'Saktong isang taon ngayon nang ako'y na-exile sa Cebu. Bakit ako napadpad doon? May haka-haka ako, pero, dahil nabalik na ulit ako dito sa Maynila, hindi na mahalaga ang malaman pa kung ano talaga ang naging dahilan, o malaman kung tama ang aking hinala. Ang importante'y kasama ko ulit ang aking pamilya.
Noong ika-1 ng Oktubre ako bumalik sa Maynila, kaya hindi ako nakapag-isang taon sa Cebu. Bago pa man doon, akala ko'y hindi na rin ako magtatagal sa kumpanyang aking pinagtratrabahuhan pagdating ng Oktubre. Naging masalimuot ang buhay ko noon. Sa katunayan, nagkaroon ako ng mataas na high blood. At hindi exaggeration o redundant ang aking kasasabi lamang. Sadyang mataas siya, 150 over 100.
Binigyan ako ng gamot ng aming clinic. Nag-exercise ako, kasabay ni Jackie Lou Blanco. Nag-meditate pa nga ako, pero hindi ako nagsasabi ng "Ohmmmmm". Umiwas na ako sa mga paborito kong tsitsirya, tulad ng Chippy (bakit kaya tinanggal nila 'yung sweet corn flavor?), Big Catch, at salted mani. Hindi na ako kumain ng inihaw na chorizo at CnT Lechon. Gabi-gabi umiinom ako ng red wine, although sobra siya sa nirerekomenda ng duktor na isang baso kada gabi. Mura lang naman ang binibili ko; sa dami ng aking iniinom lumalabas na mas mahal siya ng konti sa Red Horse. Lumagok din ako ng garlic gel, 'yung reduced odor, para hindi ako magka-bad breath. Sabagay, okay lang naman 'yun; wala naman akong hinahalikan sa Cebu.
Suwerte naman dahil mga ilang araw pa bago magtapos ang buwan ng Septyembre may mga himalang nangyari na naging dahilan upang ako'y manatili sa aming kumpanya at mabalik pa sa Maynila.
Matapos kong malaman 'yun, nagpakuha ulit ako ng blood pressure. 120 over 80 na siya. Ang problema, hindi ko tuloy alam kung ano ang nakatulong sa pagbaba nito. Pinagsabay-sabay ko kasi ang mga paraan. 'Pag nagpasukat ulit ako dito at tumaas na naman, hindi ko alam kung ano ang bibigyan ko ng pansin upang bumaba ulit.
Pero, palagay ko, ang pinaka-nakapag-contribute sa aking high blood pressure ay ang tensyon. 'Yung hindi ko alam kung pagdating ng Oktubre ay kailangan kong gumising ng maaga upang pumasok sa trabaho, o 'yung kailangan kong gumising ng maaga upang maghatid ng bata sa paaralan at pagkatapos ay uuwi sa bahay upang matulog ulit.
Sabi ko nga, tapos na 'yun. 'Wag nang pag-aksayahan ng panahon at pag-iisip, kun'di'y baka tumaas pa ang aking presyon ng walang katorya-torya.
Ang naiisip ko lang ngayon ay talagang kung minsa'y may mga unos na dumarating sa ating buhay. At sa mga pagkakataong 'yun, lagi naman tayong may choice, kahit hindi tayo ladies. Madalas nga lang, halos wala kang mapagpilian. Parang choosing the lesser evil, at wala kang makitang lesser.
'Pag ganyan, babaling ka na lang sa mga malalapit sa iyong buhay, mga kaibigan at pamilya. Pero, kung minsan, iniiwan ka rin ng iyong mga kaibigan. At wala rin namang magawa ang iyong pamilya. Kaya, sino na lang ang iyong pupuntahan?
Marahil, may mga nagbabasa ngayon na magsasabing napaka-preachy ko naman, o kaya'y duwag at hindi lumaban. At may magsasabing isa ako sa mga nagpapatotoo sa sinabi ni Karl Marx na ang relihiyon ay opyo ng masa.
Hindi ko naman sinasabing napakasanto ko. Sa katunayan, kung malakas ang aking faith, tataas ba ang aking presyon? Hindi siguro. Basta, ang ginawa ko lang ay ang pasalamatan Siya, gabi-gabi, para sa lahat ng tao: ang aking pamilya, ang aking kasalukuyang staff sa Cebu, at pati mga dati ko sa Maynila (na s'yang mga staff ko ulit ngayon), ang aking mga bossing, at kung sino mang may-galit sa akin. Na'ng sa ganoon, mawala ang galit sa aking loobin.
