyenan ko noon nakaraang Agosto samantalang ang aking nanay ay itong Marso.

Ma-mi-miss ko ba ang hindi namin pagkain sa labas o ang hindi ko pagtawag? Tingin ko hindi. Kasi, minsan lang sa isang taon ko ito ginagawa, kung Mother's Day lang.

At, marahil, 'yun ang mas nakakalungkot.

Kasi, naipapakita ko lang sa kanila kung gaano sila ka-importante sa akin tuwing may okasyon, kadalasan tuwing Mother's Day lang.

Sana, nadalas-dalasan ko ang pagtawag, ang pakikipag-usap man lang sa aking mga Mommy.

Minsan, naiisip ko na kaya lang hyped-na-hyped ang Mother's Day ay para lumaki ang kita ng mga flower shop, ng mga restoran (at hindi lang McDo o Jollibee), at ng Red Ribbon. Pero, naisip ko ngayon, kaya siguro may ganitong okasyon ay para ipaalala sa atin na may mga taong mahalaga sa ating buhay.

At hindi nagtatapos ang paalala na ito sa ating mga ina. Kung minsan, na-te-taken for granted na ang mga taong mahal natin, ating asawa, mga anak, kaibigan, magulang, etsetera, etsetera.

May bahid ba ng pagsisisi at naging kulang ang pagpapakita ko ng pagmamahal sa aking mga Nanay? Mukha.

Well, wala na sila. Wala na akong magagawa.

Sisiguraduhin ko na lang na alam ng mga mahal ko sa buhay, na buhay pa ngayon, na talagang mahal ko sila.

Nang sa ganoon, hindi ako magsisi 'pag dating ng panahon.