In Memoriam

"Sometimes"

Pinaka-productive ako sa araw bago ako magbakasyon ng matagal. Doon, sulit na sulit ang kumpanya sa akin. Ang dami kong nagagawa: mga reports na ilang linggo nang due, mga projects na biglang nagkakaroon ng mga updates, at kung hindi matatapos, walang pakundangang delegation sa mga kawawang maiiwan.

May nagsabi nga, dapat, araw-araw, isipin natin na bukas ang simula ng mahaba nating bakasyon, para lagi tayong productive.

Bakit nga kaya ako ganoon, na kung kelan aalis saka doon nagiging masipag?

Siguro, ginagawa ko 'yun, para hindi ako tawagan sa aking bakasyon upang tanungin sa mga naiwang trabaho.

O kaya naman para may peace of mind ako dahil walang nakabiting trabaho, parang may closure.

O baka naman nahihiya ako dahil, kay tagal-tagal nang walang nangyayari sa aking trabaho, heto't nakukuha ko pang magbakasyon.

Ang mahirap kasi, naiisip ko ang naiwan at nabiting trabaho, dahil wala akong ginawa.

Para bang isang kaibigan, o magulang, o mahal sa buhay na bigla na lang nawala sa mundong ito, tapos, ni hindi ko man lang nasabi na mahal ko sila.

Naalala ko tuloy 'yung paborito kong kanta ng The Carpenters:

Sometimes,
Not often enough,
We reflect upon the good things,
And those thoughts always center around those we love.
And I think about the people
Who mean so much to me,
And for so many years have made me
So very happy.
And I count the times
I have forgotten to say,
"Thank you,"
And just how much I love them.

'Yun siguro ang pinakamalungkot na mangyayari sa buhay ng isang tao: 'yung hindi man lang n'ya nasabi, o napadama, sa mahal n'ya kung ano ang kanyang sinasaloob.

Tapos, kung malubha na ang minamahal, magdarasal s'ya, "Lord, 'wag Mo muna s'yang kunin."

At kung nakaburol na, lakas ng kanyang hagulgol. Sasabihin n'yang "I love you, Dad!" Sisigaw s'ya ng "Sorry, Mom." Itatanong n'ya kung "Bakit mo ako iniwan, Mahal?"

Samantalang, noong nabubuhay pa ito, halos murahin n'ya.

"Nakakainis na ang matandang 'yan. Sana, kunin na s'ya ni Lord."

"Ano ba naman si Dad, tanong ng tanong sa akin kung kumusta ang araw ko. Wala naman kaming common interest, kaya 'di ko siya masyadong kinakausap."

"Si Mom, mas marunong pa sa akin. Eh, makaluma na ang mga pinagsasabi n'ya. Modern na ngayon. Modern!"

"Masyado akong nasasakal sa asawa ko. Ayaw akong payagang makipag-hapi-hapi sa mga kabarkada ko."

Kung minsan, matagal nating nakakasama ang mga mahal natin, at nagmamahal sa atin. Sampu, dalawampu, limampung taon. Gayon pa man, kung mawala na sila, parang napakabilis ng panahon, at kulang pa ang oras na nakapiling sila. Parang bitin, na, sana, marami pa tayong nagawa para sa kanila.

Nakakalungkot.

May nabasa ako, hindi ko na alam kung saan at kung sino ang sumulat. Pero, ang awtor ay may dalawang tanong:

Ang una'y "Kung alam mong bukas mamamatay ang mahal mo, ano ang gagawin mo ngayon para sa kanya?"

Ang ikalawa'y "Bakit hindi mo pa ito ginagawa?"

Nawa'y hindi mangyari sa atin na tayo'y nagsisisi dahil hindi natin napadama sa ating mga minamahal kung gaano natin sila kamahal, at kung gaano ka-importante sila sa ating buhay.

Biyenan

Ang Gospel reading ngayong Linggo ay galing kay San Marco 1:29-39. Doon ikinuwento ng ebanghelista ang tungkol sa biyenan ni San Pedro, may sakit, at pinagaling ni Kristo. Tapos noon ay pinagsilbihan ng biyenan si Pedro at mga kasama.

Na-imagine ko tuloy 'yung nangyari doon.

(Dumating sa bahay nina Pedro at Andres si Hesus, kasama ang magkapatid na Santiago at Juan.)

Pedro: Tuloy po kayo. Napadalaw kayo?

Hesus: Kagagaling lang namin diyan sa simbahan. Tutal, malapit lang naman dito, sinabi ko sa dalawang ito na tumuloy kami sa bahay n'yo.

Pedro: Sige't maupo lang kayo d'yan sa sala, at kukuha ako ng makakakain.

