Kailangan Nga Ba Ng Homework? (No Homework On Fridays, Part 2)

Nabanggit ko na noong ako'y nagtuturo pa, hindi ako nagbibigay ng homework tuwing Biyernes. Hindi ko ginawa ito para magkaroon ng bonding ang mga bata't magulang. Kaya ko ito i-nim-plement ay upang mahayaan kong "maging bata ang mga bata".

Kamakailan lang, tumawag ang aking tiyahin dahil hindi n'ya masagot ang homework ng kanyang apo. Lumalabas na ang tanong ay isang Math word problem na kailangang ng Algebraic expression. 'Yung let x equals, at solve for x. Tinanong ko kung anong grade na ng aking pamangkin. Grade 4 pa lang daw.

Waaaattttt!!!! Greyd por? 'Yun na ang assignment nila?

Hindi ako kumuha ng Child Psychology o may credits sa Teaching, pero, sa aking experience, kailangan ng maturity ng isang tao upang mas maintindihan n'ya ang mga konsepto sa Math.

At hindi isolated case ang aking pamangkin. Marami pa, sa pag-aakala ng mga guro na makaka-advance ang kanilang mga estudyante kung bibigyan nila ng mga lesson na maraming grade ang angat sa kanila.

Tama ba naman 'yun?

Trained Teachers

'Ika ng ilang guro, trained daw sila, at hindi nila sasadyaing pahirapan ang mga bata.

Sabihin nila kaya 'yan sa mga guro ng aking anak, na magpapadala ng clay sa araw ng Huwebes, at sasabihin sa kanila ng guro sa araw ng Martes.

O sa titser ng aking pamangkin na nabanggit ko kanina.

Kung minsan kasi, ang mga guro'y nagbibigay ng mga mahahaba't mahihirap na mga gawaing-bahay kung Biyernes. Ang dahilan, may mas maraming oras ang bata upang gawin 'yun.

Kaso, in the end, ang mga magulang na ang gumagawa ng mga homework na 'to. Kung minsan kasi, sobra na s'yang hirap na hindi na kayang gawin ng bata mag-isa.

Dapat Nga Bang May Homework?

Ayon kay TDC spokesperson Emmalyn Policarpio, ang homework ay kinakailangan upang hindi malimutan ang lesson.

Ewan ko kung bakit n'ya nasabi 'yun. Meron kaya s'yang pagsusuring ginawa? Kasi, noong nag-aaral ako, hindi homework ang nakatulong sa akin, kun'di practice. Pinagtiyagaan kong sagutin ang mga tanong sa libro kahit hindi ito naka-assign sa amin. Nagkataon lang na marami akong oras ng mga panahong iyon.

Sa ngayon nga, kay dali-dali nang gumawa ng homework. Punta ka lang sa Google, ilagay ang ilang key words, tapos, cut and paste na lang.

Matututo ba ang mga bata ng ganoon? Mapipigilan ba ng titser 'yun?

Ang kaso, paano kung walang access ang bata sa Internet? Paano kung walang librong mababasa? Paano kung hindi naintindihan ng estudyante ang lesson? Paano kung ang mga magulang nila'y hindi alam kung paano tutulungan ang kanilang anak sa kanilang homework? May saysay pa ba ang pagbibigay ng homework kung nagkaganito?

Sa aking palagay, kung mahuhusay magturo ang mga titser, kung mailalahad nila ang mga lesson na very interesting para sa mga bata, kung maipapakita nila ang kahalagahan ng bawa't lesson sa buhay ng mga estudyante, madali nang maaalala ng mga mag-aaral ang mga itinuro nila.

Kung magkagayon, baka hindi na nila kailangang pang magbigay ng homework.

Bonding (No Homework On Fridays, Part 1)

Isang announcement ng DepEd kamakailanman, at naging kontrobersiyal, ay ang pagbabawal ng pagbibigay ng homework sa mga estudyante kapag Biyernes. Ito raw ay para magkaroon ng bonding sa pagitan ng mga bata't kanilang mga magulang.

Para sa akin, laudible ang patakarang ito. Sa katunayan, noong ako'y nagtuturo ng Grade 7, ang rule ko ay "No assignment on a Friday, no exam on a Monday."

Hindi ko ito ginawa para magkaroon ng bonding ang mga bata't magulang. Sa katunayan, kung gustong may bonding sa bahay, ang paggawa ng assignments ay isang epektibong paraan.