Kung hindi baka umabot pa ng 200 over 150 ang high blood pressure ko.
Thursday, October 22, 2009
Monday, September 28, 2009
How To Ensure Our Politicians Will Be Corrupt
Bumalik na naman si Willie Revillame sa "Wowowee" noong nakaraang linggo. Hindi ko po sinusubaybayan ang palabas na ito; nagkataon lang na ito ang ipinapalabas sa kinakainan kong turo-turo malapit sa opisina.
Alam n'yo na marahil na na-suspinde si Willie sa kanyang palabas dahil isinisingit ng ABS-CBN ang libing ni Pang. Cory Aquino habang ipinapalabas ang "Wowowee". Ewan ko ba naman at kung ano ang pumasok sa isipan ni Willie. Nagreklamo siya, at sabing nagsasaya sila sa istudyo at magpapalabas ng isang bagay na malungkot. Kaya't hiniling n'ya na 'wag nang ipalabas ang libing.
Ngayon, kung mataas ang pagtingin n'yo kay Willie, at ina-idol n'yo siya, siguro naman, bababa na ang paggalang n'yo sa kanya matapos ang pangyayaring 'yon. Kung hindi naman bumaba, at idol na idol n'yo pa rin siya, sana kayo na lang ang inilibing n'ung araw na 'yun.
Eniweys.... Pagkabalik ni Willie, nagpasalamat siya sa mga tao, este, pulitiko pala, na dumalaw sa kanya habang siya ay nasuspinde. Alam naman ni Willie na pagdating ng kampanya, aasahan ng mga pulitikong ito na tutulungan sila ni Willie.
Nagsalita rin si Willie. Sabi n'ya, 'pag itinaas n'ya ang kamay ng isang pulitiko, nasisiguro ng mga manonood na malaki ang pagtitiwala n'ya sa tao, este, pulitiko pala, na 'yun. Kaya, dagdag ni Willie, kung nagtitiwala ang mga tao sa kanya, dapat magtiwala din sila sa kanyang pinagkakatiwalaan.
At, wika n'ya, siya raw ang magiging tulay ng mga mamamayan sa mga pulitikong ito. Manghihingi raw siya ng pera.
O, sige, 'wag na nating isipin na nagpaparinig s'ya sa mga pulitiko, na kung susuportahan n'ya ang mga ito, siguradong maraming boboto sa kanila. Pero, ang manghingi ng pera?
Ewan ko lang, pero, para sa akin, parang sinasabi mo na sa mga politiko na maghanda na sila ng pera at siguradong marami silang ilalabas sakaling mapwesto na sila.
Ngayon, saan naman nila kukunin ang perang 'yun? Kahit si Mikey Arroyo, 'yung naipon n'ya sa kanyang kampanya, inangkin na n'ya. Hindi naman n'ya 'yun ipinamigay.
Maliit din naman ang sweldo ng mga 'yun. Baka kapantay lang ng isang manager sa isang call center. Pero, ang mga politikong ito'y nakakabili ng naglalakihang bahay, 'di lamang sa Forbes Park sa Makati, kun'di pati na rin sa Beach Way Park sa US of A.
At ang mga politikong 'yan ay walang Noontime Show upang kumita ng isang milyong piso isang araw. Kahit na ba sabihin mong katawa-tawa't kainis-inis din tulad ng "Wowowee" ang kanila palabas sa Konggreso, wala namang kumpanya na magpapa-advertise, o magbibigay ng premyo sa kanilang mga sessions. Teka, meron din nga palang magbibigay ng mga premyo, hindi nga lang naka-advertise.
Kaya, saan pa kukuha ng pera ang mga politikong hihingan ni Willie?
Saan pa, eh 'di, sa atin din!
Siguro, sa loob-loob ni Willie, tutal, mangungurakot din naman ang mga politikong ito, makahingi na para hindi naman nila masolo ang nakuha nila. At least, nakapagbahagi sila sa mga mamamayan.
Ewan ko. Kung ganoon ang reasoning, dapat ako rin manghingi. Tutal, galing rin naman sa akin ang kinurakot nila.
Kaso, paano natin mapipigilan ang pangungurakot kung tayo mismo ang gagawa ng dahilan para gawin nila 'yun?
O, baka naman may porsiento rin si Willie sa hihingin n'ya?
