The "More Humble" Purchase (New Year's Resolution - Part 3)

Hinahanap ko sa Facebook 'yung isang post ng kaibigan, na sinasabi n'ya ang tatlong criteria bago n'ya bilhin ang isang bagay.  Hindi ko na makita ang isinulat n'ya, pero ito ang naaalala ko:

1.  Kailangan ko ba ito?

2.  Afford ko ba ito?

3.  Gusto ba ng Diyos na bilhin ko ito?

Madalas ay "oo" ang sagot natin sa dalawang unang tanong.

"Oo, kailangan ko 'yung bagong iPhone 5.   Mahina na kasi ang baterya ng aking Samsung Galaxy Note."

"Oo, kailangan kong bumili ng Fortuner.  Tumataas na ang pagbaha sa mga dinadaanan ko."

"Oo, kailangan ko 'yung mas malaking TV.  'Yung HD.  Para mas magandang manood ng Got To Believe."

At ngayong uso na ang Buy Now, Pay Three Months Later, at meron pang 0% interest for twelve months, mai-isip nating kayang-kaya natin ang mga nais nating bilhin.

'Yung ikatlong tanong ang mahirap sagutin.

Paano nga ba natin malalaman kung nais ng Diyos mapasa-atin ang isang bagay?

Meron ba tayong maririnig na boses na nagsasabing, "Bilhin mo yan! Bilhin mo yan!"?

Lagi naman nating naririnig 'yung boses na 'yan.  Hindi nga lang galing sa Diyos.

Siguro.

Nabasa ko ang "listahan" ng New Year's Resolution ni Pope Francis.  Marahil, sa halip na hintayin ko ang bulong ng Diyos, susundin ko na lang ang winika ng Papa: Kung may bibilhin ako, pipiliin ko ang "more humble" purchase.

Kaya kung ang pinagpipilian ko ay iPhone o Samsung, bibilhin ko 'yung MyPhone.  May TV pa.

Kung iniisip kong bumili ng Fortuner o Tucson ("too-son" daw ang pronounciation), bibili ako ng Lancer, second hand, 1992 model.  May Wheeler's naman, kaya hindi problema ang pagtirik.

At kung pino-problema kung saan ako kakain, sa Vikings o sa Marriott, kakain ako sa bahay.  Mas masarap pa.

Sa simpleng criteria (criterium?) lang na 'yan, malalaman ko na kung bibilhin o pagkakagastusan ang isang bagay o hindi.

At hindi ako malalayo sa kasagutan sa ikatlong tanong.

New Year's Resolution 2014 (Part 2)

Asar na asar si Senyorita Roces, guro ng Spanish 1, sa kanyang estudyanteng si Pedro.  Paano naman, panay ang daldal ni Pedro sa kanyang katabi, hindi nakikinig sa mga lessons.

Minsan, tinawag ng titser ang binata.

"Pedro!"

"Si, Senyora?"

Nagpanting ang tenga ng guro.  Ilang beses ba  n'yang uulit-ulitin na ang dapat na tawag sa kanya ay "senyorita" at hindi "senyora"?  Hindi na nakapagpigil kaya't nasigawan n'ya si Pedro.

"Tonto!"

Walang kakurap-kurap na sumagot si Pedro.

"Tonto.  Tontas, tonta, tontamos, tontais, tontan!"

------

May tatlumpung taon na rin n'ung huli akong nag-aral ng Espanyol.  Hindi pa na-re-repeal ang Spanish Law, kaya't required naming kunin 'yun.

Sayang din naman, kasi, noong huling semester ko na, hindi ko na kailangang mag-translate sa aking utak kapag nagbabasa sa Spanish.

Kelan lang, napanood ko sa TV na upang makaiwas sa dementia, kailangan ng utak ang mag-exercise.  At ang isang mahusay na paraan ay ang matutuo ng bagong wika.

Okay, okay, hindi naman talagang bago sa akin ang Kastila.

Una'y dalawang taon ko itong napag-aralan, kahit na matagal na.

Ikalawa nama'y marahil mahigit sa limampung porsiyento ng mga salita sa Pilipino ay galing sa Espanyol.

At anong kalokohan naman itong mag-aaral ng bagong wika?  Eh, Inggles nga lang palpak na ako.

Pero, ayaw kong tumanda -- este, mas tumanda -- ng ulyanin.

Makakalimutin na nga ako.  Madalas, hindi ko maaalala kung nakapagdasal na kami bago kumain.  Nalilimutan ko na ang pangalan ng mga kaibigan, kamag-anak, at kakilala.

Pero, ang mga kaaway, hinding-hindi ko malilimutan.

Nalalayo ako.

Hindi ko tatawaging New Year's Resolution, nguni't isang objective ito:  pag-aaralan kong muli ang wikang Kastila,  hindi naman upang makapagsalita, kun'di upang makapagbasa.

Upang mabasa't maintindihan ang mga paborito kong Latin songs.

Upang mabasa ko ang mga tula sa MRT.

At, ang ultimate, upang mabasa ko ang Noli at Fili sa orihinal na Kastila.

'Pag hindi pa naman na-stretch at na-exercise ang utak ko,  yo no se lo que se!

Malas

Dapat, mag-ingat ang mga tao ngayon,  ang pinakamalas na araw sa ating henerasyon. Mauulit lang ito sa susunod na sandaang taon.

Samahan mo pa ng oras ngayon,  limang beses na kamalasan 'yan.

Buti na lang at hindi pumatak sa Biyernes, kun'di'y hindi na ako babangon sa higaan.

Bakit nga ba malas ang numerong trese?  Kasi, si Kristo at ang Kanyang apostoles ay may bilang na trese?  At malas din ang Biyernes dahil 'yun ang araw ng Kanyang kamatayan?

At kaya ba malas ang magpa-Kodak ng tatlo, na mapapahamak daw ang nasa gitna, ay dahil si Kristo ay ipinako sa krus sa gitna ng dalawang kriminal?

Kung ganoon, maswerte ang nasa kanan (nasa kaliwa, kung titignan mo sa camera, cellphone, o tablet).  At least, mapupunta 'yun sa paraiso.

Patay nga lang din s'ya.

Hindi man ako nag-pu-feng shui, naniniwala pa rin ako sa mga "malas" at "swerte".  Meron talagang mga pagkakataong may mga pahirap na dumarating sa ating buhay, kahit wala tayong kasalanan.  Ang sinasabi ko na lang, "Ganoon, eh.  Malas ko lang."

Pero, ang paniniwala ko, hinahayaan ng D'yos na mangyari sa akin ito dahil meron S'yang plano.

Hindi ito isang wishful thinking o blind faith
.  Kasi, pagkatapos ng ilang taon, kung babalikan ko ang nangyaring kamalasan sa akin, parang mas bumuti pa ang buhay ko dahil sa mga pangyayaring iyon.
'Ika nga ni Babbie Mason:

"God is too wise to be mistaken.
God is too good to be unkind.
So when you don't understand,
When you don't see His plan,
When you can't trace His hand,
Trust His Heart.
"
Ganoon din ang sinabi ng aking Lolo Kiko:

"Datapuwa't sino ang tatakok kaya
sa mahal Mong lihim, Diyos na dakila?
Walang nangyayari sa balat ng lupa,
'Di may kagalingang Iyong ninanasa."

Abutan man ako ng malas, o abutan man ng s'werte ngayong araw na ito, basta ang alam ko'y kasama ko ang Diyos.