May nabasa akong komiks noong nakaraang Disyembre: Si Dennis the Menace ay naka-panjama, nakaluhod, at nagdarasal. Pinagdarasal n'ya na sana'y makauwi si Santa sa North Pole ng matiwasay.
Hindi naman siguro n'ya hiniling 'yun para sa susunod na taon ay makakarating si Santa sa bahay nila. Tingin ko, pinagdasal n'ya 'yun bilang pasasalamat. Tanging ang paghingi n'ya sa D'yos na maging ligtas ang biyahe ni Santa pauwi ang kanyang paraan upang magpasalamat sa lahat ng mga regalong natanggap n'ya noong Paskong iyon.
Kay gandang halimbawa ng pagkakaroon na tinatawag na "attitude of gratitude."
Naalala ko tuloy 'yung kwentong nabasa ko sa Wakasan noong bata pa ako (sobrang tagal na 'yun). May isang matulunging mama ang naglalakbay kung saan-saan. Sa bawa't taong matulungan n'ya, ang tanging kabayaran sa kanya ay ang kanilang pasasalamat, na kanyang isinusulat sa isang libro. Mahirap lang siya, at ang tanging yaman n'ya ay ang kanyang libro ng mga pasasalamat.
Isang araw, may isang hari ang nakakita sa kanya at gustong bilhin ang kanyang libro. Bibilhin ng hari ang libro sa katumbas na bigat nito sa ginto. Kaya, sa isang weighing scale, ang libro ay nasa isang panig samantalang pinupunan naman ng ginto ang kabilang panig. Nagtaka sila sapagka't kahit na napakarami na ng gintong nailagay, mas mabigat pa rin ang libro. Ibig sabihin lang, tunay na napakahalaga ang pasasalamat.
Ang problema kasi, karamihan sa atin ang laging iniisip ay ang "aking karapatan". 'Yun bang lahat ng natatanggap sa buhay ay isang karapatan, at hindi regalo, kaya't nalilimutan na natin ang magpasalamat.
Mea culpa! Magtatapos na ang ang unang buwan ng taon, hindi pa ako nakakapagpasalamat sa nakaraang taon. Bueno, 'yan ang gagawin ko ngayon:
1. Nagpapasalamat ako sa aking paningin, kahit na ang grado ko ay mahigit 800. Pero, nagpapasalamat din ako sapagka't ang grado ni Misis ay mahigit isang libo; akala n'ya ako'y gwapo kaya niya ako pinakasalan.
2. Nagpapasalamat ako sa aking pandinig, kaya napapakinggan ko si Dr. Harold Sala tuwing 7:30 n.u. at si Francis Kong tuwing 8:30 n.u, parehas sa 98.7 DZFE-FM. Okey lang kung humihina na ang aking pandinig. At least, nakakatulog ako ng mahimbing kahit na kumakanta ang aming kapitbahay ng "My Way".
3. Nagpapasalamat ako sa aking pamilya. 'Ika nga ni Evan Esar (hindi ko siya kilala, pero maganda ang kanyang sinabi), "Compare what you want with what you have, and you'll be unhappy; compare what you deserve with what you have, and you'll be happy." Masasabi kong maligayang-maligaya ako sa pagmamahal na ibinibigay nila sa 'kin.
4. Nagpapasalamat ako sa aking kumpanya. Hindi ako nagrereklamo sa aking sahod, hindi dahil sa ito'y malaki, kun'di dahil meron akong perang pambayad sa aking pinagkakautangan. May natutunan din ako sa isa kong kasamahan. Ang sabi niya, kung makakagawa siya ng isang proyekto kung saan makakapagtipid ang kumpanya na higit sa kanyang sweldo, masasabi n'yang hindi na lugi ang kumpanya sa kanya. Buti na lang at hindi ito naiisip ng may-ari. Kun'di, matagal na siguro akong nasesante.
5. Nagpapasalamat ako sa aking mga kaibigan. Lagi akong masaya kung nakakausap ko sila, personal man o sa pamamagitan ng email o text. Naging malaki ang impluwensiya nila sa akin.