Hesus: 'Wag ka nang mag-abala pa.

Pedro: Hindi naman abala. Tutal, oras na ng meryenda. Nagugutom din ako. Sandali lang at lalabas din agad ako.

(Lumabas si Pedro, pumunta sa kusina. Tinawag ang asawa n'yang si Esther.)

Pedro: Honey, narito ang Maestro, kasama ang mga anak ni Zebedee. Ipaghanda mo kami ng makakain.

Esther: Ikaw ang maghain ng kakainin n'yo. Busy ako. At 'wag mong kalimutang iligpit at hugasan ang inyong pinagkanan.

Pedro: Bakit naman? Nandito si Hesus, malamang pagod 'yun. Saka, gutom na rin ako. Isa pa, hindi ako marunong magluto.

Esther: Problema mo na 'yan. Hindi ako pwede't marami akong ginagawa.

Pedro: Nand'yan ba si Inang? Baka pwede siya ang magluto, 'yung espesyal n'yang tinapay, na hinaluan ng mais at linga. Sabi ko pa naman kay Hesus, 'yung ang speciality n'ya. Tamang-tama, matitikman N'ya ngayon 'yun.

Eshter: Hindi rin pwede si Inang.

Pedro: Bakit, nasaan s'ya?

Esther: Nasa kanyang kwarto, inaapoy ng lagnat. Eto nga't pupunasan ko para bumaba ang lagnat. Kaya wala akong time para ipagluto ko kayo.

Pedro: Patay! Panu 'yan? Sinabi ko pa naman na ikukuha ko sila ng makakain.

Esther: Sorry na lang kayo. Bakit 'di mo na lang sila dalhin sa SM, at kumain kayo sa Jollibee.

Pedro: Hindi pa itinatayo ang SM, 'no? Saka, Sabado ngayon, bawal magtinda ng kahit ano. Kaya, wala rin kaming mabibili.

(Bumalik si Pedro sa sala. Wala si Hesus, lumabas sandali upang maghugas ng kamay.)

Juan: O, asan 'yung ipinagmamalaki mong tinapay ng iyong biyenan?

Pedro: May sakit si Inang, hindi makapagluto.

Juan: Ganun? Gutom na gutom pa naman ako. Ayaw ko naman umuwi sa amin, at sigurado akong pagagalitan ako ni Tatay. Galit pa sa amin ni Santiago 'yun dahil sa basta na lang daw namin iniwan 'yung tinatagpi naming lambat.

Santiago: Oo nga. 'Pag nakita kami noon, siguradong batok ang aming aabutan.

(Siyang pagbalik ni Hesus sa sala, at lumapit sa kanila.)

Hesus: Ano ang pinagkakaguluhan n'yo d'yan?

Juan: 'Yung biyenan ni Ka Pedro, may sakit. Wala tuloy tayong meryenda ngayon.

Hesus: Problema ba 'yun? (Baling kay Pedro.) Gusto mo ba siyang gumaling Ko?

Pedro: Opo...kung gusto N'yo.

Hesus: O baka gusto mo para lang may makain ka.

Pedro: Hindi po. Kasundo ko naman ang biyenan ko.

Hesus: Dalhin mo Ako sa kanya.

At pinagaling nga ni Hesus ang biyenan ni Pedro.

At hindi totoo na kaya itinanggi ni Pedro si Hesus ng tatlong beses noong Huwebes Santo ay dahil sa insidenteng ito.

Naalala ko si Pepe Pimentel, si Tito Pepe, na laging inaalaska ang kanyang biyenan. Pero, sinabi naman n'ya na joke lang 'yun, at nagkakasundo sila.

Ewan kung totoo 'yung napabalitang dinemanda si Tito Pepe ng kanyang biyenan.

Ako. pareho nang yumao ang aking biyenan. Hindi ko naman masasabing maswerte ako. Hindi man ako naging malapit sa biyenan kong lalaki, kahit papano'y naging mabuti naman ang pakikitungo sa akin ng biyenan kong babae.

Sayang nga at hindi ko sila lalong nakilala. Matagal din kaming pamilya na nakituloy sa kanila, pero hindi ko nagawang lumapit sa kanila.

Sayang din at hindi nakilalang mabuti ng aking mga anak ang kanilang lolo, samantalang bumukod na kami ilang taon lang nabiyuda ang kanilang lola, kung kelan pa naman nagsisimulang magka-isip na ang mga bata. Napalapit sana sila sa kanilang lola.

Ang sa akin naman, kung ako ang nasa katayuan ni Pedro, gugustuhin ko rin na mapagaling ni Hesus ang aking biyenan.

Tutal, kung hindi dahil sa kanya, hindi ko mapapangasawa ang kanyang anak.