'Yan ang aking experience. Gabi-gabi'y tinutulungan ko ang aking anak sa kanyang assignment. Wala siyang tutor dahil, una, hindi ko kayang magbayad, at, ikalawa, ayaw din ni Anak.

Sa pagtulong ko sa aking anak, marami rin akong natututunan, hindi tungkol sa kanyang mga lessons, kun'di tungkol sa kanya at sa aking sarili na rin.

Napansin kong honest s'ya; gusto n'yang ang mga sagot n'ya'y "in her own words." Kahit hindi s'ya mahusay mag-drawing, pinag-aaralan n'ya ito, at masasabi kong napakalaki na ng kanyang improvement dito. Mas may confidence s'ya sa Math, resulta marahil sa pagpasok n'ya ng ilang taon sa Kumon.

Ang sa akin naman, napansin kong kahit ganito na ako katanda, madali pa ring mag-init ang aking ulo; mabilis pa rin akong mawalan ng pasens'ya. Saka, feeling ko, makakagawa ako ng magandang textbook. Kung ang mga librong ginagamit ni Anak na may mga mali, o hindi malinaw, o halos imposibleng sagutin ang mga tanong, ay lumulusot sa isang pribadong paaralan, kaya ko ring gumawa ng ganoon. Siyempre, wala nang mali, maliwanag ang mga eksplanasyon, at kayang sagutin ng mga bata...pati na rin ng mga magulang.

Hindi nangangailangang magpunta ang pamilya sa mall upang makapag-bonding. Hindi kailangang gumastos upang maging close sa isa't isa ang pamilya. Ang kailangan lang ay ang simpleng pagsasama, pagtulungan ang isang gawaing-bahay, at siguraduhing ina-acknowledge ang presensiya ng bawa't isa.

Ang importante lamang ay ang magkaroon ng oras sa bawa't miyembro ng pamilya.

Brain Rule Number One

Ang mahirap 'yung babangon ka ng maaga, mga alas-singko, lalo na't malamig ang hanging nanggagaling sa electric fan habang katabi mo ang mahal mo sa buhay.

Hindi ang pagbangon sa umaga upang pumasok sa trabaho ang aking ibig sabihin. Ang aking tinutukoy ay ang paggising ng maaga upang mag-exercise.

Although, mahirap rin naman talagang bumangon ng maaga upang pumasok sa opisina. Daragdagan mo pa ng pag-e-ehersisyo. Kaya ang karamihan sa ati'y ipinagpapaliban na lang ang pag-e-exercise upang madagdagan ng ilang minuto sa higaan.

Naiintindihan ko 'yun.

Sa kaso ko nga, lagi akong naghahanap ng dahilan upang manatili pang nakahiga:

"Tanghali na, mataas na ang araw. Marami nang taong nasa daan at ayaw kong makita nila akong tumatakbo."

"Masyado pang maaga, wala pang araw. Delikado, baka hindi ako makita ng mga nagmamaneho't masagasaan pa ako."

"Madilim sa labas, mukhang uulan." (Kahit alam kong hindi pa sumisikat ang araw.)

"Puyat ako. Mas importante ang tulog kesa exercise."

At kung ano-ano pang pumapasok sa isip ko para lang manatiling nakadikit ang aking ulo sa unan.

Kelan lang ay narinig ko sa isang audiobook, Brain Rules, kung saan ang unang "batas" ng utak ay nakaka-boost ng brain power ang pag-e-exercise.

Ang ibig sabihin lang, kung gusto mong maka-Dean's Lister o makapagbigay ng intelihenteng sagot kapag tinanong ka ng iyong bossing, makakatulong ng malaki kung ika'y nag-e-ehersisyo.

Nakakabawas din daw ang ehersisyo, by as much as 50%, sa risk na magkaron ang isang tao ng dementia.

Talagang kailangang kong mag-exercise, lalo na nga't ako'y mahirap makatanda ng mga mukha. Madali na rin akong makalimot ng mga bagay-bagay. Biruan nga sa opisina, 1 MB na lang ang aming RAM sa utak. Kaya nga nagtataka ako kung bakit sa gobyerno ng Hongkong unang ibinigay ang ulat ng IIRC, at hindi sa ating mga Pilipino. Kaya tuloy....

Teka, tungkol saan nga ba 'yung isinusulat ko?

Ah, oo nga pala, tungkol sa ilang benepisyo ng exercise.

At pagtitiyagaan ko na ang gumising ng maaga para tumakbo. Sa dami ng benepisyo, and isang taong hindi nag-e-ehersisyo lamang ang hindi makakakuha nito.