6. Nagpapasalamat ako sa aking mga kaaway. Wala lang, para lang magmukha akong santo dito sa aking blog.
7. Nagpapasalamat ako sa aking mga magulang. Sila ang nagbigay sa aking ng pundasyon upang marating ko ang kinalalagyan ko ngayon. Kun'di sa mga palo't pingot at kurot nila, marahil ako'y isang palaboy ngayon. Sila din ang nagturo sa akin tungkol sa Diyos. Wala rin akong narinig na mura mula sa kanila. Ang pinakamabigat lang na narinig ko mula sa aking Nanay ay ang mga salitang "Anak ka ng tatay mo!" Teka, 'di ba nagkakasundo ang aking mga magulang?
8. Nagpapasalamat ako sa Diyos. Lagi kong iniisip ang mga pangyayari sa aking buhay. Paano kung naging mayaman ako? Paano kung nanatili akong maging guro at hindi pumasok sa PAL? Paano kung naging gwapo ako? Isang maliit na pagkaka-iba lang sa aking buhay at hindi ako magkakaroon ng maganda't mapagmahal na asawa't dalawang naggagandahang anak (kahit 'yung isa ay kamukha ko, maganda pa rin siya). Kaya, naniniwala ako na ang lahat ng nangyari sa akin ay ayon sa plano N'ya. Sobra-sobra na ang naibigay N'ya sa'kin, pero panay kabalastugan pa rin ang aking iginaganti. Tapos, bago ko paandarin ang kotse, magdarasal muna ako na sana'y patnubayan N'ya ang aking biyahe.
Marami pa akong dapat pasalamatan. Pero, parang sa Oscars, kailangang putulin ko ang pasasalamat at marami pang commercial na dapat ipakita.
Anyways, sa lahat-lahat, maraming salamat.
Tuesday, January 29, 2008
Tuesday, December 25, 2007
Human Be-ing
A Philosophical joke:
Socrates, Plato, and Descartes were in a plane. The flight attendant went to them and asked if they want anything to drink.
"I'll have a ginger ale," said Socrates.
"How about you, Mr. Plato," asked the attendant. "Would you want anything?"
"A Diet Coke, please," said Plato.
She then turned to Descartes. "Would you like a drink?"
"I think not," he answered, and disappeared.
Ang lalim, 'no? Dalawang beses ko'ng pinakinggan 'yang joke na 'yan, at dalawang minutong pinag-isipan. Buti na lang, medyo familiar ako sa quotation n'ya.
Cogito ergo sum
Nabanggit ni Descartes ito upang patunayan sa sarili n'ya na siya ay totoo, na s'ya ay nag-e-exist.
Well, tulad n'yang pilosopo lamang ang mag-iisip noon. Kung nakilala ko lang s'ya, siguro naipakita, o naparamdan ko sa kanya na siya nga ay tunay. Isang right hook lang eh sapat na.
Noong bata ako, tinawag din akong pilosopo. Pero, wala naman akong ganoong ka-profound na naisip. Pagalit pa nga ang mga magulang ko kapag sinasabi nilang ako'y isang pilosopo.
Mabalik tayo sa sinabi ni Descartes. Merong mga tao na ang interpretasyon nila ay sila ay nag-iisip, at 'yang pag-iisip na 'yan ang bumubuo ng kanilang pagkatao. Kumbaga, kung sino sila ay dahil sa kanilang pag-iisip.
Paano na 'yung mga hindi nag-iisip?
Kaya, parang hindi ako sang-ayon doon. Ang sa akin, mauuna muna ang aking pagkatao, at doon magmumula ang lahat ng aking pag-iisp, pananalita, paggalaw, atb. Kumbaga, "I am, therefore, I think." Kung ako ay isang likas na masama, karamihan sa aking utak ay puro karumihan. Panay basura. Pero kung ako naman ay mabuti, mabuti rin ang aking maiisip at gagawin.