Nagtatanong lang po.
Alam n'yo na marahil na na-suspinde si Willie sa kanyang palabas dahil isinisingit ng ABS-CBN ang libing ni Pang. Cory Aquino habang ipinapalabas ang "Wowowee". Ewan ko ba naman at kung ano ang pumasok sa isipan ni Willie. Nagreklamo siya, at sabing nagsasaya sila sa istudyo at magpapalabas ng isang bagay na malungkot. Kaya't hiniling n'ya na 'wag nang ipalabas ang libing.
Ngayon, kung mataas ang pagtingin n'yo kay Willie, at ina-idol n'yo siya, siguro naman, bababa na ang paggalang n'yo sa kanya matapos ang pangyayaring 'yon. Kung hindi naman bumaba, at idol na idol n'yo pa rin siya, sana kayo na lang ang inilibing n'ung araw na 'yun.
Eniweys.... Pagkabalik ni Willie, nagpasalamat siya sa mga tao, este, pulitiko pala, na dumalaw sa kanya habang siya ay nasuspinde. Alam naman ni Willie na pagdating ng kampanya, aasahan ng mga pulitikong ito na tutulungan sila ni Willie.
Nagsalita rin si Willie. Sabi n'ya, 'pag itinaas n'ya ang kamay ng isang pulitiko, nasisiguro ng mga manonood na malaki ang pagtitiwala n'ya sa tao, este, pulitiko pala, na 'yun. Kaya, dagdag ni Willie, kung nagtitiwala ang mga tao sa kanya, dapat magtiwala din sila sa kanyang pinagkakatiwalaan.
At, wika n'ya, siya raw ang magiging tulay ng mga mamamayan sa mga pulitikong ito. Manghihingi raw siya ng pera.
O, sige, 'wag na nating isipin na nagpaparinig s'ya sa mga pulitiko, na kung susuportahan n'ya ang mga ito, siguradong maraming boboto sa kanila. Pero, ang manghingi ng pera?
Ewan ko lang, pero, para sa akin, parang sinasabi mo na sa mga politiko na maghanda na sila ng pera at siguradong marami silang ilalabas sakaling mapwesto na sila.
Ngayon, saan naman nila kukunin ang perang 'yun? Kahit si Mikey Arroyo, 'yung naipon n'ya sa kanyang kampanya, inangkin na n'ya. Hindi naman n'ya 'yun ipinamigay.
Maliit din naman ang sweldo ng mga 'yun. Baka kapantay lang ng isang manager sa isang call center. Pero, ang mga politikong ito'y nakakabili ng naglalakihang bahay, 'di lamang sa Forbes Park sa Makati, kun'di pati na rin sa Beach Way Park sa US of A.
At ang mga politikong 'yan ay walang Noontime Show upang kumita ng isang milyong piso isang araw. Kahit na ba sabihin mong katawa-tawa't kainis-inis din tulad ng "Wowowee" ang kanila palabas sa Konggreso, wala namang kumpanya na magpapa-advertise, o magbibigay ng premyo sa kanilang mga sessions. Teka, meron din nga palang magbibigay ng mga premyo, hindi nga lang naka-advertise.
Kaya, saan pa kukuha ng pera ang mga politikong hihingan ni Willie?
Saan pa, eh 'di, sa atin din!
Siguro, sa loob-loob ni Willie, tutal, mangungurakot din naman ang mga politikong ito, makahingi na para hindi naman nila masolo ang nakuha nila. At least, nakapagbahagi sila sa mga mamamayan.
Ewan ko. Kung ganoon ang reasoning, dapat ako rin manghingi. Tutal, galing rin naman sa akin ang kinurakot nila.
Kaso, paano natin mapipigilan ang pangungurakot kung tayo mismo ang gagawa ng dahilan para gawin nila 'yun?
O, baka naman may porsiento rin si Willie sa hihingin n'ya?
Nagtatanong lang po.
Sunday, September 27, 2009
My Dancing Skill
NOTE: Ito ang ika-limang speech ko sa Toastmasters' Club. Hindi ko nailathala ang ika-apat dahil hindi ko 'yun masyadong napaghandaan (kaya't nasa utak lang lahat), at hango rin ang speech na 'yun mula sa isa kong post dito ('yung "Lengguwahe").
Ang pamagat ng assignment na ito ay "Your Body Speaks". Nangangahulugang kailangang samahan ng body language ang aking talumpati.
