Pinoy Sportsmanship

Panalo na naman si Manny Pacquiao! Yehey!

Tulad ng laban n'ya kay Marquez, alam ko na ang resulta habang pinapanood ko ang round 6. Palibhasa, hindi ako nag-subscribe sa Pay Per View, ayaw kong manood sa SM, at wala akong illegal na koneksyon sa Dream Network kaya sa free channel na lang ako nanood, na ipinalabas sa Kapuso Network. Inalam ko lang kung paano natalo si Diaz, kung bumagsak ba siya o inihinto ng duktor ang laban dahil sa sobrang dami ng dugong lumalabas sa kanyang kilay.

Bilib ako kay Pacquiao; mabilis at malakas sumuntok. Sabi nga nila, komportableng-komportable si Manny sa timbang n'yang 'yun.

Pero, mas bumilib ako na'ng manalo na siya. Kung ibang boksingero 'yun, na'ng mapatumba n'ya ang kanyang kalaban at sumenyas ang referee na tapos na ang boksing, magtatatalon 'yun at magwawala sa ring. Pero, iba si Manny. Ang una n'yang ginawa ay nilapitan si Diaz, kinausap, at pinilit itayo. Bago pa siya mag-celebrate sa kanyang natamong panalo, sa ikaapat na korona n'ya, at sa milyong-milyong dolyar na makukuha n'ya, ang una naisip ni Manny ay ang nakalaban n'ya, na ngayo'y nakahiga sa lona.

Siguro, ganyan talaga s'ya. Naalala ko, na'ng nakalaban n'ya si Marquez, hindi pa man sinasabi kung sino ang nanalo, lumapit na si Manny sa kampo ni Marquez. Doon, binati n'ya ang mga kasamahan ni Marquez. Inisip ko, baka pakiramdam ni Manny na talo siya kaya nag-congratulate na agad siya. Pero, mukha talagang mabait si Manny. Kumbaga, trabaho lang, walang personalan.

Tignan mo nga, may balita pang si Manny ang nag-finance kay Morales n'ung ang huli'y dumalaw dito sa 'Pinas.

Pero, tingin ko, hindi lang si Manny ang gan'un. Naalala ko, mga '80's 'yun, ang ating basketball team ay nagpunta sa Europe (Italy 'ata) at sumali sa isang tournament. Ito'y ensayo para sa Asian Basketball Conference. Sina Hector Calma, Samboy Lim, Allan Caidic, at 'yung tatlong naturalized Pinoys (kasama sina Jeff Moore, Dennis Still, at Chip Engelland) ang nasa koponan na 'yun. Wala silang naipanalo sa torneo pero sila ang naging paborito ng mga manonood. Pati na rin ang mga kalaban, gusto sila. Kasi naman, kung ang bola ay nasa panig kung saan nakaupo ang Philippine team, tuwing may dead ball, aabutan ng tuwalya ang mga kalaban upang magpunas ng pawis.

Meron din 'yung nanalo si Ronnie Alcano kay Ralf Soquet sa 2006 World Pool Championship. 'Di ba't nag-cheer pa ang mga Pinoy audience kay Soquet? Kaya nabansagan ang mga Pinoy na classiest audience.

Ganu'n din sana sa ibang larangan ng ating buhay. 'Pag talo, talo. Wala na'ng sisisihin pa. Pero 'pag panalo, 'wag nating kalimutan 'yung mga natalo. At, higit sa lahat, walang dayaan. Napaka-hollow ng panalo kung dadaanin sa daya.

At talo ka, sa mata ng Diyos.

What's Happening To Our Country?

Nanood kami kagabi ng "Get Smart". Maluwag sa Premiere, at dahil pareho naman ang bayad ng taas at baba, doon kami naupo.

Sa last full show kami nanood. So, nang ipinakita na si Dolphy, nagsimula na kaming tumayo; kakantahin na ang "Lupang Hinirang" (NOTE: Hindi po siya "Bayang Magiliw".) Ang lahat ay tumayo upang magbigay pugay sa Pambansang Awit.

Sa aming harapan, may isang lalaki ang nakikipag-usap sa kanyang cell phone. Kalagitnaan na ng Awit, tuloy pa rin ang kanyang paggamit ng cell phone. 'Saktong nasa likod n'ya si Misis. Hindi 'ata nakatiis, kinalabit ni Misis 'yung mama, tapos itinuro ang screen. So, napilitang ihinto n'ung mama 'yung kanyang pakikipag-usap.

Na'ng ipinalabas na ang unang pakita, lumabas 'yung mama upang ipagpatuloy ang kanyang pakikipag-usap. Pero, bago s'ya umalis, nilingon muna n'ya si Misis. 'Ika ng aking panganay, "Ang sama ng tingin kay Nanay!"