Siguro, 'yan ang mensahe ng Pasko para sa akin. Ipinanganak si Kristo upang masagip tayo sa kamatayan dahil sa kasalanan. Pero, maliban d'yan, nagpunta si Kristo sa mundo upang ipakita sa atin ang ating tunay na kaanyuhan -- na ginawa tayo kahugis ng Diyos, 'di lamang sa anyong pisikal kun'di sa essence. Dahil kawawa naman Siya kung, literally, kamukha ko Siya.
Higit din sa pagpapakita sa atin kung sino at ano talaga tayo, dahil din kay Kristo, tayo ay may pagkakataong maging anak ng Diyos. Ito, Diyos talaga, at hindi 'yung bossing sa opisina o 'yung kanyang peborit.
Sabi nga Hesus, "Be perfect as your heavenly Father is perfect." Sasabihin ba N'ya 'yun kung hindi natin magagawa?
Kaya hindi ako sang-ayon nang sinabi ni G. Levi Celerio:
At kung, 'yan man ay kasalanan,
Ay sapagka't kami ay tao lamang.
Du'n lang ako hindi bumilib sa kanya.
Dahil nakatakas ako sa aking mga inaanak ngayon, kakaunti lang ang aking nabigyan. At dahil hindi na ako bata, kakaunti lang din ang nakuha kong regalo. Pero, 'yung aginaldong ibinibigay sa akin ng Diyos, na ipinapaalala sa akin tuwing Pasko, ay hindi na ako malulungkot kahit hindi ako binigyan ni Santa Claus ng Wii.
Mula sa aking pamilya, nawa'y magkaroon kayo ng isang Maligayang Pasko at Masaganang Bagong Taon.
Socrates, Plato, and Descartes were in a plane. The flight attendant went to them and asked if they want anything to drink.
"I'll have a ginger ale," said Socrates.
"How about you, Mr. Plato," asked the attendant. "Would you want anything?"
"A Diet Coke, please," said Plato.
She then turned to Descartes. "Would you like a drink?"
"I think not," he answered, and disappeared.
Ang lalim, 'no? Dalawang beses ko'ng pinakinggan 'yang joke na 'yan, at dalawang minutong pinag-isipan. Buti na lang, medyo familiar ako sa quotation n'ya.
Cogito ergo sum
Nabanggit ni Descartes ito upang patunayan sa sarili n'ya na siya ay totoo, na s'ya ay nag-e-exist.
Well, tulad n'yang pilosopo lamang ang mag-iisip noon. Kung nakilala ko lang s'ya, siguro naipakita, o naparamdan ko sa kanya na siya nga ay tunay. Isang right hook lang eh sapat na.
Noong bata ako, tinawag din akong pilosopo. Pero, wala naman akong ganoong ka-profound na naisip. Pagalit pa nga ang mga magulang ko kapag sinasabi nilang ako'y isang pilosopo.
Mabalik tayo sa sinabi ni Descartes. Merong mga tao na ang interpretasyon nila ay sila ay nag-iisip, at 'yang pag-iisip na 'yan ang bumubuo ng kanilang pagkatao. Kumbaga, kung sino sila ay dahil sa kanilang pag-iisip.
Paano na 'yung mga hindi nag-iisip?
Kaya, parang hindi ako sang-ayon doon. Ang sa akin, mauuna muna ang aking pagkatao, at doon magmumula ang lahat ng aking pag-iisp, pananalita, paggalaw, atb. Kumbaga, "I am, therefore, I think." Kung ako ay isang likas na masama, karamihan sa aking utak ay puro karumihan. Panay basura. Pero kung ako naman ay mabuti, mabuti rin ang aking maiisip at gagawin.
Siguro, 'yan ang mensahe ng Pasko para sa akin. Ipinanganak si Kristo upang masagip tayo sa kamatayan dahil sa kasalanan. Pero, maliban d'yan, nagpunta si Kristo sa mundo upang ipakita sa atin ang ating tunay na kaanyuhan -- na ginawa tayo kahugis ng Diyos, 'di lamang sa anyong pisikal kun'di sa essence. Dahil kawawa naman Siya kung, literally, kamukha ko Siya.