Sayang nga lang at hindi n'yo makikita ang aking body language, na kadalasa'y pagsasayaw. Pinaghandaan ko pa naman siya ng todo. Kahit ngayong isinusulat ko ito sa Blogger, naiiisip ko ang aking ginawa at natutuwa pa rin ako.
(entrance background song: "I want nobody, nobody, but you! I want nobody, nobody but you...!")
My dear fellow Toastmasters and friends. Good evening!
That sure was a very enjoyable induction last Saturday. I would like to congratulate everybody for working hard to make the event very successful. We all deserve a round of applause!
While practicing for the presentation, a lot of people thought that I was a natural dancer. That wasn't so many years ago. I , then, had three left feet, which makes me clumsier than someone who had two. I would stumble on my partner, or, worse (action: as if stepping on partner's foot) ...OOPSSS! Sorry.
I didn't learn those “in” dances in my younger days. I cannot dance the Hustle ("Do The Hustle! Doot dit doot di root di rit doo rit...."), El Bimbo ("El Bimbo! Bailamos El Bimbo, Bimbo, Bimbo...."), or even the “Maski Paps” ("Said, Looking fer' job in a city. Said, Working for a man every night and day...."). “Maski Paps” is short for “Maski Papano”, meaning, just move your body and you're already dancing. So, I just concentrated on learning two styles: the Sweet ("Wise men say, looks like rain today...."), and the Very Sweet ("Let her cry for she's a lady....").
(Background: "Last Dance")
I remember when I was in 4th year High School, our school had a dancing party. There was a batchmate whom I had a big crush. All through the night I was so shy going to her and asking her to dance. On the other hand, she would dance to whoever asked her, even those in the lower years.
I realized that the night was getting late. My father is about to arrive and fetch me. A slow music was played and I thought that this could be my last chance to dance with her.
I glanced to her left, then to her right. No guy within ten feet was approaching her. That's good. I slowly went to her. She was looking at the dance floor, where many couples were now dancing. Her gaze did not even go to my direction. She is like a Toastmaster while I'm the Table Topic Master.
I glanced around her. No guy within twenty feet was approaching her. And that's very good. But before I can say, “May I have this dance?” when...SNAP ("So let's dance to the Last Dance....") ...the pace of the music went fast. Oh no! I could not dance to that! I backed off, turned around and walked away. I looked back and saw a swarm of guys walking fast towards her.
However, I believed that I had the genes of a dancer. My grandfather was once a Dance Instructor. Actually, he was the third husband of my grandmother so I cannot claim any blood relation with him. But two of my uncles became DI's. I watched them during family reunions as they danced so gracefully with my aunts. I imagined I could do the same.
They also earned good money. I thought that being a DI was a healthy and profitable second career. If only I can convince my wife...!
A few years back, my boss, who also liked to dance, hired a DI so we can learn ballroom dancing in the office. I learned the cha-cha ("Oh la ruz, Cha-cha-cha, Oh la ruz, Oh la la...."), the Salsa ("Tall and tan and young and lovely, the girl from Ipanema goes walking...."), and, my favorite, the tango ("La Cumparsita" - "Pam pa ra ram, pam pa ram pam pa ram, pam pa ram pa ram, pam pam!" - with matching dip of partner). Luckily, she's not heavy.
I now reflected how I, once having three left feet, am now down to one an a half. I don't think I'm that good enough to dance with a sexy girl competing in Dance Sport. Still, I know that I gained some skill in dancing, and I learned that skill by observing those who danced very well, believing I could dance, visualizing myself dancing, and did dance, correcting any mistake along the way.
Then, I thought, this could be a good technique in learning a new skill, whether it is to dance, to execute a back hand, to speak in public, to lead a group, or to be honest. First, observe, and, if possible, get a mentor. Second, believe that you can attain that skill. Anyway, whether you believe that you can, or believe that you cannot, you're right. Third, visualize yourself already having that skill. Fourth, actually do it. I think it was John Maxwell who said that even if you are on the right track, you'll get run over if you don't move. Fifth, correct any mistake and remember that mistakes are not failures but are learning opportunities. Finally, repeat the process until you have mastered that skill.
And to show to you my dancing skill I would like to invite someone to dance with me right now. Anyway, I've already prepared my five pesos just in case I go on overtime.
Music please... (ending music: "Last Dance")
Ang pamagat ng assignment na ito ay "Your Body Speaks". Nangangahulugang kailangang samahan ng body language ang aking talumpati.