Bakit nga ganun? Ang mga tao'y tumatayo kapag pinatugtog na ang Pambansang Awit. Pero, ilan ang kumakanta? Ilan ang naglalagay ng kanilang kanang kamay sa ibabaw ng kanilang mga puso? Ilan ang makakakanta ng Awit ng hindi nabubulol o hindi nagkakamali?

Ilan ang tunay na nagbibigay respeto sa ating Pambansang Awit?

Nakakalungkot. Maraming maingay sa Pilipinas, na nagsasabing wala nang pag-asa ang bansa, na lahat ay nagkakanya-kanya, na ang mga Pilipino ang may pinakamasamang ugali sa buong mundo. Kaso, ang mga ito ang hindi nagbibigay respeto sa ating bansa. Ang mga ito ang nabu-bwisit kung bakit isinisingit ang Pambansang Awit bago ipalabas ang last full show.

'Ika nga ni Kristo, paano ka mapagkakatiwalaan sa mga malalaking bagay kung hindi ka mapagkatiwalaan sa mga maliliit? Kung hindi mo ma-respeto ang Pambansang Awit, na hindi lalagpas ng limang minutong patugtugin, paano mo marerespeto ang bansang sumasagisag dito?

At kung hindi mo marerespeto ang bansang Pilipinas, bakit ka pa nandito?

Hapi Erpats' Dey

Sa mga habulin at pinapantansiya,
mga guwapo at macho,
mga makisig at maginoo,
mga cute,
mga crush ng bayan:

Ito ang inyong PINUNO
na bumabati ng
Happy Fathers' Day!

Bakit nga parang natatabunan lagi ng Happy Mothers' Day ang Happy Fathers' Day? At least, dito sa Pilipinas. Kahit ano'ng gawin ng SM na pasikatin ang Fathers' Day, mas marami pa ring nakukuhang regalo't blow out ang mga ina. Siguro, nag-aalangang manghingi ang mga anak ng pera sa kanilang Tatay para bumili ng necktie o universal remote control. It's the thought that counts naman, 'di ba?

Kawawa nga naman kaming mga Tatay. Napaka-sexist naman kung ang tingin lang sa amin ay taga-bigay ng pera sa mga anak at, lalong-lalo na, sa asawa.

Kelan lang nakapanood ako ng binyagan sa Shrine na malapit sa amin. Bilang huling bahagi ng seremonyas, tinawag sa harap ang mga ama ng mga binibinyagan upang tanggapin ang kandilang sinindihan at ipasa sa kani-kanilang mga asawa, kumpare't kumare. Sinabi ng pari, 'yan daw ay dahil ang mga ama ang magbibigay ng liwanag sa kanilang mga anak.

Ayan, ha? Ang ama ang ilaw ng tahanan, at hindi ang mga ina.

Oops! Sana hindi ito mabasa ng aking asawa; baka awayin n'ya ako.

'Wag na nating pagtalunan pa kung sino ang dapat maging ilaw ng tahanan. Dapat pareho, ang ina at ang ama. 'Di pwede ang ama ay 'di makialam sa pagpapalaki ng mga bata. O solohin ng ina ang responsibilidad na 'yun. Malaki ang epekto kung isa lang ang gumagawa noon.

Saan ko ba nabasa 'yun? May epekto raw ang ama sa sexuality ng kanilang mga anak. Kung ang ama ay malayo sa kanyang pamilya, 'di lamang sa pisikal na distansya nguni't pati na rin sa emosyon, ang anak na babae'y nagiging tibo at ang anak na lalake'y nagiging bading. Kumbaga, pinipilit palitan ng anak na babae ang pagkawala ng kanyang ama, samantalang ayaw ng anak na lalaki na maging katulad n'ya ang kanyang tatay.

Marami na rin akong kilalang bading na galit na galit sa kanilang mga ama. Hindi ko alam kung naging bading sila dahil sa relasyon nila sa kanilang tatay, o ipinanganak na sila ng ganun, o may hindi magandang karanasan sila noong sila'y bata pa. Pero, parang totoo nga na naging ganu'n sila dahil sa kanilang 'di-magandang relasyon sa kanilang mga ama.

Sa aking palagay, ang araw na ito'y hindi lamang upang ipakita natin ang ating pasasalamat sa ating mga ama, kun'di, marahil, upang ipaalala din sa atin, mga tatay, na dapat ay maging karapat-dapat tayong tawaging mga ama.

Kaya sa mga humahabol at nagpapantasya, sa na-guwa-guwapuhan at nama-macho-han, sa nakyu-cute-an at nagkaka-crush sa akin, pasensya kayo 'pagka't ako'y taken na. Humagulgol man kayo d'yan, 'di ko kayo papansinin.

At sa mga umiiling habang binabasa ang huling talata, pagbigyan n'yo na ako. Tutal, araw ko ngayon.