Higit din sa pagpapakita sa atin kung sino at ano talaga tayo, dahil din kay Kristo, tayo ay may pagkakataong maging anak ng Diyos. Ito, Diyos talaga, at hindi 'yung bossing sa opisina o 'yung kanyang peborit.
Sabi nga Hesus, "Be perfect as your heavenly Father is perfect." Sasabihin ba N'ya 'yun kung hindi natin magagawa?
Kaya hindi ako sang-ayon nang sinabi ni G. Levi Celerio:
At kung, 'yan man ay kasalanan,
Ay sapagka't kami ay tao lamang.
Du'n lang ako hindi bumilib sa kanya.
Dahil nakatakas ako sa aking mga inaanak ngayon, kakaunti lang ang aking nabigyan. At dahil hindi na ako bata, kakaunti lang din ang nakuha kong regalo. Pero, 'yung aginaldong ibinibigay sa akin ng Diyos, na ipinapaalala sa akin tuwing Pasko, ay hindi na ako malulungkot kahit hindi ako binigyan ni Santa Claus ng Wii.
Mula sa aking pamilya, nawa'y magkaroon kayo ng isang Maligayang Pasko at Masaganang Bagong Taon.
Friday, November 30, 2007
Maligayang Kaarawan, Ka Andy!
Sa dami ng National Public Holidays sa Pilipinas, dalawa lamang ang kaarawang ating ipagdidiriwang: ang Pasko at ang kaarawan ni Andres Bonifacio. O, sige, tatlo, kasama na ang June 12.
Tignan naman natin ang ibang piyesta opisyal:
1. Bataan Day (na dati'y Fall of Bataan) - April 9
2. Kamatayan ni Kristo - Biyernes Santo (at ang bispiras, kung kelan siya ipinagkanulo)
3. Kamatayan ni Ninoy Aquino - August 21
4. Kamatayan ni Jose Rizal - December 30
5. Araw ng Patay - November 1
6. Huling araw ng taon ("kamatayan" ng taon) - December 31
Entonces, lalabas na 2 is to 1 ang ratio ng piyesta opisyal na ipinagdiriwang natin ang kamatayan sa kaarawan. 'Di kaya nagpapahiwatig n'yan kung ano ang pinahahalagahan nating mga Pinoy?
Talking about holidays, bakit nga ba ipinagdiriwang natin ang kaarawan ni Andres Bonifacio samantalang ang kamatayan naman ang kay Jose Rizal? 'Eto ang aking mga opinyon:
1. Isa itong apology kay Ka Andres dahil hindi siya ang naging pambansang bayani natin.
Wala naman daw opisyal na deklarasyon na meron tayong isang Pambansang Bayani. Well, hindi gan'un ang itinuro sa amin noong nasa Elementarya ako. Ang kwento pa nga, pinili ng mga Kano si Jose Rizal bilang Pambansang Bayani kasi pacifist at reformist siya. Eh, si Ka Andres, masyadong delikado 'yun. Baka sobra siyang maging idol ng mga Filipino at may mag-isip pasukin ang Manila Hotel. Although, wala naman sigurong gagawa noon n'yun. Hindi pa ipinapanganak si Trillanes.
2. Yari ang ibang kinikilala nating bayani kung ating alalahanin ang kamatayan ni Ka Andres.
Alam n'yo na marahil ang kwento. Isang bayani ang nagpunta sa balwarte ng presidente, tapos iniutos ng presidente na ipapatay ang ating bayani. Nakulong ang mga inaakalang kasangkot sa pagpatay, maliban sa presidente. Kamakailan, isa sa kanila ay binigyan ng Presidential Pardon. Tapos....
Teka, ibang bayani pala 'yung pinag-uusapan natin. Pero, may similarity, 'di ba?