Sayang nga lang at hindi n'yo makikita ang aking body language, na kadalasa'y pagsasayaw. Pinaghandaan ko pa naman siya ng todo. Kahit ngayong isinusulat ko ito sa Blogger, naiiisip ko ang aking ginawa at natutuwa pa rin ako.
(entrance background song: "I want nobody, nobody, but you! I want nobody, nobody but you...!")
My dear fellow Toastmasters and friends. Good evening!
That sure was a very enjoyable induction last Saturday. I would like to congratulate everybody for working hard to make the event very successful. We all deserve a round of applause!
While practicing for the presentation, a lot of people thought that I was a natural dancer. That wasn't so many years ago. I , then, had three left feet, which makes me clumsier than someone who had two. I would stumble on my partner, or, worse (action: as if stepping on partner's foot) ...OOPSSS! Sorry.
I didn't learn those “in” dances in my younger days. I cannot dance the Hustle ("Do The Hustle! Doot dit doot di root di rit doo rit...."), El Bimbo ("El Bimbo! Bailamos El Bimbo, Bimbo, Bimbo...."), or even the “Maski Paps” ("Said, Looking fer' job in a city. Said, Working for a man every night and day...."). “Maski Paps” is short for “Maski Papano”, meaning, just move your body and you're already dancing. So, I just concentrated on learning two styles: the Sweet ("Wise men say, looks like rain today...."), and the Very Sweet ("Let her cry for she's a lady....").
(Background: "Last Dance")
I remember when I was in 4th year High School, our school had a dancing party. There was a batchmate whom I had a big crush. All through the night I was so shy going to her and asking her to dance. On the other hand, she would dance to whoever asked her, even those in the lower years.
I realized that the night was getting late. My father is about to arrive and fetch me. A slow music was played and I thought that this could be my last chance to dance with her.
I glanced to her left, then to her right. No guy within ten feet was approaching her. That's good. I slowly went to her. She was looking at the dance floor, where many couples were now dancing. Her gaze did not even go to my direction. She is like a Toastmaster while I'm the Table Topic Master.
I glanced around her. No guy within twenty feet was approaching her. And that's very good. But before I can say, “May I have this dance?” when...SNAP ("So let's dance to the Last Dance....") ...the pace of the music went fast. Oh no! I could not dance to that! I backed off, turned around and walked away. I looked back and saw a swarm of guys walking fast towards her.
However, I believed that I had the genes of a dancer. My grandfather was once a Dance Instructor. Actually, he was the third husband of my grandmother so I cannot claim any blood relation with him. But two of my uncles became DI's. I watched them during family reunions as they danced so gracefully with my aunts. I imagined I could do the same.
They also earned good money. I thought that being a DI was a healthy and profitable second career. If only I can convince my wife...!
A few years back, my boss, who also liked to dance, hired a DI so we can learn ballroom dancing in the office. I learned the cha-cha ("Oh la ruz, Cha-cha-cha, Oh la ruz, Oh la la...."), the Salsa ("Tall and tan and young and lovely, the girl from Ipanema goes walking...."), and, my favorite, the tango ("La Cumparsita" - "Pam pa ra ram, pam pa ram pam pa ram, pam pa ram pa ram, pam pam!" - with matching dip of partner). Luckily, she's not heavy.
I now reflected how I, once having three left feet, am now down to one an a half. I don't think I'm that good enough to dance with a sexy girl competing in Dance Sport. Still, I know that I gained some skill in dancing, and I learned that skill by observing those who danced very well, believing I could dance, visualizing myself dancing, and did dance, correcting any mistake along the way.
Then, I thought, this could be a good technique in learning a new skill, whether it is to dance, to execute a back hand, to speak in public, to lead a group, or to be honest. First, observe, and, if possible, get a mentor. Second, believe that you can attain that skill. Anyway, whether you believe that you can, or believe that you cannot, you're right. Third, visualize yourself already having that skill. Fourth, actually do it. I think it was John Maxwell who said that even if you are on the right track, you'll get run over if you don't move. Fifth, correct any mistake and remember that mistakes are not failures but are learning opportunities. Finally, repeat the process until you have mastered that skill.
And to show to you my dancing skill I would like to invite someone to dance with me right now. Anyway, I've already prepared my five pesos just in case I go on overtime.
Music please... (ending music: "Last Dance")
Subscribe to:
Posts (Atom)