Isipin mo nga naman, lagi nating maalaala ang nag-utos na patayin si Ka Andres kung kamatayan niya ang ating ipagdiriwang.
Kaya ayaw ideklarang piyesta opisyal ang August 21 sa Ilocos.
3. Pinoy lang kasi ang pumatay sa kanya.
Isa pang tsismis sa'kin noon, kaya raw hindi si Ka Andres ang napiling pambansang bayani ay dahil kapwa Pilipino ang mga pumatay sa kanya. 'Di tulad ni Ka Pepe, mga banyaga ang gumastos ng bala. Siguro, dahil sa ating colonial mentality, mas bigatin ka kung "forenjer" ang tetepok sa'yo.
Dati, nasa dalawam piso ang litrato ni Ka Andres. Kaso, nawala na 'yun. Kaya nalipat siya sa sampum piso. Ka-equal billing na n'ya si Mabini. Ironic din. 'Yung trusted adviser pa ni Aguinaldo 'yung kasama-sama n'ya. Sabagay, mas mabuti na 'yun. Kesa napunta pa ang larawan ni Ka Andres sa limam piso. Doble sampal na 'yun.
Which leads me back to my original question: Ano ba ang pinahahalagahan nating mga Pinoy? Pagpapatawad, kaya may mga Marcos at Estrada na nakaluklok sa Konggreso't Senado? Mapagkumbaba, kaya lagi nating minamaliit ang ating sarili, na wala na'ng pag-asa ang bayan, at ang ibang bansa na lamang ang magaling? 'Di kaya na dahil sa dami ng pagdiriwang natin na nakaugat sa kamatayan ay mayroon tayong defeatist attitude?
Gustong-gusto ko ang manood ng mga era films ng mga Chinese, Koreans, at Hapon. Lalong-lalo na 'yung kay Akira Kurosawa. Kay gaganda ng mga costume nila, ang kukulay. Kay rami rin nilang istorya, na parang napakayaman ng kanilang kultura. Kaya, siguro, maunlad sila dahil may maipagmamalaki silang nakaraan. Parang isang tao na dahil maganda ang kanyang buhay n'ung bata pa siya, maganda rin ang kanyang self-concept. Kaya madali ang kanyang asenso. 'Di tulad ng isa na may madilim na nakaraan. Laging insecure.
Well, sabi nga ni Stephen Covey, "Be proactive." Ang isang tao'y may kakayahang baguhin ang kanyang kinabukasan, maging ano pa man ang kanyang naging nakaraan. Gan'un din siguro sa isang bansa. Ang mga mamamayan nito'y may kakayahang baguhin ang takbo ng bayan upang ito'y umunlad. Kailangan lamang na magkaisa ang mga ito, at magsumikap tungo sa ikabubuti ng bansa.
Kaya siguro ngayong panahon tayo nabuhay.
Tignan naman natin ang ibang piyesta opisyal:
1. Bataan Day (na dati'y Fall of Bataan) - April 9
2. Kamatayan ni Kristo - Biyernes Santo (at ang bispiras, kung kelan siya ipinagkanulo)
3. Kamatayan ni Ninoy Aquino - August 21
4. Kamatayan ni Jose Rizal - December 30
5. Araw ng Patay - November 1
6. Huling araw ng taon ("kamatayan" ng taon) - December 31
Entonces, lalabas na 2 is to 1 ang ratio ng piyesta opisyal na ipinagdiriwang natin ang kamatayan sa kaarawan. 'Di kaya nagpapahiwatig n'yan kung ano ang pinahahalagahan nating mga Pinoy?
Talking about holidays, bakit nga ba ipinagdiriwang natin ang kaarawan ni Andres Bonifacio samantalang ang kamatayan naman ang kay Jose Rizal? 'Eto ang aking mga opinyon:
1. Isa itong apology kay Ka Andres dahil hindi siya ang naging pambansang bayani natin.
Wala naman daw opisyal na deklarasyon na meron tayong isang Pambansang Bayani. Well, hindi gan'un ang itinuro sa amin noong nasa Elementarya ako. Ang kwento pa nga, pinili ng mga Kano si Jose Rizal bilang Pambansang Bayani kasi pacifist at reformist siya. Eh, si Ka Andres, masyadong delikado 'yun. Baka sobra siyang maging idol ng mga Filipino at may mag-isip pasukin ang Manila Hotel. Although, wala naman sigurong gagawa noon n'yun. Hindi pa ipinapanganak si Trillanes.
2. Yari ang ibang kinikilala nating bayani kung ating alalahanin ang kamatayan ni Ka Andres.
Alam n'yo na marahil ang kwento. Isang bayani ang nagpunta sa balwarte ng presidente, tapos iniutos ng presidente na ipapatay ang ating bayani. Nakulong ang mga inaakalang kasangkot sa pagpatay, maliban sa presidente. Kamakailan, isa sa kanila ay binigyan ng Presidential Pardon. Tapos....
Teka, ibang bayani pala 'yung pinag-uusapan natin. Pero, may similarity, 'di ba?
Isipin mo nga naman, lagi nating maalaala ang nag-utos na patayin si Ka Andres kung kamatayan niya ang ating ipagdiriwang.
Kaya ayaw ideklarang piyesta opisyal ang August 21 sa Ilocos.
3. Pinoy lang kasi ang pumatay sa kanya.
Isa pang tsismis sa'kin noon, kaya raw hindi si Ka Andres ang napiling pambansang bayani ay dahil kapwa Pilipino ang mga pumatay sa kanya. 'Di tulad ni Ka Pepe, mga banyaga ang gumastos ng bala. Siguro, dahil sa ating colonial mentality, mas bigatin ka kung "forenjer" ang tetepok sa'yo.
Dati, nasa dalawam piso ang litrato ni Ka Andres. Kaso, nawala na 'yun. Kaya nalipat siya sa sampum piso. Ka-equal billing na n'ya si Mabini. Ironic din. 'Yung trusted adviser pa ni Aguinaldo 'yung kasama-sama n'ya. Sabagay, mas mabuti na 'yun. Kesa napunta pa ang larawan ni Ka Andres sa limam piso. Doble sampal na 'yun.
Which leads me back to my original question: Ano ba ang pinahahalagahan nating mga Pinoy? Pagpapatawad, kaya may mga Marcos at Estrada na nakaluklok sa Konggreso't Senado? Mapagkumbaba, kaya lagi nating minamaliit ang ating sarili, na wala na'ng pag-asa ang bayan, at ang ibang bansa na lamang ang magaling? 'Di kaya na dahil sa dami ng pagdiriwang natin na nakaugat sa kamatayan ay mayroon tayong defeatist attitude?
Gustong-gusto ko ang manood ng mga era films ng mga Chinese, Koreans, at Hapon. Lalong-lalo na 'yung kay Akira Kurosawa. Kay gaganda ng mga costume nila, ang kukulay. Kay rami rin nilang istorya, na parang napakayaman ng kanilang kultura. Kaya, siguro, maunlad sila dahil may maipagmamalaki silang nakaraan. Parang isang tao na dahil maganda ang kanyang buhay n'ung bata pa siya, maganda rin ang kanyang self-concept. Kaya madali ang kanyang asenso. 'Di tulad ng isa na may madilim na nakaraan. Laging insecure.
Well, sabi nga ni Stephen Covey, "Be proactive." Ang isang tao'y may kakayahang baguhin ang kanyang kinabukasan, maging ano pa man ang kanyang naging nakaraan. Gan'un din siguro sa isang bansa. Ang mga mamamayan nito'y may kakayahang baguhin ang takbo ng bayan upang ito'y umunlad. Kailangan lamang na magkaisa ang mga ito, at magsumikap tungo sa ikabubuti ng bansa.
Kaya siguro ngayong panahon tayo nabuhay.
Subscribe to:
Posts (Atom)